Ανδριανή Αγγελιδάκη

Οι γυναίκες της ενδοχώρας θαρρώ πως μαραζώνουν...

Χρειάζονται δράσεις, παρεμβάσεις και κίνητρα που θα τους επιτρέψουν να διευρύνουν τους ορίζοντές τους

Ξέρεις τι μου κάνει μεγάλη εντύπωση; Ακούω συνεχώς για δράσεις που οργανώνονται στην ενδοχώρα της Κρήτης με σκοπό να δημιουργηθούν διέξοδοι για τα παιδιά. Για να διευρύνουν τους εκπαιδευτικούς τους ορίζοντες, ευρύτερα τους πνευματικούς ορίζοντες. Για να έρθουν σε επαφή με τον αθλητισμό, με την τεχνολογία, για να έχουν τέλος πάντων ερεθίσματα εφάμιλλα με αυτά των παιδιών της πόλης, που έχουν πολύ πιο εύκολη πρόσβαση σε δραστηριότητες και νέες ιδέες.

Και σωστά γίνεται. Μακάρι βέβαια από την πρόθεση και τις εξαγγελίες να περνούσαμε και στη δράση. Κάτι που δε γίνεται πάντα...

Δίπλα σε αυτή λοιπόν την επιτακτική ανάγκη που αφορά στα παιδιά, θέλω να θέσω μια άλλη ανάγκη. Την ανάγκη να δημιουργηθούν διέξοδοι και για τις γυναίκες της ενδοχώρας.

Από την εικόνα που έχω είναι λίγες οι γυναίκες που μένουν σε χωριά και έχουν εναλλακτικές μέσα στην καθημερινότητά τους.

Οι περισσότερες, όταν παντρευτούν και κάνουν παιδιά, απασχολούνται αποκλειστικά με το μεγάλωμα των παιδιών, το σπίτι και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις βοηθούν τον σύζυγο στη δουλειά τους. Ακόμη όμως και αν εργάζονται και βγαίνουν για κάποιες ώρες από το σπίτι τους, για τις ανάγκες της δουλειάς τους, οι επιλογές μετά τη λήξη του ωραρίου τους δεν είναι πολλές.

Και όταν λέω επιλογές, δεν αναφέρομαι στη δυνατότητα που έχουν να βγουν μια βόλτα στη φύση, μιας και ζουν στην ενδοχώρα. Αναφέρομαι σε οργανωμένες δράσεις που θα μπορούσαν να τους δημιουργήσουν νέους ορίζοντες.

Γυναίκες που έφυγαν από την πόλη, και επέλεξαν το χωριό για να ζήσουν, συχνά κουβαλούν μαζί τους ιδέες τις οποίες και εφαρμόζουν στην καθημερινότητά τους. Οι γυναίκες, όμως, που μεγάλωσαν στην ενδοχώρα και δεν έχουν άλλα ερεθίσματα, μοιραία εγκλωβίζονται στην εικόνα που είχαν από τη μάνα ή τις άλλες γυναίκες γύρω τους. Παιδιά, σπίτι, παιδιά...

Και αυτό δεν είναι λάθος. Όταν γίνεσαι μητέρα, για ένα μεγάλο διάστημα τα παιδιά κυριαρχούν στη ζωή και το πρόγραμμά σου. Αυτό που θα ήθελα να δω να συμβεί στην ενδοχώρα είναι να έχουν αυτές οι γυναίκες τη δυνατότητα να διευρύνουν τους ορίζοντές τους. Είτε μέσα από ομάδες, είτε μέσα από οργανωμένες αθλητικές δραστηριότητες, είτε μέσα από δράσεις-παρεμβάσεις που στόχο θα έχουν να τους αναπτύξουν δεξιότητες αλλά και να τους δώσουν την ώθηση να δοκιμαστούν σε πράγματα που μέχρι χθες δεν τα γνώριζαν καν. Ακόμη-ακόμη και να τους δώσουν το κίνητρο να ξεκινήσουν μια νέα επαγγελματική σταδιοδρομία.

Η σκέψη μου δεν εστιάζει στην εικόνα της γυναίκας που χάνει τον μπούσουλα από τα πολλά που έχει να κάνει, αλλά στην εικόνα της γυναίκας που, παράλληλα με όσα ήδη κάνει, αποκτά διεξόδους να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό της, να ανακαλύψει κρυμμένα ταλέντα της, να βρει νέες προοπτικές επαγγελματικής απασχόλησης... Γενικότερα να έχει μια πιο δημιουργική προσέγγιση στη ζωή. Έχω δει ομάδες γυναικών σε χωριά της ενδοχώρας να αυτό-οργανώνονται και να κάνουν μαθήματα ραπτικής, μαθήματα yoga, να οργανώνουν περιπάτους και άλλες δράσεις που επί της ουσίας και μια νέα δεξιότητα τούς δίνουν αλλά και την κοινωνικοποίηση που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη οι άνθρωποι.

Έχω δει και γυναίκες να μαραζώνουν στην καθημερινότητά τους. Γυναίκες που δεν έχουν επιλογές όχι για να κάνουν τίποτα “ψαγμένα” πράγματα, αλλά δεν έχουν επιλογές ούτε για μια ψυχαγωγική έξοδο. Για μια βόλτα εκτός από το σπίτι της γειτόνισσας...

Έχω δει γυναίκες που θέλουν τόσο πολύ να δουλέψουν, να νιώσουν παραγωγικές, να εκτονώσουν τη δημιουργικότητά τους, αλλά δεν έχουν ούτε τα κίνητρα, ούτε τη βοήθεια αλλά ούτε και την καθοδήγηση...

Και επειδή πιστεύω ότι όλο αυτό είναι θέμα βαθιά κοινωνικό και είναι ζήτημα κουλτούρας, δεν αρκεί οι γυναίκες να θέλουν. Κάποιος πρέπει να τις βοηθήσει. Να τις στηρίξει, να τις τραβήξει από την κουλτούρα της ενδοχώρας και να τους δώσει τα εφαλτήρια για να αλλάξουν την καθημερινότητά τους. Αυτός ο κάποιος θα πρέπει την ίδια στιγμή να καλλιεργήσει την ίδια κουλτούρα και σε όσους πλαισιώνουν τις γυναίκες αυτές. Δεν αρκεί να θέλουν να καλλιεργηθούν και να δημιουργήσουν, θα πρέπει και το περιβάλλον τους να το ενστερνιστεί, να το σεβαστεί και να το επικροτήσει. Γιατί αυτές οι γυναίκες δε ζουν μόνες τους αποκομμένες. Ζουν σε κοινωνίες που στην πλειοψηφία τους είναι συντηρητικές και άκαμπτες, και δεν αναφέρομαι μόνο στον ανδρικό πληθυσμό. Τις περισσότερες φορές οι ίδιες οι γυναίκες είναι οι πιο συντηρητικές και αρνητικές στην αλλαγή. Κυρίως οι μεγαλύτερες που ακολούθησαν ένα μοτίβο ζωής και πιστεύουν ότι αυτό είναι το φυσιολογικό να κάνουν και οι υπόλοιπες.

Ενδυνάμωση, στήριξη και πίστη στην αλλαγή. Σαν προεκλογικό σλόγκαν ακούγεται, αλλά είναι το τρίπτυχο που στην εφαρμογή του θα βγάλει πολλές γυναίκες από την αφάνεια και μια καθημερινότητα που στο κάτω-κάτω ούτε την ευχαριστιούνται ούτε τις ευνοεί να εξελιχθούν σαν προσωπικότητες.

Σχόλια