Απόψεις

«Και στη φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά»

Και να που φέτος είδαμε - όσοι τον είδαμε - τον δήμαρχο Χανίων μέσω διαδικτύου! Να μετρά αντίστροφα φορώντας κοστούμι γιορτινό, μπροστά από μια κάμερα

Η αλήθεια είναι πως υπήρξαν γιορτές που έμοιαζαν με επανάληψη του ίδιου σκηνικού. Αρχές Δεκεμβρίου, παραδοσιακά στην πλατεία Αγοράς, στη φωταγώγηση του χριστουγεννιάτικου δέντρου, αγοράζαμε ζεστά κάστανα, ”μαλλί της γριάς” τα παιδιά, βλέπαμε γνωστούς, ο εκάστοτε δήμαρχος μετρούσε αντίστροφα, η Φιλαρμονική έπαιζε τα ίδια κάθε χρόνο χριστουγεννιάτικα τραγούδια, η ακουστική ήταν κακή κι όλο και κάτι στραβό βρίσκαμε στην ίδια πάντα εκδήλωση. Μόνο ο δήμαρχος άλλαζε και ο καιρός. Καθόλου δε θα λυπόμασταν αν τη χάναμε, αλλά πάντα εκεί πηγαίναμε γιατί “πώς να καταλάβεις γιορτές, αν δε βγεις από το σπίτι;”.

Και να που φέτος είδαμε - όσοι τον είδαμε - τον δήμαρχο Χανίων μέσω διαδικτύου! Να μετρά αντίστροφα φορώντας κοστούμι γιορτινό, μπροστά από μια κάμερα. Σε ένα άδειο χώρο του Μεγάλου Αρσεναλιού, στρωμένο με χαλί κι ένα πιάνο στην άκρη, με φόντο το μαγευτικό ομολογουμένως σκηνικό των φωταγωγημένων σκαφών του λιμανιού. Όμορφό, δε λέω, για σκηνή ταινίας όμως. Μέτρησε λοιπόν αντίστροφα, και στην πλατεία Αγοράς, που ήταν άδεια, αν εξαιρέσεις κάποιους λίγους που είχαν στείλει το 6 στο 13033 και κάποιους επίσης λίγους απείθαρχους, τα φώτα του δέντρου άναψαν.

Οι μουσικές που συνόδευσαν τις επόμενες εικόνες, στη διαδικτυακή πάντα εκδήλωση, μόνο χαρά δεν προκαλούσαν. Όμορφα στολισμένη η πόλη, κι ας λένε κάποιοι το αντίθετο. Μα τόσο άδεια... Φώτα παντού... Αλλά το “Χριστούγεννα στην πόλη και Πάσχα στο χωριό” δίχως κανένα νόημα πια.

Τι πόλη, τι χωριό, ένα και το αυτό. Κάπως έτσι έφτασα να νοσταλγώ αυτές τις πάντα ίδιες εκδηλώσεις, τον κόσμο τον στριμωγμένο στην πλατεία, τα παιδιά που δεν “έφταναν” να δουν τους μουσικούς κι οι μπαμπάδες τα ανέβαζαν στους ώμους, τις γιαγιάδες που θα μπορούσαν να σε ρίξουν για να πλησιάσουν κοντά στην εξέδρα, το “μαλλί της γριάς” που κολλούσε στα χέρια αλλά που τόσο μου θύμιζε τις παιδικές γεύσεις στον ουρανίσκο, τα συναισθήματα και τις σκέψεις που ξορκίζονταν την ώρα που έσκαγαν τα βεγγαλικά. Νοστάλγησα αυτό το “ας μείνουμε λίγο ακόμη” κι ας ξεπάγιαζα από το κρύο ή το “πάμε να φύγουμε, βαρέθηκα”. Όμως ναι, είχαμε την επιλογή...

Και τον καστανά νοστάλγησα. Το χάρτινο σακουλάκι με τα μετρημένα κάστανα μέσα που καθάριζα περπατώντας και χαζεύοντας τον κόσμο, στον δρόμο της επιστροφής. Σιγοτραγουδώντας “να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει, στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι. Να μπερδευτώ με τους εργάτες. Να πω τον πόνο μου στις γάτες. Και στη φουφού του καστανά, στάχτη να γίνεις σατανά”...

 

 

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια