Απόψεις

Ο Έλληνας αγρότης του 19ου αιώνα - Απαιτείται σεβασμός σε έναν κλάδο που στηρίχτηκε παραγωγικά ολόκληρη η Ελλάδα

Σεβασμός σε αυτό το σπουδαίο επάγγελμα που λέγεται αγρότης ή κτηνοτρόφος, πάνω στο οποίο στηρίχτηκε παραγωγικά ολόκληρη η Ελλάδα

Την προηγούμενη εβδομάδα έκατσα και είδα το νέο reality show που λέγεται "Φάρμα". Σκοπός της συγκεκριμένης σειράς είναι να μεταφέρει ηθοποιούς, καλλιτέχνες και γενικότερα ανθρώπους της ελληνικής κοινωνίας στην ύπαιθρο και να κάνουν τους αγρότες. Αυτόματα, μου ήρθε στη σκέψη το πρώτο κεφάλαιο της Ιστορίας Προσανατολισμού, όπου γίνεται λόγος για το αγροτικό ζήτημα. Αξιοποιώντας τις ιστορικές μου γνώσεις, το σχολικό εγχειρίδιο και χωρίς να κάνω παραπομπή σε βιβλιογραφικές αναφορές, θα ήθελα να αναφερθώ στη ζωή του Έλληνα αγρότη τον 19ο αιώνα. Θέλω να δώσω το περίγραμμα της ζωής του Έλληνα αγρότη, ο οποίος αποτυπώνει το 85-90% του ελληνικού πληθυσμού.

Η ελληνική οικονομία ήταν μια αγροτική οικονομία. Αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος βιοποριζόταν είτε μέσω του κτηνοτροφικού είτε μέσω του γεωργικού τομέα. Οι γαιοκτήμονες ήταν ελάχιστοι τον 19ο αιώνα, ενώ είναι ελάχιστα τα μεγάλα χωριά. Τον 19ο αιώνα στην Ελλάδα συναντάμε μικρά χωριά και μεγάλες οικογένειες. 5-10 μέτρα απόσταση είχε το κάθε σπίτι από το άλλο σπίτι. Οι γυναίκες παντρεύονταν στα 15-16 μέχρι και την ηλικία των 21 ετών. Εάν μια γυναίκα ήταν 23 ετών και δεν είχε παντρευτεί, την αποκαλούσαν «γεροντοκόρη». Πολλά μοναστήρια γέμιζαν από γυναίκες που ήθελαν να μονάσουν και να γίνουν καλόγριες. Σε αντίθεση με την εικόνα που έχουμε όλοι στο μυαλό μας, η Ελληνίδα γυναίκα δεν καθόταν στο σπίτι. Η γυναίκα που ασχολείται με το νοικοκυριό και δεν έχει κάποια παραγωγική απασχόληση είναι μια εικόνα της τρίτης δεκαετίας του 20ού αιώνα. Η γυναίκα του 19ου αιώνα ήταν μητέρα, σύζυγος, αγρότισσα, που βοηθούσε τον άνδρα της και στα πρόβατα και στον τρύγο. Εάν είχε μωρό, το έπαιρνε μαζί της στον αγρό. Δε φρόντιζε τον εαυτό της. Όπως επίσης και ο άνδρας δε φρόντιζε τον εαυτό του. Κάθε Κυριακή, το ανδρόγυνο ξυπνούσε πρωί και πήγαινε στην εκκλησία.

Η αγροτιά ήταν δύσκολο επάγγελμα. Την περίοδο εκείνη, τα έσοδα ήταν ελάχιστα. Και τα γεωργικά μηχανήματα ήταν σε πρώιμη μορφή. Η Ελλάδα δεν είχε αναπτυγμένο οδικό δίκτυο και υπήρξε μεγάλη χρονική καθυστέρηση στη δημιουργία σιδηροδρόμου. Τι σημαίνει αυτό; Ο αγρότης πουλούσε τη σοδειά του μόνο στο χωριό που έμενε. Επειδή δεν υπήρχαν μεταφορικά μέσα παρά μόνο το γαϊδουράκι, την πραμάτεια του την πουλούσε στο χωριό. Πολλές φορές αντάλλασσε τα προϊόντα του. Μεγάλες λαϊκές αγορές υπήρχαν στα αστικά κέντρα και σε μεγάλα χωριά. Επομένως, λίγο πιο ωφελημένοι ήταν οι αγρότες εκείνοι που ζούσαν πέριξ των αστικών κέντρων. Οι άλλοι δε ρίσκαραν να μεταφέρουν τη σοδειά τους στη λαϊκή αγορά, καθώς γνώριζαν πως η απόσταση θα είναι αρκετά μεγάλη και ταυτόχρονα υπήρχε ενδεχόμενος κίνδυνος η σοδειά να μουχλιάσει ή τέλος πάντων να καταστραφεί. Ο αγρότης του 19ου αιώνα πραγματικά βίωνε το πρόβλημα της πείνας. Ήταν έρμαιο των κλιματολογικών συνθηκών.

Σήμερα, είμαστε σε θέση να έχουμε καινούργια μηχανήματα, τα οποία ενσωματώνονται στο γεωργικό έδαφος και ο αγρότης ξέρει πόσο είναι το pH του εδάφους, τι λίπασμα πρέπει να βάλει. Την περίοδο εκείνη, εάν ο αγρότης περνούσε ένα δύσκολο χειμώνα, η πείνα θα τον καταδίωκε. Οι κλιματολογικές συνθήκες ήταν δύσκολες.

Η μέση αγροτική οικογένεια έκανε 7-8 παιδιά. Τα 4 πέθαιναν μέχρι την ηλικία των 10 ετών. Το άλλο παιδί έφτανε μέχρι την εφηβεία. Και τα άλλα δύο μεγάλωναν. Το ένα θα έφτανε μέχρι την ηλικία των 45 ετών και το άλλο θα έφτανε στην ηλικία 55-70 ετών. Δεν υπήρχε χρόνος εργασίας στον αγρό. Συνήθως, η εργασία άγγιζε τις 11-12 ώρες. Και η γυναίκα και ο άνδρας ήταν εξουθενωμένοι. Επέστρεφαν στα σπίτια και πήγαιναν για ύπνο κοντά στις 19:30 το απόγευμα. Ρολόγια δεν υπήρχαν. Απλά, είχαν προσαρμόσει τη ζωή τους σε αυτόν τον τρόπο ζωής.

Ο μέσος αγρότης που ζούσε σε μικρό χωριό δεν ήταν πολιτικοποιημένος. Πολιτικοποιημένος αγρότης ήταν εκείνος που ζούσε σε μεγάλα χωριά. Πιστέψτε με, εάν ρωτούσατε έναν αγρότη που έζησε το 1850 στην Πελοπόννησο τι είναι το Κοινοβούλιο, πραγματικά δε θα ήξερε.

Επίσης, ο Έλληνας αγρότης ήταν και πολεμιστής. Πολεμούσε για χάρη του κράτους. Δεν τον ενδιέφερε η ζωή του. Υπάρχει μια υπέρμετρη αγάπη στην οικογένειά του. Ο αγρότης πολεμάει για την οικογένειά του. Για κανέναν άλλο. Θέλει να επιστρέψει στη γυναίκα του και θέλει τα παιδιά του να είναι περήφανα για τον ίδιο.

Σε κάθε περίπτωση, ο Έλληνας αγρότης μαζί με την Ελληνίδα αγρότισσα είναι οι πρωταγωνιστές της ελληνικής κοινωνίας του 19ου αιώνα. Ήταν αμόρφωτοι, κουρασμένοι και είχαν μια ακόρεστη δίψα για ζωή. Είναι άνθρωποι που πραγματικά έζησαν δύσκολες καταστάσεις. Όταν μιλάμε για φτώχια, πόνο και οικονομική εξαθλίωση, πιστέψτε με, αυτοί έχουν να μας πουν πολλά. Έζησαν δύσκολη ζωή. Δυστυχώς, η δική μας ευημερία και η ασυλλόγιστη απόλαυση υλικών αγαθών δε μας κάνουν να αναστοχαστούμε πάνω στις αξίες που αυτοί οι αγρότες υιοθέτησαν. Και ποιες είναι αυτές οι αξίες; Του λιτού και απέριττου βίου. Εάν συλλογιστεί ο σύγχρονος μορφωμένος άνθρωπος πάνω στις αξίες του αγροτικού βίου του 19ου αιώνα, εύλογα θα βρει μέσα του την εσωτερική γαλήνη και ειρήνευση.

Τον σεβασμό μου σε αυτό το τίμιο επάγγελμα. Σεβασμός στην αγροτιά. Σεβασμός σε αυτό το σπουδαίο επάγγελμα που λέγεται αγρότης ή κτηνοτρόφος, πάνω στο οποίο στηρίχτηκε παραγωγικά ολόκληρη η Ελλάδα.

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια