Ανδριανή Αγγελιδάκη

Κάτω ο φασισμός της ευτυχίας!

Κάτω ο φασισμός της ευτυχίας! Πολλοί θα ήθελαν να το γράψουν σε πανό και να το αναρτήσουν σε δημόσια θέα.

Και καλά θα έκαναν! Το επιβεβαιώνει και η επιστήμη πλέον. Το ανελέητο κυνήγι της επιτυχίας, στο οποίο έχει επιδοθεί όλος ο σύγχρονος κόσμος, μας δημιουργεί τελικά τόση μεγάλη πίεση που το μόνο που καταφέρνουμε είναι να γινόμαστε δυστυχισμένοι. Ο προβληματισμός προκύπτει αβίαστα ενόψει γιορτών. Τότε που όλα πρέπει να είναι λαμπερά, όλα ζεστά και φωτεινά. Όλα τα πρόσωπα χαρούμενα, όλα χαμογελαστά και ευτυχισμένα. Μα η ζωή δεν είναι διαφήμιση. Στα κάτω σου πρέπει να αφήνεις τον εαυτό σου να είναι στα κάτω του. Φτάσαμε να δαιμονοποιούμε οτι έχει αρνητική αίσθηση και αρνηθήκαμε την ίδια μας τη φύση. Το λένε και οι ειδικοί. Ευτυχείτε αγαπητοί μου, αλλά όταν του πρέπει.

 

Δεν μπορούμε να κυκλοφορούμε με το χαμόγελο του Τζόκερ καθημερινώς και αδιαλείπτως. Θα ξυπνήσεις μια μέρα και όλα θα είναι στραβά και μαύρα. Και δεν θα έχεις καμία μα καμία διάθεση να δεις τα ωραία και τα καλά της ζωής σου. Δεν θα νοιώθεις καμία ευγνωμοσύνη για την καλή σου την υγεία, για τη δουλειά σου, για την οικογένεια σου, για το κεραμίδι που έχεις πάνω από το κεφάλι σου, για το πιάτο το φαί που μπαίνει στο τραπέζι σου.

Και ξέρεις κάτι; Αρνούμαι ότι είσαι αχάριστος. Άνθρωπος είσαι. Και οι άνθρωποι έχουμε και δύσκολες μέρες, μήνες, χρόνια. Τώρα βέβαια αν εσύ αποφασίσεις να

βαφτίσεις όλη σου τη ζωή μαύρη και δύσκολη, με γεια σου με χαρά σου. Κάνε ότι σε εκφράζει, αυτοδιάθεση το λένε. Και αν αποφασίσεις να ευτυχίσεις, να το κάνεις γιατί η καρδιά σου πεταρίζει, γιατί γουργουρίζει το μέσα σου. Όχι γιατί είναι γιορτές, όχι γιατί το είπε ένας ειδικός στην τηλεόραση και κυρίως όχι γιατί έτσι κάνουν όλοι.

 

Εσύ να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι και είναι δικό σου. Εσύ να ζεις το μέσα σου, το είναι σου. Και αν το είναι σου είναι μαυρισμένο, γκρινιάρικο και δυσκολεμένο,

δώσε του χώρο να εκφραστεί. Μπορεί και αυτό απλά να θέλει να το πει, να το εκφράσει, να ξεσκάσει και μετά να ηρεμίσει.

 

Και μη μου πεις ότι σου τσαμπουνάω αμπελοφιλοσοφίες. Την αλήθεια μου σου λέω. Και τη δική σου. Καλή η χαρά, τα χαμόγελα, η ευτυχία, η επιτυχία, η λάμψη, αλλά δεν μπορούν άνθρωπε μου αυτά να είναι ο αυτοσκοπός μας. Καλοδεχούμενα αλλά να μην μας καταδυναστεύουν.

 

Το λοιπόν, τώρα που έρχονται οι γιορτές της χαράς και όλα είναι λαμπερά και φωτεινά κάνε στον εαυτό σου ένα ωραίο δώρο. Άφησε λίγο από το φως να μπε

ι στα μέσα σου. Όχι παιδί μου για να σε ζεστάνει, είπαμε τώρα εσύ δε θες τέτοια. Άφησε το να μπει για να δεις και εσύ τι γίνεται εκεί μέσα. Να αναγνωρίσεις τις δικές σου τις αποχρώσεις, τις σκιές που έχεις εκεί μέσα φυλαγμένες. Κοίταξε τα λίγο, δώσε χρόνο να τα καταλάβεις, μην βιαστείς να τα καταναλώσεις και να τα πετάξεις. Αφέσου σε αυτά. Ζήσε τα. Και αυτά κομμάτι σου είναι.

Άσε που νομίζω ότι αν τα δεις λιγάκι, τότε θα πάρουν και τις κανονικές τους διαστάσεις. Και μπορεί οι σκιές τους να είναι πολύ μεγαλύτερες από το πραγματικό τους μέγεθος.

Κάνε το δώρο στον εαυτό σου. Άφησε τον να είναι θλιμμένος, θυμωμένος, χαρούμενος, γελαστός, γκρινιάρης, αληθινός, ανθρωπένιος….

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια