Αγγέλα Δουλγεράκη

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη…

Ποιος είναι ποιος όμως, δεν ξέρω. Κανείς άλλωστε δεν μου συστήθηκε με θάρρος.

 Κορωνοϊός, προσφυγικό – μεταναστευτικό, ασφαλιστικό, εργασιακό, οικονομικό…

 -Έτσι στην ανεμπουμπούλα του φόβου μου ο «λύκος» φροντίζει να περνάει καλά και να ορίζει τη μοίρα μου με τα δικά του δεδομένα.

Με τον κορονωϊό καθηλώνομαι στο σπίτι μου, με την αύξηση της εγκληματικότητας αμπαρώνω την πόρτα μου, με το προσφυγικό μπερδεύτηκα μεταξύ ανθρωπιάς, ρατσισμού, πολιτικής, με την παρατεταμένη κρίση κάνω εκπτώσεις στα όνειρά μου και φυλακίζω τα θέλω μου.

 …«Αυξάνονται οι ροές των προσφύγων στον Έβρο.
Ένταση και δακρυγόνα στις Καστανιές.
Δακρυγόνα του Τουρκικού Στρατού πετούν οι μετανάστες…  «Ανοικτά του αεροδρομίου της Λέσβου βάρκα στην οποία επέβαιναν 48 αλλοδαποί συνοδευόμενη από τουρκική ακταιωρό που κινούνταν στην οριογραμμή, αναποδογύρισε από τους ίδιους.  Ένα παιδί ανασύρθηκε από τη θάλασσα νεκρό»…

 … «Κορωνοϊός: Οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους 3.000 σε όλον τον κόσμο, με σύνολο 87.500 κρουσμάτων σε 60 χώρες. Από αυτά, σχεδόν τα 80.000 κρούσματα και οι 2.870 θάνατοι έχουν καταγραφεί στην Κίνα, τη χώρα όπου η οικονομική δραστηριότητα έχει παραλύσει από τα τέλη Ιανουαρίου, λόγω των μέτρων για τον περιορισμό της εξάπλωσης.

Έκτακτη συνεδρίαση του Eurogroup εξήγγειλε ο πρόεδρός του οικονομικού οργανισμού Μάριο Σεντένο, ώστε να συντονισθούν οι προσπάθειες των κρατών-μελών για την αντιμετώπιση των συνεπειών του κορωνοϊού»...

-Ναι, φυλακίζω τα όνειρά μου, ευχαριστώ για τα ελάχιστα που μου δίνονται αντί να διεκδικώ τα καλύτερα, αφήνω τη ζωή μου στα χέρια άλλων. Τα παράθυρα και οι πόρτες του σπιτιού μου δεν βάζουν πια αέρα, απλά κλείνουν μέσα τους μιζέρια, φόβο, πόνο. Πόσα να μετρήσω άλλωστε στις απώλειες της ζωής μου.

Το ασφαλιστικό μας κατάπιε αμάσητους, η αγορά εργασίας μας πετροβολά, τα σπίτια μας τα χάνουμε στους πλειστηριασμούς, τα λουκέτα των επιχειρήσεων «φοριούνται» Χειμώνα – Καλοκαίρι, η πολιτική και οι πολιτικοί σε ένα ατέλειωτο παιγνίδι σκιών αδυνατούν να ανταποκριθούν στα ελάχιστα».

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη; Ναι, κι εμείς φοβόμαστε τον εαυτό μας, τις εκφράσεις μας, το διπλανό μας, τη δεύτερη σκέψη, την άλλη άποψη, κι όποιοι αλλιώς βλέπουν τα πράγματα είναι οι δακτυλοδεικτούμενοι της μέρας.

Εικόνα γνωστή στο σπίτι μας, στη δουλειά, στο δρόμο, στο σχολείο, στις εκδηλώσεις. Χωριστήκαμε για το θεριό και το Γιάννη σε ομάδες, παρέες, χρωματιστήκαμε, κάναμε εκπτώσεις στις αξίες μας, θρέψαμε τα άλλοθι μας.

Και τώρα; Επιχειρούμε να τα μαζέψουμε άρον – άρον. Μα μαζεύονται τώρα; Ίσως, αν η προσπάθεια είναι ειλικρινής, καθώς ότι παραδώσουμε στους επόμενους θα είναι άρρωστο και μίζερο.

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια