Blogs

Στους 47... μπορούμε να μείνουμε στους 47;

Και ξεκινάει η εβδομάδα και γράφεις την είδηση για τον νεκρό στην Ηρακλείου- Μοιρών λόγω τροχαίου.

Και το στομάχι σφίγγεται όταν γράφεις για του 46 νεκρούς στο νησί από αρχές του χρόνου μέχρι σήμερα.

Και γράφεις και ελπίζεις να μείνουν εκεί…

Αλλά μπα… Δεν περνούν λίγες μέρες, ελάχιστα 24ώρα και ακούς και πάλι για νεκρό. Για ένα νέο παιδί… που το αίμα του «έβαψε» δρόμο της Κρήτης. Και πιο πριν για έναν 60χρονο.

Και πρέπει να συνεχίσεις το μέτρημα... Απλά μαθηματικά … Από 46 οι νεκροί στους 47…

Και βεβαία τίποτα δεν είναι απλό για τις οικογένειες των θυμάτων. Που θα πρέπει να αποχαιρετήσουν τους ανθρώπους τους μια για πάντα χωρίς να έχουν βρει χρόνο το προηγούμενο διάστημα για το τελευταίο αντίο. Αφού που να ξέρουν και αυτοί το μοιραίο χτύπημα της μοίρας από τη μία στιγμή στην άλλη.

Ειδικά στην περίπτωση του νεαρού άντρα από τη Μεσαρά, γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλά τις τελευταίες ώρες… Τι σημασία έχει πλέον τι προηγήθηκε. Σημασία έχει οτί ο άνθρωπος αυτός, το παλικάρι που αγαπούσε την ζωή αλλά και την κρητική μουσική έφυγε για τον δικό του μουσικό παράδεισο... Όσο για τις εικόνες από το φριχτό τροχαίο… μόνο που τις βλέπεις η ψυχή σου μαυρίζει… Τα λόγια σταματούν και το βλέμμα χαμηλώνει...

Και ρωτώ. Αξίζει να φεύγουν έτσι οι άνθρωποι; Για το ποτό, για την ταχύτητα, για την παράνομη προσπέραση, για ένα λάθος, για μία κακιά στιγμή;; Μέχρι που θα φτάσει αυτό; Σε μία εβδομάδα δύο νεκροί άνθρωποι; Δυο οικογένειες μαυροφορεμένες με τον πόνο αβάσταχτο και την θλίψη να έχει κυριεύσει μια για πάντα τις ψυχές τους.

Μπορεί να γίνει κάτι; Η αιματοχυσία στους δρόμους θα σταματήσει; Η μπα;

Εγώ γράφω…47 και θέλω εκεί να παραμείνει στους 47.

Για να δούμε…

Σχόλια