Ανδριανή Αγγελιδάκη

Ο Στέφανος, το παιδί που αγαπήθηκε από τους γονείς του γι΄αυτό ακριβώς που είναι

Η αποδοχή της διαφορετικότητας, χωρίς παρενθέσεις, χωρίς αλλά, χωρίς προσδοκίες

Ο Στέφανος είναι 24 χρονών. Είναι χορευτής, ζει και δουλεύει στο εξωτερικό. Πρώτη φορά τον είδα στην εκπομπή του Αρναούτογλου την περασμένη εβδομάδα. Πρώτη φορά είδα το εξώφυλλο του LGBTQ βρετανικού περιοδικού Attitude.με τον Στέφανο και τον μπαμπά του, που τον κρατούσε τρυφερά και του έδινε ένα φιλί, από αυτά που λατρεύουν τα παιδιά μας. Αυτά τα φιλιά όλο ζεστασιά, αγάπη και ασφάλεια. Ξέρεις τι ένοιωσα μόλις είδα αυτή την εικόνα; Συγκινήθηκα. Συγκινήθηκα με την άνευ όρων αγάπη αυτού του γονιού στο παιδί του. Ο τρόπος που του κρατά το κεφάλι, ο τρόπος που τον φιλά με κλειστά τα μάτια, ο τρόπος που ο Στέφανος αφήνεται , στην ασφάλεια αυτής της στιγμής. Μαρτυρά πολλά αυτή η εικόνα και ας είναι μια και μόνο φωτογραφία, μια στιγμή παγωμένη στο χρόνο. Θα μπορούσε να είναι και στημένη αλλά πάντα μπορείς να διακρίνεις αυτές τις «λεπτοφυείς» διαστάσεις μιας σχέσης. Είναι η αίσθηση που σου αφήνει η σκηνή και όχι η ίδια η εικόνα.

Ο Στέφανος λοιπόν από πολύ μικρός μπήκε στην αίθουσα με το ξύλινο πάτωμα, τους καθρέπτες και τις μπάρες και άρχισε να κάνει μπαλέτο. Αυτό του άρεσε, αυτό τον εξέφραζε. Εκεί ένιωθε απελευθερωμένος. Εκεί ήταν ο εαυτός του. Οι γονείς του το διαπίστωσαν, το σεβάστηκαν και στήριξαν την επιλογή του χωρίς κριτική και κρυφή επιθυμία μήπως κάποια στιγμή βαρεθεί και τα παρατήσει. Αγόρι πράμα στην επαρχία (στο Βόλο) να κάνει πιρουέτες και να φοράει κολάν…. Αυτοί οι γονείς δεν σεβάστηκαν μόνο την επιλογή του Στέφανου να σπουδάσει χορό αλλά και το γεγονός ότι το αγόρι τους είναι ομοφυλόφιλο. Αγαπά και ερωτεύεται αγόρια και όχι κορίτσια.

Τον διαβάζω να λέει σε μια συνέντευξη του στη LIFO «είναι πολύ όμορφο να προσπαθώ να κατορθώσω τις φιλοδοξίες μου, κυρίως στο χορευτικό κομμάτι της ζωής μου, και να γνωρίζω ότι όπως και να έρθουν τα πράγματα υπάρχουν δύο ψυχές που θα με αγκαλιάσουν. Μία μαμά και ένας μπαμπάς που με αγάπησαν και τους αγάπησα όπως ακριβώς είναι. Με έκαναν περήφανο και τους έκανα περήφανους». Αυτό το παιδί, αυτός ο άνθρωπος μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που τον αποδέχτηκε από την πρώτη στιγμή έτσι ακριβώς όπως είναι. Όχι με παρενθέσεις, όχι με αλλά, όχι με προσδοκίες. Όπως ακριβώς είναι. Και ο Στέφανος για τα δεδομένα της ελληνική πραγματικότητας είναι διαφορετικός. Έχει μια διαφορετικότητα που είναι πολύ δύσκολα διαχειρίσιμη για πολλές οικογένειες ακόμη και σήμερα. Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Οι gay, άνδρες και γυναίκες, εισπράττουν απόρριψη, μισές ματιές και κακεντρεχή σχόλια. Δύσκολα κάποιος θα μιλήσει ανοιχτά για τη σεξουαλική του ταυτότητα γιατί ξέρει πως αυτό  μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη για τη ζωή του, την επαγγελματική του εξέλιξη αλλά και τη σχέση του με δικούς του ανθρώπους, ακόμη και τους γονείς του.

