Απόψεις

Η πολιτική των «εκκενώσεων»

Του Ευριπίδη Κουκιαδάκη

«Τα 300.000  από τα 500.000  στρέμματα  των  καμένων δασών της Β. Εύβοιας  έχουν καταστραφεί ολοσχερώς,  δεν μπορούν να ξαναγίνουν δάση, γιατί  οι κλίσεις των εδαφών είναι μεγάλες και τα πετρώματα δεν σηκώνουν καινούργια δένδρα. Το περιβάλλον είναι πολύ αρνητικό για να έχουμε αναδάσωση», σύμφωνα με την εισήγηση του επιστημονικού  συμβούλου της ΚΕΔΕ κ. Ευθύμιου  Λέκκα στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΚΕΔΕ. Ανάλογα προβλήματα υποθέτω ότι  αντιμετωπίζουν και τα εδάφη  όλων των καμένων περιοχών, συνεπώς οι  δηλώσεις για  την  καθολική  αναδάσωση των  εκτάσεων είναι αυταπόδεικτα  ανακριβείς και  υπηρετούν τις ανάγκες της  ακριβοπληρωμένης επικοινωνιακής πολιτικής ,  του  γραφειοκρατικού,   υπερσυγκεντρωτικού,  «ΕΠΙΤΕΛΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ». 

Έχει ενδιαφέρον   η κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών  και η  θεσμοθέτηση  της  «αναδοχής» και   ο συμβολισμός   της  ανάθεσης και  κυρίως της  ανάληψης   του συντονισμού της ανασυγκρότησης  της Εύβοιας , σε ένα από τους πλέον σημαντικούς ανθρώπους της αυτοδιοίκησης, του πολιτισμού  και της πολιτικής , τον πρόεδρο του «ΔΙΑΖΩΜΑΤΟΣ»,  Δήμαρχο Καλαμάτας  την περίοδο των καταστροφικών σεισμών.

 Είμαι βέβαιος ότι εν γνώσει των δυσχερειών και των συνεπειών  ανέλαβε   την ευθύνη  διαχείρισης   της  κρίσης , είμαι δε ακόμη πιο σίγουρος ότι  είναι  απολύτως  κατάλληλος για να ενεργοποιήσει την κοινωνία των πολιτών    και να αναδείξει το θεσμό της «αναδοχής», του  εύχομαι  ειλικρινά να επιτύχει στο τιτάνιο  έργο που ανέλαβε, όμως δεν πρέπει να αγνοεί κανείς, είμαι βέβαιος δεν το αγνοεί ο ίδιος,  ότι  το  ενδιαφέρον της ανασυγκρότησης ατονεί αμέσως μετά τις  ζωντανές  συνδέσεις των μέσων ενημέρωσης.  Δίδεται   γρήγορα , ακόμη και σε μη δικαιούχους, το πρώτο  «χαρτζιλίκι» για τις οικοσκευές , των ολοσχερώς στην περίπτωση  της Εύβοιας κατεστραμμένων σπιτιών, ίσως και οι προκαταβολές για την ανακατασκευής τους. Τα υπόλοιπα  χωρίς να επαρκούν ούτως ή άλλως, , καθυστερούν ή χάνονται στη  γραφειοκρατία της  «νομιμότητας», της μίας αίτησης,  των άπειρων αποδεικτικών στοιχείων, την έλλειψη παραστατικών, στο  ενδιάμεσο κλείσιμο των κατεστραμμένων επιχειρήσεων  και των αναρίθμητων εμποδίων.

 Οι αποζημιώσεις  από  φυσικές καταστροφές στην Κρήτη  και στο Ηράκλειο, όπου  είμαι σε  θέση να γνωρίζω , αν και μικρότερες  της Εύβοιας,  παρά την προσπάθεια όλων των πληγέντων    Δήμων και της Περιφέρειας, καταβάλλονται διαχρονικά,  όποιες εν τέλει εγκρίνονται ως «επιλέξιμες», μειωμένες με αδικαιολόγητα μεγάλες καθυστερήσεις ή δεν καταβάλλονται ποτέ  με διάφορες αιτιάσεις.  Εύχομαι  να διαψευσθούν οι φόβοι  μου και οι συμπολίτες μας της Εύβοιας και φυσικά των  λοιπών  κατεστραμμένων  περιοχών,  να σταθούν πιο τυχεροί από τους πυρόπληκτους των προηγούμενων χρόνων.  

