Φιλία Σαριδάκη

Μάτι: Εικόνες και λόγια που θα μας «στοιχειώνουν» για πάντα

Πέθαναν αγκαλιασμένοι στην Αργυρή Ακτή περιμένοντας έστω και την τελευταία στιγμή βοήθεια όταν οι φλόγες πλησίαζαν. Μανάδες με παιδιά, παππούδες με εγγόνια πέθαναν αβοήθητοι. Η ανθρώπινη διάσταση της τραγωδίας τσακίζει ψυχολογικά ένα ολόκληρο έθνος που «στέκεται» βουβό και αμίλητο μπροστά στην τραγωδία. Όλα τα άλλα τα μικρά και ασήμαντα της καθημερινότητας μας προσπερνούν.

Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία αξία παρά μόνο η ανθρώπινη ζωή. Κόποι μιας ζωής έγιναν στάχτη, περιουσίες χάθηκαν σε μια στιγμή, ολόκληρες περιοχές αφανίστηκαν από το χάρτη. Κι όμως το μόνο που μένει στο μυαλό σου είναι η ανθρώπινη ύπαρξη. Είναι αυτά τα παιδικά μάτια στις εικόνες των αγνοουμένων που σε κοιτάζουν με ατέλειωτα «γιατί».

Γιατί κανείς δεν τους προστάτευσε; Γιατί δεν τους καθοδήγησε τη στιγμή του χάους; Γιατί δεν εκκενώθηκαν εγκαίρως οικισμοί και δεν κλήθηκαν περισσότερα αεροσκάφη για συνδρομή από αέρος. Μετά την τραγωδία οι κυβερνητικοί παράγοντες δεσμεύτηκαν να απαντήσουν στα «πως» και τα «γιατί».

Μάλλον όμως θα είναι αργά…Τώρα οι άνθρωποι που χάθηκαν δεν γυρίζουν πίσω, ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και μια από τις πιο φονικές πυρκαγιές των τελευταίων δεκαετιών θα «στοιχειώνει» για πάντα τη ζωή μας. Όπως και οι φονικές πυρκαγιές στην Ηλεία από τις οποίες δεν «διδαχτήκαμε» δυστυχώς τίποτα. 

Οι μόνοι που αξίζουν την ευγνωμοσύνη μας είναι οι πραγματικοί αφανείς ήρωες: πυροσβέστες και εθελοντές που παρά την κούραση, την εξάντληση, τον τεράστιο κίνδυνο για τη ζωή τους συνεχίζουν να σώζουν ζωές.

Σε αυτούς βασιζόμαστε , γιατί όσον αφορά το σχεδιασμό μας για έκτακτες ανάγκες δεν θα αλλάξει τίποτα. Το χειμώνα θα πνιγόμαστε και το καλοκαίρι θα καιγόμαστε, έτσι απλά. Τα άλλα είναι μόνο ασύμμετρες…δικαιολογίες.

Σχόλια