Ανδριανή Αγγελιδάκη

Ούτε να σε φτύσω για να μη σε βασκάνω δεν μπορώ πια!

Γράφει η Ανδριανή Αγγελιδάκη

Όλα τριγύρω αλλάξανε και τίποτα ίδιο δεν μένει. Το ελληνικότατο φτύσιμο, είτε πρόκειται για λόγους ξεματιάσματος – φτου σου να μην σε βασκάνω!- είτε πρόκειται για λόγους επίκρισης – φτού σου για όσα κάνεις και λες – είναι πια απαγορευμένο. Άλλαξε χρήση! Αλλάξανε οι ρυθμίσεις του. Τώρα το φτύσιμο δεν ξεματιάζει ούτε επικρίνει. Μόνο μεταδίδει ιο, κορωνοϊό. Έχω χάσει τον άξονα μου η Ελληνίδα!

Η φασαρία που επικρατεί μέσα στο μυαλό μου είναι το κάτι άλλο. Παλεύουν εκεί μέσα πληροφορίες, ειδήσεις, εξελίξεις, ποσοστά, γραφήματα, καμπύλες. Αριθμοί κρουσμάτων, αριθμοί νεκρών. Ταχύτητα εξάπλωσης, μέτρα, νέα μέτρα. Μέτρα προφύλαξης, αντισηπτικό, οινόπνευμα, μην ξεχαστώ δεν ακουμπάω όπου βρω, να βγάλω τα παπούτσια μου πριν μπω στο σπίτι, από μακριά να μου μιλάς, μη με ακουμπάς βρε χριστιανέ. Μην ξεχάσω να τσεκάρω το ράφι με τα μακαρόνια, τα ρύζια και τα όσπρια. Να πάρω να έχω απόθεμα. Να βγάλω τα ρούχα μου, να τα πλύνω καλά, να κάνω μπάνιο πριν πάρω αγκαλιά τα παιδιά. Τα παιδιά…. Αχ τα παιδιά. Που κοιτάνε με απορία στα μάτια και όλο ρωτάνε τι νέα μαμά; Αρρώστησαν και άλλοι; Πότε θα δούμε τους φίλους μας; Τα ξαδέρφια; Τον παππού και τη γιαγιά; Ξεχάσαν τη χαρά τους ότι δεν πάνε σχολείο και σαν μικρά αγριμάκια αρχίζουν να γυρίζουν γύρω από μένα για να τους πω, να τους καθησυχάσω, να παίξω μαζί τους, να κάνουμε όλα αυτά που δεν κάναμε πριν που λείπαμε όλοι σε σχολεία, εξωσχολικές δραστηριότητες και δουλειές.

Και στέκομαι εκεί στη μέση του σαλονιού, κοιτάζω τον ήλιο, είναι ζεστά και φωτεινά όλα σήμερα. Και νοιώθω πως όλος ο πλανήτης δεν με χωρά… Ανδριανούλα, εισπνοή – εκπνοή.

Έχω μέσα μου να παλέψω με δυο θεριά. Τον φόβο και το άγνωστο. Μήπως είναι ένα; Ο φόβος για το άγνωστο;

Όλο αυτό που συμβαίνει δεν είναι άσκηση ετοιμότητας. Δεν είναι σενάριο. Είναι η νέα μας πραγματικότητα. O κορωνοϊός είναι η νέα μας πραγματικότητα και είναι άγνωστο μέχρι πότε θα ζούμε μαζί του.Και όλο αυτό μου είναι άγνωστο. Ακούω, διαβάζω, γράφω ειδήσεις για τον κορωνοϊό αλλά αυτό δε σημαίνει ότι γνωρίζω όσα θα ήθελα για να τον κατανοήσω και να μπορώ μόνη μου να παίρνω αποφάσεις. Είναι συγκεκριμένα όσα πρέπει να κάνουμε , έχουν ειπωθεί και ξαναειπωθεί και οφείλουμε όλοι να τα ακολουθούμε χωρίς καμία μα καμία παρέκκλιση .  Το #μένουμεσπίτι δεν είναι καμπάνια ευαισθητοποίησης είναι υποχρέωση και ατομική ευθύνη. Όσοι από εμάς λόγω δουλειάς πρέπει να βγούμε από το σπίτι οφείλουμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Να συμπεριφερόμαστε, όπως πολύ σωστά άκουσα, όχι σαν να προσπαθούμε να μην κολλήσουμε ΑΛΛΑ σαν να έχουμε ήδη προσβληθεί από τον ιό και προσπαθούμε να μην τον μεταδώσουμε.

Είναι ανόητο να μένουμε στο «εντάξει μωρέ, εγώ υγιής είμαι και να κολλήσω δεν θα πάθω κάτι». Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πάθεις κάτι εσύ νέε και υγιή αλλά είσαι επικίνδυνος για τον γέροντα και τον χρόνια νοσούντα που έχει ευαίσθητο ανοσοποιητικό. Και αν όλοι εμείς αρρωστήσουμε μαζί το σύστημα υγείας δεν θα μπορέσει να φροντίσει επαρκώς κανένα μας και κυρίως αυτούς που κινδυνεύει η ζωή τους. Απλά θα καταρρεύσει.

Δε θα στο κρύψω πως φοβάμαι.

Φοβάμαι γιατί δεν ξέρω που πάει η κατάσταση. Και αυτό εμάς τους δυτικούς που θέλουμε να τα ελέγχουμε όλα μας βγάζει εντελώς έξω από τα νερά μας. Δεν είναι μόνο το ένστικτο επιβίωσης που είναι σε πλήρη ετοιμότητα είναι και η ανάγκη να δρομολογούμε τα πράγματα κατά πως τα θέλουμε. Τους φόβους μου πάντως, τους φρενάρει και τους νοικοκυρεύει η επιλογή μου να ακολουθήσω τους κανόνες αυτοπροστασίας και αποφυγής μετάδοσης του ιού.

Αφήνω τον αυτοσχεδιασμό και τα ρίσκα για την μετά κορωνοϊό εποχή. Τότε που θα αγκαλιαζόμαστε και θα φιλιόμαστε ελεύθερα.

Κανονίστε μόνο μη μας μείνει το κουσούρι της απομόνωσης και την μοναχικότητας και στην μ.κ (μετά κορωνοϊό) εποχή επανέλθει το είδος μας ως αντικοινωνικό και φοβικό στην ανθρώπινη επαφή.

(Καμιά φορά λέω, να έτσι περνάει από το μυαλό μου… βρε μήπως είχε έρθει η ώρα να πάρουμε κανένα μάθημα; Να ας πούμε να εκτιμάμε όσα έχουμε; )

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια