Απόψεις

 "Δεν θα βγάλουν οι συνδικαλιστές το φίδι από την τρύπα – να το βγάλουμε όλοι μαζί"

"Εξοργίζομαι κάθε φορά που ακούω κάποιους να φορτώνουν στους συνδικαλιστές ευθύνες που δεν τους ανήκουν"

Γράφει ο Βασίλης Ορφανός*

Συγκλονίστηκε το Πανελλήνιο από τη δολοφονία της εικοσάχρονης μωρομάνας στα Γλυκά Νερά. Και πώς να μη σκίζεται η καρδιά σου μπροστά σ’ αυτήν την ανείπωτη δυστυχία! Αν, βέβαια, είσαι ένας απλός άνθρωπος και μπορείς να κάνεις τον ξένο πόνο δικό σου… Αν δεν είσαι, τότε ψάχνεις κάπου να φορτώσεις τα αίτια του εγκλήματος. Και δεν μιλώ για την αστυνομία, που ξέρει τη δουλειά της. Μιλώ για διάφορα τηλεοπτικά (και όχι μόνο) στόματα που έφτασαν στο σημείο, εμμέσως πλην σαφώς να αποδώσουν ευθύνες στους συνδικαλιστές της αστυνομίας που για την αστυνόμευση ολόκληρης της βορειοανατολικής Αττικής διατίθενται μόνο τρία περιπολικά.

Δεν υπήρξα ποτέ μαχητικός συνδικαλιστής, γιατί δεν είχα κότσια για τέτοιο ρόλο. Όμως, εξοργίζομαι κάθε φορά που ακούω κάποιους να φορτώνουν στους συνδικαλιστές (και στους εργαζόμενους γενικότερα) ευθύνες που δεν τους ανήκουν.

Το θυμούμαι αυτό πολύ καλά από τα χρόνια που δίδασκα. Θυμούμαι πολύ καλά γονείς (όχι αναγκαστικά των δικών μου μαθητών) να ζητούν από τους εκπαιδευτικούς («Κάντε κάτι») ή και να τους αιτιώνται («Γιατί δεν κάνετε κάτι;») για να λυθούν χρονίζοντα προβλήματα της εκπαίδευσης, όπως το να γίνονται οι προσλήψεις εκπαιδευτικών πριν αρχίσουν τα μαθήματα, κι όχι να έχει πάει Δεκέμβρης και ακόμη να έρθουν οι αναπληρωτές.

Δεν θυμούμαι, όμως, καμιά απεργία εκπαιδευτικών που να μην άκουσα να λέγεται, έστω και μέσα από τα δόντια, η μομφή: «Πάλι λεφτά θέλουν οι δάσκαλοι!» ‒ χώρια εκείνο το δηλητηριώδες «Και κάθονται και δυο μήνες το καλοκαίρι!»  Κι ας ήταν τα οικονομικά αιτήματα, ένα μόνο από τα πολλά αιτήματα της απεργίας, ενώ όλα τα άλλα αφορούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, καλύτερα προγράμματα σπουδών και μετεκπαίδευσης, καλύτερη επιστημονική καθοδήγηση, καλύτερα αναλυτικά προγράμματα κλπ. κλπ., όχι για να βολευτούν οι δάσκαλοι αλλά για να κάνουν καλύτερα και αποδοτικότερα το εκπαιδευτικό τους έργο.

Αντιθέτως, δεν θυμούμαι ούτε μία φορά (αν με γελάει η μνήμη μου, ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη) να  συμπαραστάθηκαν ουσιαστικά στους απεργούντες εκπαιδευτικούς αυτοί που είχαν το ηθικό και νόμιμο δικαίωμα να διεκδικήσουν καλύτερη παιδεία για τα παιδιά τους, για τα παιδιά αυτού του τόπου γενικότερα. Δεν θυμούμαι (τουλάχιστον στην περιοχή μας) να έκλεισαν, έστω συμβολικά, για λίγες ώρες, τα μαγαζιά τους οι γονείς των μαθητών για να συμπαρασταθούν στους εκπαιδευτικούς που ζητούσαν έγκαιρους διορισμούς, έγκαιρη διανομή βιβλίων, μικρό αριθμό μαθητών ανά τάξη, σύγχρονα αναλυτικά προγράμματα κλπ. κλπ. κλπ. Ήξεραν όμως να κόψουν κάποτε την Ελλάδα στα δύο, για να μη στερηθεί η ποδοσφαιρική ομάδα της Λάρισας το πρωτάθλημα που είχε κερδίσει. Και το κατάφεραν.

Θα μου πει κανείς ότι οι γονείς δεν μπορούν να ξέρουν τις λεπτομέρειες του παιδαγωγικού έργου και τις παραμέτρους που το επηρεάζουν. Ασφαλώς. Κανείς δεν τα ξέρει από την κοιλιά της μάνας του. Αλλά αν σε καλεί ο δάσκαλος του παιδιού σου σε παιδαγωγική συγκέντρωση, όπου συζητιούνται τέτοια θέματα, και είμαστε τρεις κι ο κούκος, πώς να ενημερωθείς για τα προβλήματα της παιδαγωγικής διαδικασίας, ώστε να μπορείς να έχει άποψη; Ας είμαστε ειλικρινείς: Είναι εύκολο να επικαλείσαι άγνοια· το δύσκολο είναι να τη δικαιολογήσεις. Αντιστρόφως: Είναι δύσκολο να αναλάβεις το μέρος της ευθύνης που σου αναλογεί· το εύκολο είναι να τη φορτώσεις σε άλλους.

Αυτό γίνεται και τώρα (από λίγους, ελπίζω) με αφορμή την τραγωδία στα Γλυκά Νερά: Ζητείται από τους συνδικαλιστές της αστυνομίας να διορθώσουν πράγματα που δεν είναι της αρμοδιότητάς τους, όπως το να αναδιαταχθεί το  ανθρώπινο δυναμικό της αστυνομίας (που και λίγο δεν το λες) σε όλη τη χώρα, έτσι ώστε η αστυνομία να είναι πανταχού και πάντοτε παρούσα. Αλλά γιατί αυτό ζητείται από τους συνδικαλιστές και όχι από τον αρμόδιο υπουργό;

Από τους αστυνομικούς και από κάθε λειτουργό δικαιούμαι, ως πολίτης, να ζητήσω μόνο το να κάνει όσο γίνεται καλύτερα (προς όφελος του πολίτη, πάνω απ’ όλα) το έργο για το οποίο πληρώνεται, διότι πληρώνεται από τη φορολογία του πολίτη. Αλλά και ο υπουργός πληρώνεται από την ίδια φορολογία. Από αυτόν δεν θα ζητήσουμε να κάνει όσο γίνεται καλύτερα (προς όφελος του πολίτη, και εδώ) το έργο για το οποίο πληρώνεται; Κι αν ζητούμε αλλά ο υπουργός (ο κάθε υπουργός, της οποιασδήποτε κυβέρνησης) κωφεύει ‒αν όντως κωφεύει‒, μήπως να του υπενθυμίσουμε ότι η Δημοκρατία μάς παρέχει νόμιμους τρόπους να μην ανανεώσουμε τη σύμβασή του την επόμενη τετραετία; Αυτό μου φαίνεται πιο λογικό, και πιθανότατα πιο αποτελεσματικό, από το να ζητώ από τους εκπρόσωπους των συνδικαλιστών «να κάνουν κάτι για να φτιάξουν τα πράγματα».

Μια γνώμη είπα, και δεν διεκδικώ το αλάθητο του Πάπα. Ας πουν άλλοι τη δική τους.

Λίγα λόγια για τον Βασίλη Ορφανό

Ο Βασίλης Ορφανός είναι εκπαιδευτικός – ψυχολόγος. Με σπουδές στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου, στο Πανεπιστήμιο Paris V- Rene Descartes (maitrise και D.E.A. Ψυχολογίας) και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (πτυχίο Βυζαντινού και Νεοελληνικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής). Υπηρέτησε στην εκπαίδευση ως δάσκαλος Δημοτικού, ως καθηγητής γαλλικής και ως καθηγητής ψυχολογικών και παιδαγωγικών μαθημάτων σε σχολές επιμόρφωσης δασκάλων και νηπιαγωγών.

Έχουν δημοσιευθεί άρθρα του για παιδαγωγικά, ψυχολογικά και φιλολογικά θέματα. Έχει ασχοληθεί συστηματικά με την Ψυχανάλυση λακανικής κατεύθυνσης.

Κεντρική φωτογραφία: Facebook

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια