Ανδριανή Αγγελιδάκη

"Οι δικοί μου οι ήρωες" είναι χαμηλόμισθοι, είναι εθελοντές είναι ΑΝΘΡΩΠΑΡΕΣ!

Γράφει η Ανδριανή Αγγελιδάκη

Οι δικοί μου οι ήρωες είναι κατά κύριο λόγο χαμηλόμισθοι. Δεν έχουν πτυχία, αλλά ακόμη και αν έχουν εργάζονται σε έναν πολύ διαφορετικό τομέα από αυτόν που μελέτησαν γιατί απλά δεν έβρισκαν δουλειά. Οι δικοί μου οι ήρωες είναι άνθρωποι, είναι γυναίκες και άνδρες, που η δουλειά τους μέχρι χθες ίσως ήταν στην κατηγορία "δουλειά του ποδαριού- μέχρι να βρω κάτι καλύτερο".  

Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο στο νεαρό εργαζόμενο του Super Market που όλες αυτές τις μέρες έρχεται σπίτι μας και μας εφοδιάζει με όλα τα απαραίτητα. Στο νεαρό που δεν έχω δει ακόμη το πρόσωπο του γιατί όποτε έρχεται φορά τη μάσκα του. Υπολογίζω από τη φωνή και την κορμοστασιά του ότι είναι μικρός σε ηλικία. Λέμε ένα γεια κάθε φορά, μου χαμογελά ,αλλά το βλέπω μόνο στα μάτια του. Για λίγα λεπτά και από απόσταση ρωτάμε  πως πάνε τα πράγματα και πολύ αυθόρμητα , λέμε ο ένας στον άλλο , να προσέχεις, και ας μην γνωριζόμαστε καν.

Πολύ θα ήθελα όταν τελειώσει όλο αυτό να τον γνωρίσω, να δω το πρόσωπο πίσω από τη μάσκα. Να του πω «έλα πέρασε μέσα» και όχι να τον έχω σε απόσταση 2 μέτρων. Να του φτιάξω ένα τσάι , να τον κεράσω λίγο κέικ ή ένα γλυκό του κουταλιού. Και να του πω ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που εσύ όλο αυτό το διάστημα ήσουν έξω και με κίνδυνο να εκτεθείς στον ιό, δούλευες κάθε μέρα πολλές ώρες για να μπορώ εγώ και πολλοί άλλοι να έχουμε τρόφιμα και άλλα χρειαζούμενα όποτε τα χρειαζόμασταν.

Έχω πολλές μέρες να βγω από το σπίτι. Λίγο περισσότερο από 2 εβδομάδες. Σχεδόν έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου. Τη μια λέω δεν περνά ο καιρός και την άλλη συνειδητοποιώ ότι πέρασε μια ολόκληρη εβδομάδα και ήταν σαν να μην το κατάλαβα καλά- καλά. Για εμάς που μένουμε στο σπίτι ο χρόνος έγινε άχρονος. Αλλά για όσους είναι έξω και εργάζονται για να μπορεί η ζωή να συνεχιστεί για όλους μας, η κάθε μέρα συνεχίζει να έχει όνομα. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη…

Και ξέρετε είναι πολλοί εκεί έξω που φροντίζουν για εμάς.

Οι εργαζόμενοι στα super market, στα φαρμακεία, τα βενζινάδικα, οι οδηγοί των TAXI, των λεωφορείων, οι ντελιβεράδες, οι άνθρωποι που μαζεύουν τα σκουπίδια, καθαρίζουν τους δρόμους, τις γειτονιές και τους δημόσιους χώρους.  Και όλοι όσοι συνεχίζουν να εργάζονται για να εξυπηρετήσουν τις σημαντικές ανάγκες μας. Τώρα περισσότερο από ποτέ αντιληφθήκαμε πόσο σημαντικοί είναι οι νοσηλευτές , οι γιατροί μας, οι διασώστες του ΕΚΑΒ. Οι διοικητικοί των νοσοκομείων.  Ξέρουμε πολύ καλά ότι χωρίς αυτούς είμαστε εντελώς εκτεθειμένοι και αδύναμοι απέναντι στον ιό.

Αλλά τώρα και για μια ακόμη φορά επιβεβαίωσα μέσα μου πόσο σπουδαίοι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που εθελοντικά προσφέρουν υπηρεσίες προς τους αδύναμους για να καταφέρουν και αυτοί να επιβιώσουν της υγειονομικής κρίσης και της οικονομικής στενότητας των ημερών.

Είδα ανθρώπους, μετά το μεροκάματο τους να αφήνουν την ασφάλεια του σπιτιού τους και με δικά τους έξοδα να μεταφέρουν φαγητό και φάρμακα σε ευπαθείς συμπολίτες μας, που βρίσκονται υπό τη σκέπη και τη φροντίδα των Ιδρυμάτων Καλοκαιρινού.

Μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες δίνουν το παρόν σε καθημερινή βάση στον Κοινωνικό χώρο, οργανώνουν δρομολόγια σε όλη την πόλη αλλά και εκτός αυτής και φροντίζουν να φτάνουν τα απαραίτητα σε όσους έχουν ανάγκη και δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν.

Και αυτούς όλους πολύ θα ήθελα να βγω στο μπαλκόνι μου να τους χειροκροτήσω αλλά δεν θα φτάσει το ευχαριστώ μου σε αυτούς. 

Γι΄αυτό κάθε φορά που τους συναντάμε, γιατί τους χρειαζόμαστε και έρχονται κοντά μας για να μας εξυπηρετήσουν, ας είμαστε ευγενικοί. Να λέμε το ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μας. Να τους χαμογελάμε απλόχερα και να τους λέμε να προσέχουν.

Αρκεί για τώρα αυτό.

 Διαβάστε ΕΔΩ όλες τις ειδήσεις για τον κορωνοϊό

 

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια