Απόψεις

Ο Μίκης έδωσε ψυχή και μελωδία στα μονοπάτια της ζωής

Οι δημιουργίες του κατάφεραν να δώσουν νόημα σε όλες τις πανανθρώπινες αρχές και αξίες

Ο παγκόσμιος, ο οικουμενικός Μίκης Θεοδωράκης έφυγε προχθές, σκορπώντας θλίψη, αλλά αφήνοντας μια μεγάλη κληρονομιά πολιτισμού, που δεν περιορίζεται στα σύνορα του Ελληνισμού. Η φήμη του Μίκη Θεοδωράκη προηγείτο πολλές φορές αυτή της Ελλάδος. Και δεν είναι τούτο υπερβολή. Το συρτάκι, από την ταινία “Αλέξης Ζορμπάς” (1964), θεωρείται ως ο πιο αναγνωρίσιμος διεθνώς ρυθμός. Και ταύτισε την Ελλάδα με εκείνο το χορό, εκείνο τον ρυθμό.

*Γράφει ο Κώστας Βενιζέλος

Ο Μίκης δημιουργούσε για να τραγουδηθούν παγκόσμια οι αγώνες κατά του φασισμού, υπέρ των πανανθρώπινων δικαιωμάτων. Κατά της πείνας και της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Για αυτό και οι δημιουργίες του τραγουδιούνται παντού. Ο Μίκης έγραψε μουσική όλων των ειδών και έδινε πάντα το δικό του στίγμα.

Ο ίδιος πορεύτηκε σε μια μακρά διαδρομή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, βιώνοντας τα πέτρινα χρόνια της κατοχής, του εμφυλίου, του παρακράτους, της χούντας. Διώχθηκε για τις ιδέες του, φυλακίστηκε, εξορίστηκε. Ενταγμένος στις γραμμές της μάχιμης, διεκδικητικής Αριστεράς, ποτέ δεν ήταν δογματικός, για αυτό και η συνύπαρξή του με τις κομματικές ηγεσίες ήταν δύσκολη. Ήθελε να είναι πάντα ελεύθερος, αλλά ιδεολόγος.

Οι παρεμβάσεις του για την Κύπρο

Για την Κύπρο οι παρεμβάσεις του ήταν συνεχείς. Αλλά και η στήριξή του. Παρών στις πορείες ειρήνης, πριν το 1974, ενώ αμέσως μετά την εισβολή θα κάνει συναυλίες σε όλες τις πόλεις της ελεύθερης Κύπρου. Θυμάμαι, παιδί τότε, στο “Τσίρειο” Στάδιο στη Λεμεσό, τη φιγούρα του, με μαύρα ρούχα, και τα τεράστια χέρια του να διευθύνουν την ορχήστρα. Ο ίδιος κάποια στιγμή στράφηκε προς το πλήθος και τραγούδησε τη “Ρωμιοσύνη”. Ένα τραγούδι που εκείνες τις ημέρες ήταν πολύ επίκαιρο και γεμάτο μηνύματα, που όλοι χρειάζονταν:

«Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις

Να τη πετιέται,

Να τη πετιέται,

Να τη,

Να τη,

Να τη πετιέται,

Να τη πετιέται από ’ξαρχής

κι αντριεύει και θεριεύει.

Να τη πετιέται από ’ξαρχής

κι αντριεύει και θεριεύει

και καμακώνει το θεριό

με το καμάκι του ήλιου

και καμακώνει το θεριό

με το καμάκι του ήλιου».

Δεν ήταν επιδερμικές, περιστασιακές οι παρεμβάσεις του για τη Μεγαλόνησο. Στις 21 Απριλίου 2004, τρεις ημέρες πριν από το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, ο Μίκης εξέδωσε γραπτή δήλωση, σημειώνοντας πως η ημερομηνία που επέλεξε δεν ήταν τυχαία: «Ακριβώς σαν σήμερα, πριν από 37 χρόνια, είχα την τιμή να βροντοφωνάξω μέσα από την παρανομία ένα άλλο “ΟΧΙ”!». Στη δήλωση σημείωνε πως θέλησε να τοποθετηθεί για δύο λόγους:

«Πρώτον, η σε βάθος μελέτη του σχεδίου Ανάν, που μου αποκάλυψε τον απολύτως αρνητικό του χαρακτήρα και, δεύτερον, οι πρωτοφανείς και απροκάλυπτες πιέσεις Αμερικανών και άλλων αξιωματούχων προς την κατεύθυνση “ΝΑΙ”. Πιέσεις που αποκαλύπτουν με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο ότι πίσω από το σχέδιο Ανάν ουσιαστικά κρύβονται τα συμφέροντα της Αγγλίας και των ΗΠΑ, που τα πρώτα συνδέονται με το καθεστώς των βρετανικών βάσεων στη Μεγαλόνησο και τα δεύτερα με τους οικονομικο-γεωπολιτικούς και κυρίως στρατιωτικούς σχεδιασμούς της υπερδύναμης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Γίνεται έτσι φανερό ότι στον βωμό αυτών των συμφερόντων θυσιάζεται το μέλλον όλων ανεξαρτήτως των Κυπρίων, Ελλήνων και Τούρκων...».

Ο Θεοδωράκης ήταν υπέρ της συμφιλίωσης, της ειρήνης, αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια αρχών, και της διασφάλισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για αυτό και ανελάμβανε και πρωτοβουλίες (όπως στα ελληνοτουρκικά, το Παλαιστινιακό κ.λπ.). Ο Μίκης είναι οικουμενικός. Είναι του Ελληνισμού, αλλά και όλων των ανθρώπων. Πέρασε από προχθές στην αθανασία. Οι δημιουργίες του κατάφεραν να δώσουν νόημα σε όλες τις πανανθρώπινες αρχές και αξίες. Φώτισαν τα μονοπάτια των λαών. Τραγούδησε την ελευθερία, τη φτωχολογιά, τη Δραπετσώνα, το Μαουτχάουζεν, συνέθεσε όπερες, εκκλησιαστική μουσική... Αυτός ήταν ο Μίκης, «η Ελλάδα σε όλη τη Γη...».

(Φωτογραφία Αρχείου IN TIME)

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια