Ανδριανή Αγγελιδάκη

Το Σάββατο πήγα στης Αλέκας και γνώρισα το Ηρακλειάκι μας….

"Μια στιγμή να πάρω τη ζακέτα μου" μια παράσταση σε κείμενο της Νίκης Τρουλλινού για τη ζωή της Αλέκας και της Κατίνας Παϊζη

Πήρα τη ζακέτα μου και λίγα ψηλά στην τσέπη μήπως κάτι χρειαστώ στο δρόμο. Είχαμε πει με τη Μαρία, στις 21:00 να συναντηθούμε. Στρατηγού Βάσου 8, θα βεγγερίζαμε απόψε, μας είχε καλέσει η Νίκη.

Η Αλέκα και η Κατίνα σε μια οθόνη. Είδωλα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ζωντάνεψαν μπροστά μας για δύο ώρες.

Δεν πήγαμε σε σπίτι, στο θέατρο πήγαμε. Πήγαμε να γνωρίσουμε την Αλέκα και την Κατίνα. Τις αδελφές Παϊζη. Τις υπέροχες αδελφές Παϊζη , από το Ηράκλειο. Που με την υποκριτική και την ποίηση, υπερπήδησαν τα τείχη του Μεγάλου Κάστρου και έλαμψαν σε όλη τη χώρα και εκτός αυτής.

Τραταρίστηκα κονιάκ, άκουσα τα ποιήματα της Κατίνας και πήγα πίσω, χρόνια πολλά, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Για να γνωρίσω τη ζωή δύο κοριτσιών προικισμένων και λαμπερών, αντισυμβατικών και πολύ θαρραλέων.

Θα είμαι ειλικρινής. Ούτε μια στιγμή δεν ένιωσα ότι βλέπω παράσταση. Δεν ένιωσα ότι παρακολουθώ θέατρο. Ήταν τόσο αληθινό αυτό που ξετυλιγόταν μπροστά μου, τόσο έντονο και απογυμνωμένο από περιττές σκηνοθετικές παρεμβάσεις, που ένιωσα ότι τρύπωσα στο σπίτι της Κατίνας, τη βραδιά που πέθανε η αδερφή της η Αλέκα και αυτή, η πιο μεγάλη, κατέβηκε στη γη για να την προϋπαντήσει. Σαν να μοιραζόμουν πολύ προσωπικές στιγμές δικές τους. Μοιράστηκα μαζί τους, την ιστορία τους. Οι κοινές τους αναμνήσεις, τα πρώτα χρόνια της ζωής τους στο Ηράκλειο, οι βόλτες με τις φιλενάδες, τα όνειρα, οι σπουδές. Η κατοχική Αθήνα, οι απογοητεύσεις, οι τούμπες της ζωής που ισοπεδώνουν τα πάντα σε μια στιγμή, οι χαρές, το θέατρο και οι μεγάλοι ρόλοι της Αλέκας, η ποίηση της Κατίνας, η εξορία, ο αγώνας, η ζωή.

Η Νίκη Τρουλλινού, είχε την τύχη να γνωρίσει τις δύο γυναίκες και να ζήσει μαζί τους στιγμές, να μοιραστεί μαζί τους αναμνήσεις. Θαρρώ πως από τότε την είχαν μαγέψει οι δύο Καστρινές που είχαν την τέχνη στη φύση τους.

Έγραψε λοιπόν μια ιστορία για την ιστορία τους, με τίτλο "Μια στιγμή να πάρω τη ζακέτα μου" μετά από προτροπή του γιου της Κατίνας, Ορέστη Ζωγράφου και του σκηνοθέτη Δημήτρη Φοινίτση, που έκανε την ιδέα της πράξη.

Η Ανάστα Αργυροπούλου, ενσαρκώνει την Κατίνα. Μα πιστέψτε με, μάλλον μετενσαρκώνει την Κατίνα. Υπέροχη απλά. Λιτή, γεμάτη, ουσιαστική. Θυμάται τη ζωή με την Αλέκα. Την ακούει να ερμηνεύει κορυφαίους ρόλους της, από μαγνητοφωνήσεις στη Μακρόνησο. Κερνάει κονιάκ και κουλουράκια. Ξενυχτάει τη νεκρή της, όπως κάνουμε στην Κρήτη, όπως της πρέπει.

Τη θυμάται ζωντανή. Της μιλά με τρυφεράδα και αγάπη μέσα από την ψυχή. Ήρθε για λίγο στο διαμέρισμα της οδό Αριστοδήμου για να της κάμει το ξόδι και να την πάρει μαζί της, εκεί στον άλλο κόσμο.

Μαγεύτηκα, τις πήρα μαζί μου και δύο μέρες με αυτές κοιμόμουν και ξυπνούσα. Έψαξα εναγωνίως να μάθω περισσότερα γι΄ αυτές. Να δω ξανά και ξανά τα πρόσωπα τους σε φωτογραφίες αρχείου.

Στα πρόσωπα τους είδα ένα Ηράκλειο που υποψιαζόμουν αλλά δεν είχα πειστήρια πως έχει υπάρξει. Πόσα λίγα ξέρουμε τελικά για τον τόπο μας. Στην Αλέκα και την Κατίνα είδα την ιστορία μιας χώρας να αποτυπώνεται με κάθε λεπτομέρεια στις δικές τους προσωπικές ιστορίες. Μια μικρογραφία ήταν η ζωή τους, της Ελλάδας. Θηλυκά και αυτές, προικισμένα, καλομεγαλωμένα, με κακή τύχη αλλά πείσμα να ευτυχήσουν. Με πείσμα να μην προδώσουν το μέσα τους, την ηθική, την αισθητική και τα ιδανικά τους.

 

 Στην ιστορία τους γνώρισα ένα κομμάτι του Ηρακλείου, την αστική τάξη, την καλοζωισμένη. Και ικανοποιήθηκα όταν διαπίστωσα ότι στις αρχές του περασμένου αιώνα, υπήρχαν οικογένειες που σπούδαζαν τα κορίτσια τους. Τα προίκιζαν με άλλο τρόπο, τους ενδυνάμωναν το μυαλό και τη θέληση και τα άφηναν ελεύθερα να κάμουν ότι κατεβάζει η κούτρα τους. Υπήρχε μια μάνα Σφακιανή που πήρε τα ηνία της οικογένειας όταν ο πατέρας, ο άλλοτε ισχυρός επιχειρηματίας κατέρρευσε λόγω χρεοκοπίας, πήρε τη φαμίλια, πήγαν στην Αθήνα και άφησε το ένα της κορίτσι να σπουδάσει υποκριτική, να γίνει θεατρίνα! Πρωτάκουστο! Οι θεατρίνες τότε δεν έχαιραν εκτίμησης, Θωρούνταν γυναίκες ελαφρών ηθών και ας ήταν αυτοκράτειρες της τέχνης. Μα η θεατρίνα έλαμψε και η άλλη η δασκάλα έγινε ποιήτρια. Μεγάλωσαν με ελευθερία αυτά τα κορίτσια. Μεγάλωσαν και έκαναν ότι ποθούσε η καρδιά τους, γι΄ αυτό και έλαμψαν.

 

Δείτε την παράσταση από την Ομάδα Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ, στον χώρο Artspace Materia Prima, στην Στρατηγού Βάσου 8 και Λεωφόρο Πλαστήρα. Οι παραστάσεις είναι προγραμματισμένες για όλα τα Σαββατοκύριακα του Ιανουαρίου 2020 (4-5, 11-12, 18- 19, 25-26/1), κάθε Σάββατο  στις 21:15 και κάθε Κυριακή στις 19:15.

Για την κράτηση σας καλέστε στο 699 7166 210.

 

 *H φωτογραφία προέρχεται  από το προσωπικό αρχείο του κ. Ζωγράφου.

Σχόλια