Φιλία Σαριδάκη

Πανελλήνιες: Όταν το δικό μου στομάχι δενόταν «κόμπος»...

Βλέποντας τα παιδιά έξω από τα εξεταστικά κέντρα και την αγωνία στα μάτια τους για το πώς έγραψαν στις Πανελλήνιες, θυμήθηκα πριν από 20 χρόνια όταν το δικό μου στομάχι δενόταν «κόμπος». Θα μου πείτε πριν 20 χρόνια…αλλά αυτά δεν ξεχνιούνται.

Θυμάμαι ακόμα πως πολλοί προσπάθησαν να μου μεταφέρουν το ασφυκτικό άγχος ότι αν δεν τα καταφέρω στις Πανελλήνιες θα αποτύχω και προσπάθησαν να με πείσουν ότι όλη η ζωή  μου κρίνεται από τα όσα θα γράψω μέσα σε τρεις ώρες σε ένα λευκό χαρτί.

Να όμως, που απευθύνεστε σε άτομο που απέτυχε στις Πανελλαδικές και είμαι εδώ, δεν έπαθα το παραμικρό, ούτε έζησα το μεγαλύτερο «ναυάγιο» της ζωής μου όπως πολλοί μου περιέγραφαν…Άλλωστε είχα την τύχη οι γονείς μου ποτέ να μην θεωρήσουν τις όποιες εξετάσεις τρομακτικό κεφάλαιο της ζωής μας, παρά μόνο ένα σκαλοπάτι που μπορεί να μας πάει παρακάτω…

Γι’αυτό θέλω μόνο ένα πράγμα να πω στους υποψηφίους: Πάρτε μια ανάσα, αυτοσυγκεντρωθείτε και γράψτε στις Πανελλήνιες όλα όσα γνωρίζετε, κλείνοντας τα αυτιά σε όσους βλέπουν μονόδρομους στη ζωή τους.

Γιατί όταν έχεις στο μυαλό σου ένα όνειρο, κανένα σύστημα (όσο «ανθρωποφάγο» και εξουθενωτικό κι αν είναι) δεν μπορεί να σου το στερήσει. Τη δημοσιογραφία ήθελα όσο τίποτε άλλο, τη δημοσιογραφία ακολούθησα. Το δικό σου όνειρο κανείς δεν θα στο «σβήσει», τους δικούς σου στόχους κανείς δεν θα τους «γκρεμίσει», το πήχη τον βάζεις όσο ψηλά θέλεις εσύ κι αντέχει η ψυχή σου, κι όχι όσο ψηλά τον θέτουν οι άλλοι.

Όποιοι κι αν είναι οι βαθμοί στο τέλος των Πανελλαδικών, η δική σου ζωή μόλις ξεκίνησε και την έχεις όλη μπροστά σου. Αν πετύχεις, η χαρά είναι μεγάλη. Ακόμα όμως κι όταν κλείσει μια πόρτα, ανοίγουν δύο άλλες…αρκεί να ξέρεις να τις ψάξεις και να έχεις το θάρρος να ακολουθήσεις τη δική σου διαδρομή...

 

 

Σχόλια