Είναι περίεργο που σαν κοινωνία αντιμετωπίζουμε τους gay με τέτοια αποστροφή που σχεδόν είναι σαν να πιστεύουμε ότι είναι gay διότι έχουν δόλο…

Σαν Ανδριανή μου είναι πολύ πιο φυσιολογικό να γράψω για τον Στέφανο, μιλώντας για τις επαγγελματικές του διακρίσεις και όχι για το γεγονός ότι είναι gay. Αυτό δεν είναι ένα γεγονός, είναι η φύση του.  Να σας πω πόσο πολλά και μεγάλα έχει καταφέρει στο χορό, πόσο αξιοσέβαστος είναι στο εξωτερικό και πόσο σημαντικός είναι για την τέχνη που υπηρετεί. Είναι ένα εξαιρετικό ταλέντο , διαπρέπει στο εξωτερικό, έχοντας, μεταξύ άλλων, εμφανιστεί πρόσφατα σε παραγωγή της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου στο Covent Garden. Γιατί για μένα αυτό που ξεχωρίζει τον Στέφανο στα μάτια μου είναι η καριέρα του και τα όσα έχει καταφέρει στο χορό. Αλλά αφού και ο ίδιος μου δίνει πάσα, ευκαιρία να μιλήσουμε για όσα θέλουμε να κρύβουμε κάτω από το χαλί…… Αυτό το παιδί άνθισε σαν προσωπικότητα και σαν καλλιτέχνης γιατί είχε την έγκριση των γονιών του. Πολλοί έχουν καταφέρει πράγματα στην καριέρα τους , παλεύοντας μονίμως την απόρριψη. Αλλά ο Στέφανος έχει μια γαλήνη και μια ευχαρίστηση για αυτό που κάνει επειδή ακριβώς έχει την έγκριση, έχει την αποδοχή των γονιών του. Έχει την πλήρη αποδοχή γι΄αυτό που είναι σαν προσωπικότητα. Είναι το μεγάλο στοίχημα κάθε γονιού αυτό. Να αποδεχτεί και να αγαπήσει το παιδί του γι αυτό που είναι πραγματικά. Έξυπνο, λιγότερο έξυπνο, ήρεμο, νευρικό, αναβλητικό, υποχωρητικό, ηγετικό …. Ο άνθρωπος μόλις νοιώσει ότι έχει την αποδοχή των άλλων, ηρεμεί, γαληνεύει, φεύγει από τη θέση άμυνας και ανθίζει. Έχει χρόνο να αναπτυχθεί σαν προσωπικότητα και όχι να αμυνθεί ή να επιτεθεί σε όποιον τον έχει στήσει στον τοίχο και τον κρίνει.Τόσο απλό είναι. Ναι επιμένω! Τόσο απλό είναι.Και δεν θα σας πω πουριτανούς αν έχετε αντίθετη άποψη. Οι δικές σας προσλαμβάνουσες, τα δικά σας ερεθίσματα προφανώς και μπορούν να υποστηρίξουν κάτι εντελώς διαφορετικό. Σας αφήνω να έχετε την άποψη σας, τη σέβομαι. Όπως πιστεύω ότι οφείλεται και εσείς να κάνετε σε ότι είναι διαφορετικό από αυτό που μπορεί να χωρέσει το μυαλό σας.

 

Τώρα πια είμαι σίγουρη ότι δεν ήρθαμε σε αυτό τον κόσμο για να κρίνουμε τους πάντες γύρω μας, να τα φέρουμε όλα στα μέτρα μας και να ρίξουμε στην πυρά όποιον έχει άλλες απόψεις, ιδέες και χαρακτηριστικά. Δεν ξέρω αν ήρθαμε για κάποιο λόγο, και αυτό μεγαλεπίβολο μου ακούγεται… λες και το σύμπαν περιμένει από εμάς να εκπληρώσουμε το πεπρωμένο του….Μάλλον κατά τύχη γεννηθήκαμε και όσο είμαστε εδώ είναι σοφό να ζούμε τη ζωή μας όπως μας ευχαριστεί και την ίδια στιγμή να αφήνουμε και τους άλλους γύρω μας να είναι ο εαυτός τους. Τόσο απλό….

 

 Φωτο: Gomez de Villaboa / Attitude Πηγή: www.lifo.gr

 

Σχόλια