Απόψεις

Εσύ τι προτείνεις να κάνουμε για να σταματήσει η βία από άνδρα προς γυναίκα;

Φτάσαμε στις δεκαεφτά γυναικοκτονίες στη χώρα μας μέσα σε ένα χρόνο, κι ακόμη ακούμε ότι «κάτι πρέπει να γίνει»

Κάθε φορά που μαθαίνουμε για ένα περιστατικό βίας από άνδρα προς γυναίκα, ακούγεται από πολλούς ότι «κάτι πρέπει να γίνει για να σταματήσει αυτό το κακό». Ωραία προτροπή, αλλά συνήθως μένουμε εκεί: στα ευχολόγια. Και σε λίγο καιρό ξανά μανά τα ίδια, με αφορμή παρόμοιο περιστατικό.

Γράφει ο Βασίλης Ορφανός *

Φτάσαμε έτσι στις δεκαεφτά (17) γυναικοκτονίες στη χώρα μας μέσα σε ένα χρόνο, κι ακόμη ακούμε ότι «κάτι πρέπει να γίνει». Πρόσφατα μάθαμε από τα ΜΜΕ και για εκδικητική πορνογραφία εις βάρος γυναίκας από γνωστό πρόσωπο της τηλεόρασης. Διατυπώνεται και πάλι η προτροπή «κάτι πρέπει να γίνει».

Για να μη μείνουμε και αυτή τη φορά στα ευχολόγια, προτείνω σε όσους πιστεύουν πως «πρέπει να γίνει κάτι», να στρωθούμε στη δουλειά, να το βρούμε αυτό το «κάτι» και να το υλοποιήσουμε, ο καθένας ως υπεύθυνο πρόσωπο και όλοι μαζί ως οργανωμένη κοινωνία, ώστε να περιοριστούν στο ελάχιστο τα περιστατικά βίας από άνδρα προς γυναίκα.

Ένας καλός δρόμος μου φαίνεται πως μας ανοίγεται με το ερώτημα που αποτελεί τον τίτλο του σημερινού μου άρθρου. Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να απαντήσω σ’ αυτό το ερώτημα. Και θα το κάνω ως πατέρας κοριτσιών, ως παιδαγωγός-ψυχολόγος και ως πολίτης.

Κατά τη γνώμη μου το πρώτο πράγμα που οφείλω και μπορώ να κάνω είναι να λέω τα πράγματα με το όνομά τους. Έτσι, κάθε βίαιη ενέργεια ενός άνδρα εις βάρος μιας γυναίκας θα τη λέω «βία από άνδρα προς γυναίκα» και όχι «έμφυλη βία». Γιατί αυτό; Διότι, όταν λέω «έμφυλη βία», εξισώνω τη βία από άνδρα προς γυναίκα και τη βία από γυναίκα προς άνδρα. Όμως, όλοι ξέρουμε ότι η κύρια αν όχι η μοναδική βία από γυναίκα προς άνδρα είναι η κρεβατομουρμούρα, ίσως και οι σκηνές ζηλοτυπίας, αλλά κανείς άνδρας δεν πέθανε ούτε έπαθε κάτι σοβαρό από αυτά. Αντίθετα, οι μορφές βίας από άνδρα προς γυναίκα είναι πολλές, οι διαβαθμίσεις τους φτάνουν στην άκρα βαρβαρότητα και τα θύματά τους είναι αμέτρητα.

Το δεύτερο που οφείλω και μπορώ να κάνω είναι να υπερασπίζομαι με κάθε πολιτισμένο τρόπο το δικαίωμα της γυναίκας να έχει σεξουαλική επιθυμία και να την εκδηλώνει με την ίδια ελευθερία που δίνει η κοινωνία μας στο άνδρα.

Θα σας πω εδώ μια μικρή ιστορία: Πήρα μια μέρα ένα ταξί. Σε μια διασταύρωση ο ταξιτζής νόμισε ότι μια γυναίκα οδηγός τού έφαγε την προτεραιότητα και την άρχισε στα «γαλλικά», αυτήν και όλες τις γυναίκες, οι οποίες, κατά τη γνώμη του, έχουν το νου τους μόνο στο σεξ. Τον ρώτησα αν έχει παιδιά. Είχε δυο γιους, γύρω στα τριάντα, απάντρευτοι και οι δύο. Του εξήγησα τότε πως αν οι γυναίκες δεν έχουν σεξουαλική επιθυμία (αυτό του το είπα με τη δική του ορολογία), οι γιοι του θα παραπονιούνται όταν παντρευτούν ότι η γυναίκα τους είναι παγοκολόνα, και θα τρέχουν στους ειδικούς, και στο τέλος μάλλον θα χωρίσουν. «Αυτό θέλετε για τους γιούς σας;» τον ρώτησα, και του ανέλυσα περαιτέρω τα δικαιώματα του ανθρώπου στο σεξ, ανεξαρτήτως φύλου, και πώς αυτή η ισότητα επηρεάζει ευνοϊκά την ισορροπία σε ένα ζευγάρι. Κώλωσε ο ταξιτζής, φαίνεται πως πρώτη φορά στη ζωή του άκουγε τέτοια πράγματα, φτάναμε εντωμεταξύ στον προορισμό μου, και την ώρα που έπαιρνε το κόμιστρο με ευχαρίστησε και πρόσθεσε: «Και ό,τι είπαμε νερό κι αλάτι». Του το αντέστρεψα: «Καθόλου νερό κι αλάτι! Δεν καταλάβατε ότι τόση ώρα σας κάνω μάθημα;

Ό,τι είπαμε να το βάλετε καλά στο μυαλό σας, και να το κουβεντιάσετε με ανθρώπους που σκέφτονται για τις γυναίκες όπως σκέφτεστε εσείς. Να πάτε στο καλό!».

Ως παιδαγωγός-ψυχολόγος θα μπορούσα να οργανώσω συζητήσεις για θέματα που σχετίζονται με τη βία από άνδρα σε γυναίκα. Κέντρο τους θα ήταν η αντισεξιστική αγωγή των παιδιών μας. Το έκανα ήδη αυτό μια φορά στο παρελθόν, αλλά δεν βρήκα ανταπόκριση. Θα το επιχειρήσω ξανά. Ίσως αυτή τη φορά να πάει καλύτερα.

Κάτι άλλο που μπορώ να κάνω, και θα το κάνω, είναι στις επόμενες εκλογές να δώσω την ψήφο μου στο κόμμα που θα έχει συμπεριλάβει στις προεκλογικές του υποσχέσεις δέσμευση για συγκεκριμένες δράσεις για να περιοριστεί η βία από άνδρα σε γυναίκα. Στις δεσμεύσεις αυτές να υπάρχει οπωσδήποτε και ρητή αναφορά στην αντισεξιστική αγωγή σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ήδη από το νηπιαγωγείο.

Ξέρω ότι για όσα είπα μέχρι τώρα υπάρχει ο αντίλογος ότι η βία από άνδρα προς γυναίκα (αλλά και κάθε μορφή βίας) αντανακλά την πατριαρχική δόμηση της κοινωνίας μας στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Δεν θα διαφωνήσω. Αλλά θα κάνω πάλι το ερώτημα: «Εσύ τι προτείνεις να κάνουμε ώστε να μην έχουμε πατριαρχία και καπιταλισμό;» Ρωτάω, γιατί εγώ τη δική μου απάντηση την έχω δώσει και την εφαρμόζω στη δική μου ζωή. Μπορεί να φαίνεται ουτοπική, αλλά ας μην ξεχνούμε ότι ̶̶ όπως έχω ξαναπεί ̶̶ οι ουτοπίες του σήμερα ενδέχεται να είναι τα αυτονόητα του αύριο. Αρκεί να σκεφτούμε τους αγώνες των γυναικών για το δικαίωμα της ψήφου, και πώς μέσα σε ένα αιώνα φτάσαμε από τις σουφραζέτες σε γυναίκα πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ̶̶ και μπράβο μας!, μην πω και για τη γυναίκα αντιπρόεδρο στις ΗΠΑ. Σε όποιον ισχυριστεί ότι είναι κι αυτά τερτίπια του καπιταλισμού για να ρίχνει στάχτη στα μάτια των υποτελών τάξεων, θα ξαναρωτήσω, αλλά τώρα πιο προσωπικά: Εσύ (ως συγκεκριμένο πρόσωπο) τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις γι’ αυτό; Πες μου το, να το κάνω κι εγώ.

Ο Βασίλης Ορφανός είναι εκπαιδευτικός – ψυχολόγος.

Με σπουδές στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου, στο Πανεπιστήμιο Paris V- Rene Descartes (maitrise και D.E.A. Ψυχολογίας) και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (πτυχίο Βυζαντινού και Νεοελληνικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής). Υπηρέτησε στην εκπαίδευση ως δάσκαλος Δημοτικού, ως καθηγητής γαλλικής και ως καθηγητής ψυχολογικών και παιδαγωγικών μαθημάτων σε σχολές επιμόρφωσης δασκάλων και νηπιαγωγών. Έχουν δημοσιευθεί άρθρα του για παιδαγωγικά, ψυχολογικά και φιλολογικά θέματα. Έχει ασχοληθεί συστηματικά με την Ψυχανάλυση λακανικής κατεύθυνσης.

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια