Ανδριανή Αγγελιδάκη

Μετράω τις ελευθερίες μου

Γράφει η Ανδριανή Αγγελιδάκη

Διανύω την εβδομάδα της εσωστρέφειας. Την εβδομάδα που σηκώνω μόνο τα απαραίτητα τηλέφωνα, τα λεγόμενα «υπηρεσιακά»… την εβδομάδα που μιλάω λιγότερο από ποτέ και που επίσης σκέφτομαι λιγότερο από ποτέ….

Κάτι σαν να μπήκε σε παύση. Ξεκίνησε λίγο άσχημα, με πολύ αντίσταση από μέρους μου όταν κατάλαβα ότι πήγα «πάλι» να κλειστώ. Και εμένα αυτό κάθε φορά που συμβαίνει με τρομάζει πολύ στην αρχή. Γιατί έχει πολύ σκοτεινιά, κλεισούρα, κλάμα , άσχημες σκέψεις, αδούλευτα κομμάτια που πονάνε. Είναι όμως σαν φυσική δράση του είναι μου, κάποιες φορές να στρέφεται στα εντός. Και όμως ….πάλι πήγα να το φρενάρω. Να φρενάρω  τη φυσική ροπή του εαυτού μου, προς τα μέσα.

Είμαι συνηθισμένη βλέπεις να τρέχω προς τα έξω…. Να επικοινωνώ, να μιλάω, να έχω να πω πράγματα. Μα τώρα παύση…. Να τα είπαμε όλα; Δύσκολο ; Μάλλον μετά από το πολύ μαζί, πολύ μέσα, πολλή δουλειά, πολλά νεύρα, πολύ ένταση, απομόνωση, έφτασα να θέλω και ας μην το ξέρω, το λίγο.

Και τα παιδιά μου βλέπω πως τις τελευταίες μέρες φτιάχνουν καταφύγια, περιορίζονται σε όλο και μικρότερο χώρο. Μαζεύονται. Μόνο που γι΄αυτά η διαδικασία από έξω προς τα μέσα και επιστροφή , είναι απλή και σύντομη. Δεν έχουν αναπτύξει αντιστάσεις. Κάνουν ένα reset και συνέρχονται.

 Και κάπου εκεί άρχισα να μετράω τις ελευθερίες μου. …… ειρωνεία μα και πόση αφέλεια… να μετράω την ελευθερία μου μέσα από ένα σπίτι από το οποίο δεν μπορώ να βγω, παρά μόνο με άδεια και ειδικό σκοπό. Τα μέτρα τα ακολουθώ κατά γράμμα γιατί έτσι αποφάσισα ότι είναι το σωστό για μένα και για τους άλλους. Μα επιτρέψτε μου να περιγελώ την ελευθερία μου! Μέσα από την ασφάλεια του σπιτιού μου.

Και ξέρεις πότε ένιωσα εντελώς ανελεύθερη; Όταν κατάλαβα ότι δεν θα μπορούσα να πάω να σφίξω στην αγκαλιά μου δικούς μου ανθρώπους που περνάνε τρελά ζόρια. Ανθρώπους που τώρα δεν έχουν ανάγκη από κουβέντες αλλά από σωματική επαφή. Να ακουμπήσουν όλη τους την κούραση, την απογοήτευση και τον πόνο πάνω σε ένα χέρι, μέσα σε μια αγκαλιά. Ένιωσα ανελεύθερη όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αποχαιρετήσω έναν άνθρωπο που έχω μεγαλώσει μαζί του, τον αγαπώ και εκτός και αν γίνει ένα θαύμα, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα τον ξαναδώ ποτέ. Με παρηγορεί που την τελευταία φορά που τον είδα ήταν όρθιος και γελαστός.

Και αν για κάποιες στιγμές ένιωσα ανακούφιση που οι ρυθμοί έπεσαν και ήμουν στη φωλιά μου στο σπίτι μου υγιής και ασφαλής, είναι και κάποιες άλλες στιγμές που νιώθω ότι όλο αυτό με πνίγει. Λογικό ε; Αν κρίνουμε το βαθμό ελευθερίας μας από το που μπορούμε να πάμε και τι να κάνουμε, το ξέρουμε πολύ καλά ότι είναι στο μηδέν…. Αν κρίνουμε το βαθμό ελευθερίας μας από τα όσα περιττά και καταπιεστικά απαλλαχθήκαμε μένοντας σπίτι, τότε είμαστε κερδισμένοι και ελεύθεροι. Αν κρίνουμε το βαθμό της ελευθερίας μας από το πόσο ουσιαστικά και ανακουφιστικά μπορούμε να εκφράσουμε το συναισθήματα μας σε ανθρώπους που βρίσκονται μακριά μας, πάλι η ζυγαριά δεν είναι υπερ μας.

Κάνω υπομονή γιατί ξέρω, αναγνωρίζω, ότι όλο αυτό φτάνει στο τέλος του σιγά σιγά.

Μα θα κρατήσω σαν εικόνα στο μυαλό μου τα «ζυγίσματα» που έκανα λίγο παραπάνω. Εύχομαι στον εαυτό μου , γιατί για να δεσμευτώ τώρα δεν νιώθω και τόσο δυνατή, εύχομαι λοιπόν να θυμάμαι τι με καταπιέζει και να το βγάλω εκτός. Να θυμηθώ τι μου έλειψε, τι με συγκλόνισε που δεν μπορούσα να το κάνω, και να το βάλω εντός.

Μια ανάσα μας έμεινε για να βγούμε από το μακροβούτι….

 

 Διαβάστε ΕΔΩ όλες τις ειδήσεις για τον κορωνοϊό

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Σχόλια