Μετά το «Μάτι», όπου χάθηκαν  εκατό  και πλέον ανυποψίαστοι    συμπολίτες μας, ακολουθείται   με σχετική ευκολία η απομάκρυνση των κατοίκων και οι εκκενώσεις των οικισμών.  Είναι προφανές ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ρισκάρει ανθρώπινες ζωές, αλλά ταυτόχρονα οφείλει να  λαμβάνει υπόψη και  να συνεκτιμά   ότι  οι  γενικευμένες εκκενώσεις δεν αποτελούν πανάκεια   ούτε  μονόδρομο . Στις περισσότερες περιπτώσεις  οδηγούν στην πλήρη καταστροφή των οικισμών που εγκαταλείπονται,  ενώ  την ώρα της εκκένωσης σπαταλούνται δυνάμεις  για την απομάκρυνση των πολιτών,  που  θα μπορούσαν να συνδράμουν στη σωτηρία των  ίδιων των οικισμών με καλύτερη οργάνωση και εκτίμηση των δεδομένων με  ψυχραιμία και νηφαλιότητα, χωρίς  το   φόβο της δίωξης  στις περιπτώσεις  τέτοιων κρίσεων ,  ο οποίος  αποτελεί τον  καλύτερο σύμμαχο της  καταστροφής.

Στην  επικίνδυνη πυρκαγιά των φοιτητικών εστιών του Πανεπιστημίου Κρήτης, όπου για  πέντε με έξι και πλέον ώρες  αναζητούσαμε  τους αγνοούμενους  ενοίκους τους, προτάθηκε πιεστικά  και από πολλές πλευρές,  η εκκένωση του παρακείμενου  νοσοκομείου, η οποία σύμφωνα με την  ψύχραιμη και κυρίως τεκμηριωμένη άποψη του προϊσταμένου της πυροσβεστικής υπηρεσίας Ηρακλείου  Μανώλη Δαμουλάκη,  έβαζε σε αδικαιολόγητη ταλαιπωρία και κίνδυνο  τους ασθενείς και το προσωπικό  του νοσοκομείου αλλά και μεγάλο μέρος της γύρω περιοχής,  τις εγκαταστάσεις του ίδιου του  νοσηλευτικού Ιδρύματος και τον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού.   Παρά το ότι τα δραματικά γεγονότα  στο «Μάτι» ήταν  πιο  πρόσφατα ,    η  ψυχραιμία, η βαθειά  γνώση και η  εμπειρία  του επιχειρησιακά υπευθύνου, που αφέθηκε  απερίσπαστος, αλλά και  έχοντας στη διάθεση του όλα τα αναγκαία μέσα, να οργανώσει το έργο της πυρόσβεσης , σε συνδυασμό με το πάθος των ανδρών  που  επιχειρούσαν , την  άριστη συνεργασία όλων  των υπηρεσιών, ιδιωτών και πολιτών,  απέτρεψε με μεγάλο αλλά  ελεγχόμενο ρίσκο την  επέκταση της φωτιάς.

Έχει στο σημείο αυτό  σημασία να  θυμηθώ , προς γνώση και συμμόρφωση,  ότι παρά τις προσπάθειες  οι οποίες  έγιναν εν αγνοία του,  το τότε  βαθύ κράτος,  δεν τον έκρινε κατάλληλο να αναλάβει   το συντονισμό των πυροσβεστικών υπηρεσιών της Κρήτης.

Η πολιτική προστασία  είναι κυρίως πρόληψη, χρειάζεται ευέλικτο και λειτουργικό σχέδιο, -οι πολυσέλιδες  οδηγίες  και τα γραφειοκρατικά σχέδια των εκατοντάδων σελίδων  που επαναλαμβάνονται παραγεμισμένα κάθε χρόνο, τα οποία δεν τα διαβάζει ούτε ο συντάκτης τους, δεν  αρκούν , μάλλον προκαλούν  συγχύσεις  και επικαλύψεις  -σύγχρονα  μέσα που δεν διαθέτει, τους αναγκαίους  πόρους  για την πρόληψη, στελέχωση και οργάνωση των υπηρεσιών των Δήμων, των Περιφερειών και  του κεντρικού κράτους, «ανταλλακτικά» για τα πυροσβεστικά οχήματα, σύγχρονα συστήματα εποπτείας των δασών και των ευαίσθητων περιοχών, διαρκή ενημέρωση των πολιτών, σύγχρονα και επαρκή εναέρια και επίγεια  μέσα πυρόσβεσης- τα ασυντήρητα κατά κανόνα καναντέρ  έχουν  πλέον ενδιαφέρον για τους ιστορικούς και για τα μουσεία του πυροσβεστικού σώματος-συνεργασία και συντονισμό των εμπλεκόμενων υπηρεσιών μεταξύ τους και ευαισθητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών.

