Απόψεις

Χρόνια πολλά γιαγιά!

Γράφει η Βίκυ Παπαδογιαννάκη

Κάποιος, κάποτε, μου είπε για τη γιαγιά μου πως «αυτή είναι μια ινδιάνα». Αναζητώντας μια ερμηνεία, βρήκα το βιβλίο “Ινδιάνα” της Γεωργίας Σανδή που μιλά γι’ αυτήν που «έχει την ομορφιά των ηρωίδων που υποφέρουν από την αντίθεση ανάμεσα στο όνειρο και τη φτώχια της ζωής τους, σαν σκλάβες γυναίκες, περιορισμένες μέσα στο στενό σύμπαν της καθημερινής ζωής»...

Δεν ξέρω πόσο περιορισμένα ήταν τα όρια της δικής μου “ινδιάνας γιαγιάς”, όμως μπορώ να πω με σιγουριά πως είναι μια αυθεντική μορφή της κρητικής υπαίθρου που συνδυάζει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και μαζί αυτά μιας πανέξυπνης και πολυταξιδεμένης γυναίκας της εποχής της.

Γράφω με αφορμή την 1η Ιανουαρίου του 2021 που πλησιάζει. Ημέρα γενεθλίων, ονομαστικής γιορτής και επετείου γάμου για τη γιαγιά μου Βασιλικώ! Θα κλείσει τα 90 η ινδιάνα μου, θα γιορτάσει το όνομά της και θα συμπληρώσει 75 ολόκληρα χρόνια έγγαμου βίου με τον παππού μου.

Γλυκόπικρο ποτήρι η ζωή της. Με πόνους, απώλειες αβάσταχτες, βάσανα, μοναξιά... Αλλά και με γλέντια, χαρές, οικογενειακά τραπέζια, πανηγύρια, χορούς - πρώτη ήταν - ριζίτικα τραγούδια, ταξίδια και εκδρομές σε όλη την Ελλάδα. Όλα τα συνδύαζε.

Με τρία παιδιά, εφτά εγγόνια και δεκαέξι δισέγγονα, έχει τόσους λόγους να αισθάνεται πλήρης. Ενενήντα χρόνια αδιάκοπης εργασίας στη γη. Τη γη της. Ενενήντα χρόνια με πείσμα μικρού παιδιού πως όλα τα καταφέρνει ο άνθρωπος. Με ζωντάνια αξιοζήλευτη. Σπιρτάδα σπάνια. Πνεύμα ανήσυχο. Θέλει πάντα να ξέρει τα προσωπικά όλων μας. Να είναι σίγουρη πως όλοι περνούν καλή ζωή. Κριτικάρει με τρόπο αφοπλιστικό.

Τόσο μοναδική είναι που στα 80 της έπαιζε κρυφτό με τα δισέγγονά της! Όχι πως δε θα το επαναλάμβανε και σήμερα στα 90... Ένα πράγμα δεν έμαθε μόνο. Γράμματα. Υπογράφει με σταυρό, όμως, αν και αναλφάβητη, η γιαγιά μου στα 90 της έχει κινητό τηλέφωνο και γνωρίζει απέξω τόσους αριθμούς τηλεφώνων, που θα ζήλευε κάθε αριθμομνήμων!

Γράφω, που λέτε, λίγα μόνο από τα τόσα πολλά που είναι η γιαγιά μου, με μια ακόμα αφορμή. Αυτή τη φωτογραφία. Που στα μάτια μου φαντάζει πράγματι σαν ινδιάνα, με χαραγμένες χαρακιές χρόνων και εμπειριών στο πρόσωπο και τα χέρια κι ένα κορμί ακούραστο.

Είναι αυτή η γυναίκα της κρητικής γης που, όταν πριν από δυο χειμώνες χιόνιζε στο χωριό και το χιόνι κάλυπτε τα πάντα, έβγαινε έξω τα μεσάνυχτα για να φροντίσει τα ζώα της, μην της πάθουν τίποτα από τον χιονιά.

Κι είναι αυτή που στέκει πάντα στη μέση του δρόμου, κουνώντας μας το χέρι κάθε φορά που φεύγουμε. Κι εγώ ακόμα την κοιτώ από τον καθρέφτη και κλαίω που την αφήνω πίσω στο έρημο χωριό, κι ας έχει τον παππού μου συντροφιά.

Χρόνια πολλά, λατρεμένη μου γιαγιά Βασιλικώ. Το Βασιλικάκι σου.

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια