Απόψεις

Όραμα για το ΠΑΣΟΚ και την Ελλάδα

«Με αντιπάλους τον σταθερά “υπαρχηγό” του Κινήματος Ευάγγελο Βενιζέλο, αλλά και τον πολύ δυνατό εσωτερικά Κώστα Σκανδαλίδη, η δεύτερη στη σειρά νίκη του Γιώργου Παπανδρέου θα είναι σαφώς δυσκολότερη αλλά και ταυτόχρονα θριαμβευτική»

Η σημερινή δυναμική της υποψηφιότητας Παπανδρέου, και ειδικά ως προς την νεολαία και τις προϋποθέσεις ανακατάληψης του χαμένου πολιτικού χώρου από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενδεχομένως να ξεπερνάει ακόμα και αυτή της υποψηφιότητας του 2007. Ας επιχειρήσουμε λοιπόν να την εξετάσουμε υπό το συγκεκριμένο πρίσμα...

*Του Βίκτωρα Κουμαντάκη

Το 2000, με την παραίτηση του Κώστα Σημίτη, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε σχετικά ένα εύκολο έργο. Να συσπειρώσει όσο περισσότερο μπορούσε τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα να το κάνει χωρίς βασικό αντίπαλο. Μια απαιτητική διαδικασία που προϋπέθετε πολιτικό βάρος και διοικητική επάρκεια. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποτεθεί για τις εκλογές του 2007.

Με αντιπάλους τον σταθερά “υπαρχηγό” του Κινήματος Ευάγγελο Βενιζέλο, αλλά και τον πολύ δυνατό εσωτερικά Κώστα Σκανδαλίδη, η δεύτερη στη σειρά νίκη του Γιώργου Παπανδρέου θα είναι σαφώς δυσκολότερη αλλά και ταυτόχρονα θριαμβευτική.

Φυσικά, ακολούθησε μια μακρά περίοδος αλλαγών για την Ελλάδα, με σημαντικές αποφάσεις που, οποιοσδήποτε και αν είχε εκλεγεί σε εκείνη την εκλογική διαδικασία, θα όφειλε να είχε λάβει για να αποφύγουμε τη στενωπό της χρεωκοπίας και τον διεθνή εξευτελισμό. Το γιατί οδηγηθήκαμε ως εκεί αλλά και το πώς έφτασε για ένα τόσο σημαντικό εθνικό θέμα να αναλάβει την ευθύνη μόνο το ΠΑΣΟΚ, είναι κάτι που έχει πλέον ιστορικά αποδειχτεί και δε σηκώνει καμία αμφισβήτηση. Κλείνοντας την παρένθεση αυτή, μπορούμε να πούμε μάλιστα πως, για τη συγκεκριμένη περίοδο, έχουν αποφανθεί τόσο τα ελληνικά όσο και ευρωπαϊκά δικαστήρια αναφορικά με τις ευθύνες της ελληνικής κρίσης.

Το συμπέρασμα λοιπόν που εξάγεται από τις εκλογές του 2007 είναι ότι ο Γιώργος Παπανδρέου κατάφερε να επικρατήσει του δυνατότερου ίσως αντιπάλου του εσωκομματικά, με το παρασκήνιο μάλιστα εκείνη την περίοδο να είναι έντονο και το κλίμα τεταμένο. Είναι χαρακτηριστική η οργή και η αποστροφή στα μάτια του Ευάγγελου Βενιζέλου, όταν ο Δημήτρης Ρέλλος - γνωστός “αντιδραστικός” - εκσφενδόνισε πάνω του έναν καφέ λίγο πριν ο πρώτος μπει στο γραφεία της Χαριλάου Τρικούπη. Βέβαια, οφείλουμε να ομολογήσουμε πως εκείνες οι ημέρες ήταν ιδιαίτερα κρίσιμες για το μέλλον της διακυβέρνησης στην Ελλάδα, αφού ο επικρατών υποψήφιος είχε από μεγάλη ως σχεδόν βέβαιη την πρωθυπουργία. Αυτό αποτελούσε ουσιαστικά και το διακύβευμα των εκλογών εκείνων.

Αποχωρώντας ιστορικά από την περίοδο εκείνη, και παρακάμπτοντας τη ζοφερή πραγματικότητα που μας επέβαλαν οι προσχηματικές κυβερνήσεις των ακραίων “σουρεαλιστών” Σαμαρά και Τσίπρα, μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι τα πολιτικά δεδομένα και οι συσχετισμοί τού σήμερα είναι εξαιρετικά πιο δυσμενείς για το Κίνημα.

Ένα κόμμα που δυστυχώς κατακερμάτισε η οικονομική κρίση και που ευτυχώς είχε την τύχη να βρεθεί στο “τιμόνι” του μια αληθινή καπετάνισσα. Μια γυναίκα που έμελλε με την παρουσία της να το αναγεννήσει και να ορθώσει ξανά πολιτικό ανάστημα, αποφεύγοντας την οριστική του εσωτερική διάλυση.

Η Φώφη Γεννηματά κατάφερε να ανασυγκροτήσει και να θέσει γερές βάσεις για ένα σύγχρονο κόμμα που θα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της κοινωνίας και θα αποτελεί πλειοψηφική συμμαχία βεβαιότητας και ανάπτυξης για την Ελλάδα. Αυτό ονειρεύτηκε η Φώφη και γι’ αυτό μας κάλεσε να το δημιουργήσουμε μαζί. Οι νέοι για ένα νέο ΠΑΣΟΚ, για μια νέα Ελλάδα. Είχαμε μόλις λίγες ώρες να συνειδητοποιήσουμε τον αδόκητο χαμό της και να αποφασίσουμε άχαρα τη συνέχεια της πολιτικής της προσδοκίας, χαμένοι στο «τι θα γίνει από ’δω και πέρα» και ότι στην «κούρσα» της διαδοχής της θα έπρεπε να υποχρεωθούμε σε συμβιβασμούς.

Το ίδιο σύστημα που πολέμησε τη Φώφη Γεννηματά εν ζωή ήταν ακριβώς εκεί για να επωφεληθεί της βουβής της απώλειας επιθυμώντας να μετατρέψει ένα τραγικό γεγονός σε - κατά τους ίδιους - πολιτικό κεφάλαιο για εσωτερική «μάχη». Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Οι προσωπικές τους επιθέσεις μετατράπηκαν σε επίπλαστο πένθος πριν ακόμα καλά-καλά η γης υποδεχθεί την αείμνηστη πρόεδρο.

Όμως, στην ίδια γη, κάπου ανάμεσα λοιπόν στις «ήρες» εμφανίστηκε και ένας σπόρος. Μια ελπίδα για αλλαγή. Αυτό ήταν να εξετάσουμε το ενδεχόμενο ο Γιώργος Παπανδρέου να είναι ξανά υποψήφιος πρόεδρος του Κινήματος. Δύσκολο το εγχείρημα, έχοντας κατά νου πως τα Μέσα του συστήματος και των συντηρητικών συμφερόντων είχαν εμφυσήσει σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας ότι ο Παπανδρέου είναι ο μοναδικός υπαίτιος των μνημονίων και της οικονομικής κρίσης.

Έπρεπε η αλήθεια να λάμψει και αυτομάτως η μάχη με το σύστημα φάνταζε στα μάτια μας ως ο πρώτος μεγάλος αγώνας. Αυτό το κάνει ήδη πιο δύσκολο. Το να τα βάλεις με όλους αυτούς ήταν πάντα στην κουλτούρα του Παπανδρέου, αλλά πώς να αντιμετωπίσεις μεγάλο μέρος της κοινωνίας που βίωνε ως ένα ακόμα φαινόμενο Μαντέλα τη δήθεν ολική υπαιτιότητα του ΠΑΣΟΚ και του προέδρου του για την καταστροφή που υπέστη.

Αυτή τη φορά ο Παπανδρέου δεν είναι ο Γιώργος του 2007. Δεν είναι απλά ένας πολιτικός, αλλά είναι πλέον μια διεθνής πολιτική προσωπικότητα που αναγνωρίζεται από δεκάδες οργανισμούς και θεσμούς ως αυθεντία. Είναι ένα πρόσωπο που χαίρει μεγάλης εκτίμησης σε παγκόσμιο επίπεδο και που μόνο η ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για την ηγεσία του Κινήματος όχι απλά έφερε ανακατατάξεις, αλλά φάνηκε αμέσως και η αναθέρμανση μεγάλου μέρους της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα οι πρώτες μετρήσεις σε εθνικό επίπεδο καταδείκνυαν ότι το Κίνημα απορροφούσε ποσοστά από τον ΣΥΡΙΖΑ, φτάνοντας για πρώτη φορά σε διψήφιο νούμερο.

Αυτό που μας αναθάρρησε είναι ότι, παρά το γεγονός πως η τελευταία εικόνα του Παπανδρέου ήταν η ανακοίνωση για το δημοψήφισμα, ο κόσμος επαναξιολόγησε συνολικά το τεράστιο μεταρρυθμιστικό έργο για τη στρατηγική της διετούς διακυβέρνησης υπό τον ίδιο στο «τιμόνι» της χώρας.