Στην περίπτωση της Εύβοιας  για κάποιο λόγο,   τον οποίο δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω, εκτιμώ βάσιμα  ότι   χάθηκε γρήγορα ο έλεγχος, τα ακινητοποιημένα καναντέρ δεν ήταν ικανά να ανταποκριθούν, τα ελάχιστα «διαθέσιμα» ελικόπτερα,  αναπόφευκτα περιφερόταν από πυρκαγιά σε πυρκαγιά  , ενώ  η   Ευρωπαϊκή  κινητοποίηση  ακολούθησε  με καθυστέρηση. Στην Εύβοια  όπως  διαπιστώνει κανείς από τις δηλώσεις των υπευθύνων δεν «έλειψαν»  εν  τέλει τα μέσα, αλλά  ο έλεγχος, αν όχι ο μπούσουλας   και  έτσι χάθηκε  ασυνήθιστα  πολύς  χρόνος.   «φρονίμως ποιούντες» στη συνέχεια  ακολούθησαν τη δοκιμασμένη συνταγή των πρώτων μηνών της πανδημίας ,δηλαδή δεν έχω μάσκες,  υποστηρίζω ότι  δεν χρειάζονται ή ότι μπορεί, αν χρησιμοποιηθούν λάθος, να γίνουν  ακόμη και επικίνδυνες. Δεν έχω ΜΕΘ κλείνω τα  πάντα και μοιράζω πρόστιμα στους παραβάτες. Έχασα τον έλεγχο στις φωτιές, δεν είμαι σε θέση να προστατεύσω τους πολίτες, εκκενώνω  τους οικισμούς,  θυσιάζω ευρισκόμενος σε κατάσταση ανάγκης ( πανικού και πλήρους συγχύσεως) το έλασσον, τα σπίτια  και βιός τους, τα δάση και το περιβάλλον. 

Την ίδια ώρα όμως δεν  μπορώ  να  υποστηρίζω  με έπαρση ότι δεν είχαμε  νεκρούς,  γιατί θα έχουμε ούτως ή άλλος  από τη ρύπανση, την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και  τις αναπόφευκτες  πλημμύρες που θα επακολουθήσουν. Η έκταση της καταστροφής είναι τέτοια,  που όποια και όσα μέσα και αν διατεθούν για την πρόληψη νέων καταστροφών από  τις επικείμενες πλημμύρες, δεν υπάρχει αρκετός χρόνος   για μελέτες, δημόσια λογιστικά, προκηρύξεις, αλλά  ανάγκη για   άμεσες  λύσεις με σοβαρές εκτιμήσεις  από εξειδικευμένους  και έμπειρους Τεχνικούς σε συνεργασία με τα Πολυτεχνεία και τα  Τεχνικά Επιμελητήρια. 

Η συγγνώμη του Πρωθυπουργού και η τοποθέτηση  του εμβληματικού κ. Μπένου  στην κορυφή της πυραμίδας της ανασυγκρότησης της Εύβοιας  θα δικαιωθούν μόνον  αν οι αποζημιώσεις είναι πλήρεις και καταβληθούν  «χθες»  και αν δοθεί η δυνατότητα στη φύση   να επουλώσει απερίσπαστη  τις πληγές της με τα μοναδικά μέσα που διαθέτει η   ίδια,  χωρίς  τη δική μας καταστροφική  συνήθως   «συνδρομή».

Η πολιτική προστασία  είναι πρωτίστως  πρόληψη, πρόβλεψη, άμεση,   έγκαιρη  και αποτελεσματική επέμβαση. Η πρόληψη όμως δεν γίνεται με ψίχουλα, απαιτεί σημαντικές   επενδύσεις,  στον κατάλληλο χρόνο, οι οποίες,  όπως  όλοι γνωρίζουν δεν είναι εκλογικά αποδοτικές,  γιατί κατά κανόνα  γίνεται αντιληπτή μόνον    η έλλειψη τους,  μετά τις καταστροφές, όπου πληρώνει το λογαριασμό όχι αυτός που δεν επένδυσε αλλά ο «πυροσβέστης» με τα φθαρμένα λάστιχα στο πυροσβεστικό όχημα και ο χειριστής του Καναντέρ  που  δεν επιχειρεί. Τα ποτάμια και τα ρέματα-  τα οποία μπαζώνονται και καταπατώνται «αενάως» ιδίως  όπου υπάρχει  οικονομικό ενδιαφέρον – καθαρίζονται  στο τέλος της άνοιξης και το καλοκαίρι, τα ξερόχορτα πριν από την αντιπυρική περίοδο. Δεν γνωρίζω το προσωπικό που διαθέτει η γενική γραμματεία πολιτικής προστασίας, γνωρίζω όμως ότι οι Δήμοι και οι Περιφέρειες  είναι χωρίς πόρους, μέσα και προσωπικό.    Έτσι,  η πολιτική προστασία έχει αφεθεί   στο έλεος του θεού, στον «Ξενοκράτη» και στους «Σούπερμαν» (ένα κυριολεκτικά διαθέτει κάθε δομή πολιτικής προστασίας αλλά δεν φτάνει).

Το  «ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ», της  γενικευμένης δηλαδή  θεοποίησης  της ενός  ανδρός αρχής  σε όλα τα επίπεδα, δυστυχώς απέτυχε αλλά παρά ταύτα   ζει και βασιλεύει . Η αποκέντρωση με αυτοδιοίκηση εξακολουθεί να είναι ζητούμενο ,  με την κοινωνία των πολιτών θεατή των δασών που καίγονται από   το  «ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ» και την αδιαφορία και τη συνενοχή όλων όσων δεν επενδύουν στη πρόληψη και  όλων  όσων  παραμένουμε   απαθείς θεατές, δεν πράττουμε, σιωπούμε, αδιαφορούμε ή δε συμμετέχουμε.

Φωτογραφία αρχείου: intime

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια