Ανδριανή Αγγελιδάκη

Αυτός έβριζε, εκείνη κοιτούσε και οι άλλοι ... γελούσαν

Τον είδα και ανέβασα παλμούς, φοβήθηκα… Για τον μαθητή που επιτέθηκε στην καθηγήτρια του για μια απουσία λέω. Τον είδα να ωρύεται σαν αγρίμι, να βγάζει τόση επιθετικότητα από μέσα του που για μια στιγμή σκέφτηκα ότι δίνει ρεσιτάλ υποκριτικής. Βλέπεις αυτόματα πήγα να το υποβαθμίσω, γιατί ήταν πολύ τρομακτικό στα μάτια τα δικά μου όλο αυτό που εκτυλίχθηκε στο Video που κάποιος άλλος κατέγραψε. Ένας συμμαθητής προφανώς αυτού του οργισμένου νιάτου. Ένας συμμαθητής που επέλεξε να δει και να καταγράψει ότι γινόταν εκείνη τη στιγμή σε βάρος ενός άλλου ανθρώπου, της καθηγήτριας του εν προκειμένω. Επέλεξε να καταγράψει…. Όχι να αντιδράσει, τουλάχιστον όχι όση ώρα εκτυλισσόταν το περιστατικό. Τι έκανε μετά που έκλεισε το κινητό, δεν ξέρω. Πριν πω όσα σκέφτομαι για τον πρωταγωνιστή, παίρνω λίγο το χρόνο μου, να παρατηρήσω τους υπόλοιπους συνδαιτημόνες.

 Η καθηγήτρια

Η καθηγήτρια άκουγε και απέφευγε να απαντήσει, να αντιδράσει. Την παρατηρώ ότι προσπαθεί να αποφύγει και την βλεμματική επαφή. Πολύ θα ήθελα να είμαι στο μυαλό της. Γιατί επέλεξε να αντιδράσει με αυτό τον τρόπο; Πως και δεν μίλησε; Πως και δεν ύψωσε τον τόνο της φωνής της; Πως και δεν έβαλε ένα σαφές όριο στον μαθητή της; Ακολούθησε κάποια παιδαγωγική μέθοδο; Τήρησε οδηγίες; Από την ένταση του μαθητή, απενεργοποιήθηκε ο αμυντικό της μηχανισμός; Αναρωτιέμαι, επέλεξε να προστατέψει τον  εαυτό της με αυτό τον τρόπο; Ήταν συνειδητή η αντίδραση της ή μούδιασε από αυτό που συνέβαινε;  Άραγε φοβήθηκε ή είχε 100% τον έλεγχο όσων σκεφτόταν και αισθανόταν εκείνη τη στιγμή;  Είχε άλλο τρόπο να αντιδράσει;

Οι μαθητές

Γύρω της μαθητές που μάλλον στο σορολόπ έπαιρναν όσα εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια τους. Σαν να το είχαν ξαναδεί το έργο. Όσοι φαίνονται στο video γελούν, χαχανίζουν σαν να ακούν ανέκδοτο, σαν να βλέπουν μια φάρσα. Να σκεφτώ ότι το έκαναν από αμηχανία; Να σκεφτώ ότι ο συμμαθητής τους, τους έχει συνηθίσει σε τέτοιες συμπεριφορές; Να σκεφτώ ότι και αυτοί μούδιασαν; Τι να σκεφτώ; Ότι έχουν μάθει να μην αντιδρούν στη βία; Ότι έχουν μάθει να κοιτούν, να γελούν και να μην αντιδρούν γιατί φοβούνται μην γίνουν αυτοί οι επόμενοι που θα τους ζητήσει το λόγο; Γελούν γιατί δεν αναγνωρίζουν τη βία; Γελούν γιατί το βρίσκουν πραγματικά αστείο; Γελούν γιατί δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο μπροστά στο φόβο που νοιώθουν; Πλέκω σενάρια στο μυαλό μου για όλους, σαφείς απαντήσεις έχουν μόνο οι ίδιοι.

Το δικό μου σενάριο, ένα χρόνο πίσω

Στη λογική του σεναρίου θα κινηθώ και για τον πρωταγωνιστή του video. Για το αγόρι αυτό που έγινε θέμα συζήτησης σε όλη την Ελλάδα, για ένα περιστατικό που συνέβη ένα χρόνο πριν και όλοι εμείς σήμερα τον συζητάμε και τον σχολιάζουμε αναδρομικά. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να βλέπαμε τι έχει μεσολαβήσει σε αυτό τον ένα χρόνο. Πως είναι αυτό το παλικάρι σήμερα; Τι λέει για όλα αυτά; Πως έχει εξελιχθεί σαν άνθρωπος. Πάω λοιπόν ένα χρόνο πίσω. Να σας πω τι βλέπω εγώ στη συμπεριφορά του; Βλέπω ένα ανήμερο θηρίο που κραυγάζει για βοήθεια. Εννοείται  ότι αισθάνεται όλο αυτό το θυμό που εκφράζει, εννοείται ότι η επιθετική συμπεριφορά του, είναι απολύτως δικαιολογημένη για τον ίδιο. Εννοείτε ότι δεν έφτασε ξαφνικά να φέρεται έτσι. Κάποιος τον εκπαίδευσε. Κάποιος του έδειξε τον τρόπο. Κάποιος τον άφησε να το κάνει αυτό μία φορά, ίσως και δεύτερη και τρίτη. Εννοείται ότι δεν έχει ιδέα ότι φωνάζει για βοήθεια. Να επιβληθεί θέλει. Να περάσει το δικό του θέλει. Και ξέρει μόνο αυτό τον τρόπο για να το διεκδικήσει. Αυτόν του δίδαξαν, αυτόν του επέτρεψαν. Και εννοείτε ότι θα επαναλάβω τη στερεοτυπική σκέψη ότι αυτό το παιδί έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου του συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο.

Τι μας προκαλεί έκπληξη λοιπόν όταν τον βλέπουμε να συμπεριφέρεται σαν μανιακός τύραννος; Του έδειξε κανείς ότι μπορεί και με άλλο τρόπο να πει τη σκέψη του, το παράπονο του, να εκφράσει την αδικία που νοιώθει; Πολύ πιθανόν να βρέθηκαν άνθρωποι στη ζωή του, να του έδειξαν ότι γίνεται και με άλλο τρόπο, έλα σου όμως που η εκπαίδευση που παίρνουμε από το καθημερινό παράδειγμα πχ της οικογένειας μας , είναι τόσο ισχυρή που σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να την αναιρέσει; Αυτό το αγόρι, πριν γίνει θύτης έχει υπάρξει θύμα. Οι μόνες περιπτώσεις που μπορώ να δικαιολογήσω μια τέτοια συμπεριφορά με άλλο τρόπο είναι αυτός ο άνθρωπος να είναι υπό την επήρεια ουσιών ή να έχει μια σοβαρή ψυχική νόσο. Βαριές κουβέντες λέω, το ξέρω. Και είναι ακόμη πιο σκληρό το γεγονός ότι τα γράφω όλα αυτά με βάση ένα σενάριο που έχω στο δικό μου μυαλό. Ούτε το αγόρι αυτό γνωρίζω, ούτε την οικογένεια του, ούτε το ευρύτερο περιβάλλον του, ούτε και τη σχέση που είχε με την καθηγήτρια του. Αυτό όμως που είδα στο video είναι απαράδεκτο να συμβαίνει. Είναι απαράδεκτο να δεχόμαστε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας και να μην αντιδρούμε. Είναι απαράδεκτο να υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που δεν έχουν βοηθηθεί, ειδικά σε τέτοιες ηλικίες, να αντιμετωπίζουν τις σκέψεις και τις σχέσεις τους με ψυχραιμία και σεβασμό στον άλλο άνθρωπο.

Είναι απάνθρωπο να το βουλώνουμε και είναι απάνθρωπο να μην δίνουμε διεξόδους στο θυμό, την καταπίεση, τη βία που βλέπουμε να συμβαίνει δίπλα μας , στον άλλο, τον γνωστό ή τον άγνωστο ή στον ίδιο μας τον εαυτό.Περιέργως όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης σε τέτοια σκηνικά επιθετικότητας. Η απάθεια είναι το ίδιο επικίνδυνη με τη βίαιη δράση. Η αδιαφορία επίσης. Η γελοιοποίηση και υποβάθμιση ενός τέτοιου περιστατικού ακόμη χειρότερη.Διαβάζω ότι ο μαθητής τιμωρήθηκε. Οκ καλώς. Αναρωτιέμαι όμως βοηθήθηκε; Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι αν κάτι τον αποτρέψει να το επαναλάβει, δεν θα είναι η τιμωρία αλλά να έχει ξεριζωθεί από μέσα του αυτή η αυτόματη αντίδραση.

Ελλάδα 2020… καθρέφτης σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω…

 

 

 

 

Σχόλια