Αλλαγές εκ βάθρων στη λειτουργία του κράτους, της δημόσιας διοίκησης, της πάταξης της διαφθοράς, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της εργασίας και του ασφαλιστικού, της υγείας, της παιδείας, της αγροτικής πολιτικής, της δικαιοσύνης και φυσικά της περιβαλλοντικής και ενεργειακής δημοκρατίας. Αν η στρατηγική Παπανδρέου κατάφερε 100 σημαντικές μεταρρυθμίσεις υπό το βάρος της οικονομικής καταστροφής που της κληροδότησε η κυβέρνηση Καραμανλή και μάλιστα σε μόλις ενάμιση χρόνο πολιτικής διαδρομής, πόσο μπροστά μπορεί να οδηγήσει μια υγιή χώρα την επόμενη ημέρα... Ελπίδες πραγματικές και ουσιαστικές.

Όταν οι λειτουργικές δαπάνες του Δημοσίου μειώθηκαν κατά 2 δισ. ευρώ (από 9,3 δισ. το 2009 σε 7,3 δισ. ευρώ το 2011), όταν εφάρμοσε το πρόγραμμα «Διαύγεια» με την υποχρεωτική ανάρτηση κάθε απόφασης στο διαδίκτυο, όταν δημιουργήθηκε ειδική Διαρκής Επιτροπή στη Βουλή για την παρακολούθηση του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης, όταν καθιερώθηκε ο θεσμός του εισαγγελέα οικονομικού εγκλήματος, μεταφέρθηκε στην Περιφέρεια το σύνολο των αρμοδιοτήτων που αφορούν στον αναπτυξιακό περιφερειακό προγραμματισμό (ναι, αγαπητέ περιφερειάρχα, ξεχνάτε μήπως;), όταν περιορίστηκε ο δημόσιος τομέας με την κατάργηση/συγχώνευση 77 φορέων του Δημοσίου, όταν λειτούργησε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση η νέα υπηρεσία ηλεκτρονικής παραγγελίας ακαδημαϊκών συγγραμμάτων «Εύδοξος», όταν νομοθετήθηκε η αναδιοργάνωση του ΕΛΓΑ, όταν ψηφίστηκε νόμος για την ενεργειακή αναβάθμιση των κτηρίων για εξοικονόμηση ενέργειας και όταν δημιουργήθηκε ο Νόμος 3932/2011 για την «Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες», ο πρόεδρος Παπανδρέου λοιδορήθηκε. Ευτυχώς όμως ο κόσμος άρχισε να θυμάται.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον πολιτικά ανήθικο εκμαυλισμό των στελεχών από τον ΣΥΡΙΖΑ και την υφαρπαγή της εξουσίας από τον Σαμαρά, με τον ίδιο να αρνείται τη συμμετοχή στη συζήτηση για ένα σχέδιο εθνικής σωτηρίας, με σκοπό φυσικά την προσωπική του επιδίωξη και τον ρεβανσισμό για την προ ετών αποπομπή του...

Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε και έχει όραμα για το ΠΑΣΟΚ και την Ελλάδα με το οποίο συντάσσονται πολλοί πολιτικοί και σημαντικά στελέχη εντός της χώρας. Πόσω δε μάλλον και το ρεύμα που έχει δημιουργήσει στους κόλπους της νεολαίας του Κινήματος. Υπερέχει των συνυποψηφίων του για όλους τους παραπάνω λόγους. Για τη διοικητική του παρακαταθήκη και το εύρος της πολιτικής του οντότητας.

Εξάγεται λοιπόν το συμπέρασμα πως το πολιτικό του μέγεθος όχι μόνο μπορεί να γεμίσει επαρκώς το έλλειμμα ηγεσίας στην Κεντροαριστερά, αλλά μπορεί να το υπερκαλύψει, συσπειρώνοντας τον κόσμο - την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ είτε από τα δεξιά είτε από τα αριστερά. Να κερδίσει ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό από το μακρινό 2007.

Η ιστορία έχει δείξει ότι μια σειρά από πολιτικές επιστροφές κορυφαίων στελεχών ήταν επιτυχημένες. Η παραίτηση του συνονόματου και παππού του που επέστρεψε ως «Γέρος της Δημοκρατίας», η επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου από το εξωτερικό για το ΠΑΣΟΚ και τη νέα αλλαγή αλλά και μια σειρά από άλλες επιτυχημένες επιστροφές σε όλα τα κόμματα. Γιατί όχι και τώρα...

Ο Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου θα είναι ο επόμενος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, ένας ολοκληρωμένος διεθνής ηγέτης που θα μας ενώσει όλους ξανά.

*Ο Βίκτωρ Κουμαντάκης είναι πρώην δημοσιογράφος

Φωτογραφία αρχείου

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια