Απόψεις

Πού οφείλεται η μετάλλαξη και η «τερατοποίηση» των ανθρώπων

Ξεχάσαμε να αγαπάμε, να νοιαζόμαστε, να επικοινωνούμε και να μιλάμε

Όλοι αναμέναμε το 2022 και ελπίζαμε σε ένα νέο, ευχάριστο και ελπιδοφόρο έτος, το οποίο θα δημιουργούσε τις συνθήκες που θα μας οδηγούσαν στη λήθη των δυσμενειών και όλων των προβλημάτων που βιώσαμε τα τελευταία δύο χρόνια.

*Γράφει η Ειρήνη Ζαχαριαδάκη.

Δυστυχώς όμως, και ενώ το έτος ξεκίνησε με πολλά αισιόδοξα μηνύματα, η κατάσταση αντιστράφηκε όταν άρχισε το ένα κακό να διαδέχεται το άλλο. Ξεκινήσαμε με καταστροφές των υλικών αγαθών εξαιτίας των πολύ μεγάλων κυμάτων κακοκαιρίας. Βροχή, χαλάζι, δυνατοί άνεμοι μάς χτυπούσαν ανελέητα και διαδοχικά, προσπαθώντας να ξεσπάσουν πάνω μας την ορμή τους.

Τις αλλεπάλληλες μάχες με την κακοκαιρία τις διαδέχτηκε ο πόλεμος. Ο πόλεμος που μας ήταν αδιανόητο ότι θα μπορούσε να συμβεί τον 21ο αιώνα, δεδομένης της ιστορίας του παρελθόντος και της γνώσης που έχουμε αποκομίσει από αυτήν. Και όμως ένας «ηγέτης» αποφάσισε να ισοπεδώσει μια ολόκληρη χώρα, να σκοτώσει χιλιάδες ζωές και να εκβιάσει τις χώρες της Δύσης για να ικανοποιήσει τη μισαλλοδοξία του και να προσπαθήσει να μιμηθεί τον Χίτλερ, έναν επίσης «δολοφόνο» που προφανώς θαύμαζε και είχε ως αυτοσκοπό να του μοιάσει.

Η συνέχεια όμως των άσχημων γεγονότων δε σταματά μόνο εδώ. Συνεχίζεται με ακόμα πιο άσχημα, πιο ζοφερά, πιο ανήκουστα και πιο ειδεχθή γεγονότα. Μιλάμε για τα αδικήματα κατά της ανθρώπινης ζωής, με το χειρότερο από όλα την τραγική και άδικη απώλεια τριών μικρών παιδιών, από το χέρι της ίδιας τους της μητέρας όπως διαφαίνεται μέχρι στιγμής. Μιλάμε πλέον για την κακοποίηση της ιερής λέξης «μαμά». Το καλύτερο θα ήταν να αποκαλούμε τέτοιου είδους ανθρώπους ως «λάθη της φύσης» στην προσπάθειά μας να τους κατατάξουμε στη θέση που τους αξίζει, ακόμα και πριν την επίσημη ολοκλήρωση των νομικών διαδικασιών.

Έχουμε ψάξει ποτέ τους λόγους και τις αιτίες που έχουν οδηγήσει κάποιους ανθρώπους σε αυτήν την κατάντια και όλους τους υπόλοιπους σε μια απομόνωση από το κοινωνικό σύνολο και την κοινωνική συνοχή; Έχουμε, αλήθεια, αναρωτηθεί τι συμβαίνει με τις ζωές μας και πού βαδίζουμε ως κοινωνία; Τη σημερινή εποχή ζούμε ή προσποιούμαστε ότι ζούμε και ότι χαιρόμαστε;

Δυστυχώς ούτε ζούμε, ούτε χαιρόμαστε, ούτε απολαμβάνουμε τη ζωή. Αυτή είναι η ζοφερή πραγματικότητα και η αιτία της μετάλλαξης του ανθρωπίνου είδους και η «τερατοποίηση» ορισμένων ανθρώπων.

Το καθημερινό πρόγραμμά μας έχει απαράβατους κανόνες και συγκεκριμένο ωράριο και χρονοδιάγραμμα. Οι κοινωνικές μας επαφές γίνονται τις περισσότερες φορές μέσω ηλεκτρονικών συστημάτων, ηλεκτρονικών υπολογιστών και κινητών τηλεφώνων, όπως και η ανταλλαγή προσωπικών μηνυμάτων. Πλέον δε βρισκόμαστε διά ζώσης, δε συζητάμε, δεν κοιτιόμαστε στα μάτια, δεν ακουμπάμε ο ένας τον άλλο. Κυνηγάμε και ψάχνουμε τις πράσινες κουκίδες σε κάποιες ηλεκτρονικές εφαρμογές τύπου Facebook και messenger, προκειμένου να δούμε ποιος είναι «ενεργός» και ποιος όχι για να ανταλλάξουμε μαζί του γραπτά μηνύματα. Ψάχνουμε να βρούμε αριθμούς πλάι στα εικονίδια SMS, Υahoo και άλλων όμοιων εφαρμογών στα κινητά μας τηλέφωνα και tablets, για να αντιληφθούμε πόσα νέα μηνύματα έχουμε.

Όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές έχουν γίνει προέκταση του χεριού μας και χωρίς αυτές δεν μπορούμε να ζήσουμε. Ας μη μιλήσουμε για το στερητικό σύνδρομο που μας διακατέχει o κάποιων ολίγων λεπτών αποχωρισμός μας από αυτές τις συσκευές, ιδιαίτερα των κινητών μας τηλεφώνων τύπου smartphone.

Όλα αυτά τα νέα και σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα, που έχουν ευκολύνει και απλοποιήσει τις ζωές μας, μας έχουν ταυτόχρονα αποξενώσει και μας έχουν αποκλείσει από όλους και από όλα. Έχουμε κλειστεί στον εαυτό μας και στο σπίτι μας, αφού πλέον όλα μπορούμε να τα κάνουμε με ασφάλεια και σε πολύ λιγότερο χρόνο και λιγότερη ταλαιπωρία μέσω των ηλεκτρονικών εφαρμογών από τον καναπέ του σπιτιού μας.

Όλες αυτές οι συσκευές γίνονται ολοένα και περισσότερο smart, αποβλακώνοντας εμάς ολοένα και περισσότερο και αποκόβοντάς μας από τους άλλους, περνώντας μας μηνύματα του τύπου «περνώ και μόνος μου καλά».

Πρέπει όμως να «ξυπνήσουμε» και να αντιληφθούμε ότι οδεύουμε στην καταστροφή της ανθρώπινης κοινωνίας και στη δημιουργία ανθρώπων-ρομπότ. Οδεύουμε στη μοναχικότητα και στο «δε βαριέσαι βρε αδελφέ, εγώ να είμαι καλά».

Έτσι ξεχνάμε να αγαπάμε, να νοιαζόμαστε, να επικοινωνούμε και να μιλάμε. Κάπως έτσι δημιουργούνται και τα λάθη της φύσης που θέλουν να καταστρέψουν τους άλλους, ακόμα και αν πρόκειται και για τα ίδια τους τα παιδιά. Θέλουν να καταστρέψουν χώρες, ζωές, τύχες και υπολείψεις χωρίς την παραμικρή τύψη, ενοχή και μετάνοια για τις πράξεις τους αυτές. Πώς να νιώσουν κάτι άλλωστε; Όταν στη θέση που θα έπρεπε να υπάρχει η καρδιά υπάρχει μια συσκευή smart και στη θέση που θα έπρεπε να υπάρχει η λογική υπάρχει το νέο status quo που αυτό διδάχτηκαν και με αυτό μεγάλωσαν. Ελπίζω να συνέλθουμε και να θυμηθούμε την αξία του λόγου, των συναισθημάτων και της ανθρώπινης επαφής, αλλιώς δεν υπάρχει σωτηρία...

* Η Ειρήνη Ζαχαριαδάκη είναι αρχιτέκτονας μηχανικός, MSc, MBA, προϊσταμένη Τμήματος Κτηριακών Έργων/Συντήρησης σχολικών κτηρίων Δήμου Μαλεβιζίου.

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια