Απόψεις

Η «ανατολίτικη πονηριά» της τουρκικής τακτικής

Η παγκόσμια ιστορία διδάσκει ότι η ειρήνη και η σταθερότητα εξασφαλίζονται μέσω διεθνών διασκέψεων!

*Του Πέτρου Μηλιαράκη

Οι εμμονές της τουρκικής πολιτικής, που κυρίως στον παρόντα χρόνο εκφράζονται από τον πρόεδρο της Τουρκίας, συμπαρασύρει και τους αξιωματούχους της Άγκυρας να επιδίδονται στις ανεπίδεκτες νομικής εκτίμησης αιτιάσεις τους, για «επικαιροποίηση» της Συνθήκης της Λωζάννης και αποστρατικοποίηση των νησιών μας, γιατί η Τουρκία, που πολεμά ιδιαιτέρως προσφάτως με μισθοφόρους, θέλει να επαναληφθεί ό,τι έγινε στην Κύπρο το 1974.

Δηλαδή (αυτό που έκανε η χούντα των Αθηνών), να αποσύρουμε τα στρατεύματά μας από τα νησιά μας, ώστε η Τουρκία, παρανόμως μάλιστα, καταπώς "ονειρεύεται", να κάνει αποβίβαση, αντί να επιχειρήσει "απόβαση"! Όλα δε αυτά τα "ανατολίτικα τερτίπια", οι τσαμπουκάδες και οι παλικαρισμοί της γείτονος αφορούν εμμονές που σε τελευταία ανάλυση, και λόγω των επαναλήψεών τους, δεν προκαλούν ούτε έννομες καταστάσεις, ούτε μας ξενίζουν, ούτε μας πτοούν!..

Η "ιδιότυπη σχιζοφρένεια" της τούρκικης τακτικής

Υπ' όψιν δε ότι - και αυτό δεν καταγράφεται, και μου κάνει εντύπωση - παραλλήλως η Τουρκία εμφανίζεται να πολιτεύεται σε μια "ιδιότυπη σχιζοφρένεια". Από τη μια επικαλείται "αναθεώρηση" της Συνθήκης της Λωζάννης που αφορά Συνθήκη Ειρήνης, και από την άλλη επιδιώκει "επικαιροποίησή" της, κατά το μέρος που αφορά στην οχύρωση των νησιών, κι αυτό πάρα που μας απειλεί ευθέως με χρήση βίας και πόλεμο!.. Είναι το περίφημο, διακηρυγμένο από πλευράς της Τουρκίας, "casus belli"!

Το "εγχείρημα" όμως αυτό είναι καταδικασμένο σε αποτυχία...

Είναι δε καταδικασμένη η όλη αυτή προσπάθεια που επιχειρείται από τουρκικής πλευράς, για τους παρακάτω λόγους:

1) Η Συνθήκη της Λωζάννης αφορά Συνθήκη Ειρήνης που έχει συνομολογηθεί αφενός μεταξύ α) της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ιαπωνίας, της Ελλάδας, της Ρουμανίας και του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (ήτοι της Σερβίας, της Κροατίας και της Σλοβενίας) και αφετέρου β) της Τουρκίας. Ως εκ τούτου το "ζήτημα" δεν αφορά διμερή Σύμβαση-Συνθήκη μεταξύ "Τουρκίας και Ελλάδας", αλλά Διεθνή Συνθήκη, και

2) Στο επίπεδο απειλών, και αυτό ανεξαρτήτως της υποχωρητικότητας που δείχνουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις στην Ελλάδα, ο γείτονας Τούρκος υπολογίζει τα μέγιστα τόσο τις ένοπλες δυνάμεις της Ελλάδας, όσο και τις οικονομικές συνέπειες ενός "τέτοιου άφρονος εγχειρήματος"!..

Η επικαιροποίηση του "δημόσιου οθωμανικού χρέους"

Ενταύθα πρέπει να επισημειωθεί ότι οι ιθύνοντες στην Τουρκία, όταν επικαλούνται την "επικαιροποίηση" της Συνθήκης της Λωζάννης, είτε δε διαβάζουν καλά αυτή τη Συνθήκη, είτε συστηματικά αποφεύγουν να διαβάσουν τη Συνθήκη από το άρθρο 46 και επόμενα, που αφορά το "δημόσιο οθωμανικό χρέος".

Υπ' όψιν δε των πολιτικών, διπλωματών, οικονομολόγων και νομικών της Τουρκίας ότι, εάν ήθελε "επικαιροποιηθεί" η υποχρέωση καταβολής του οθωμανικού χρέους, τούτο θα σήμαινε ότι η Τουρκία, αναλαμβάνοντας τις υποχρεώσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θα έπρεπε να διέθετε επικαιροποιημένο το χρέος ως εξής:

Το χρέος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το έτος 1923 ήταν ιδιαιτέρως επαχθές. Μετά δε από χαριστικές απομειώσεις και περικοπές, το χρέος αυτό ανερχόταν στο εντυπωσιακό ύψος που αφορούσε στα 140.000.000 σε στερλίνες Αγγλίας.

Όμως το χρέος αυτό, όλως χαριστικώς, ανέλαβαν τα συμβαλλόμενα μέρη (βλ. άρθρο 48). Επειδή δε κατ' ουσίαν η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης αφορά κατάργηση του status της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την ιδρυτική πράξη αναγνώρισης της Τουρκικής Δημοκρατίας, η ρύθμιση του χρέους έλαβε χώρα, ως προαναφέρθηκε, με επιβάρυνση των λοιπών συμβαλλομένων, φυσικά πλην της Τουρκίας. Η επιβάρυνση αυτή αφορούσε προδήλως και στην Ελλάδα!

Τα "Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης" και η ανάγκη "διεθνούς διάσκεψης"

Από χρόνια υπάρχει μια "στείρα διπλωματική διαδικασία". Είναι οι "διμερείς επαφές", υπό το πρίσμα πάντοτε της "ελίτ των Βρυξελλών", και του "υπερατλαντικού φίλου".

Δε νοείται δε, υπό τις παρούσες συνθήκες της προκλητικής συμπεριφοράς της Τουρκίας, να υπάρξει μια τέτοια διαδικασία, χωρίς να έχουν ληφθεί οι παρακάτω αυστηρές προϋποθέσεις και πρόνοιες:

1) Να επανέλθει ο Ιερός Ναός της Αγίας Σοφίας στον ιστορικό συμβολισμό του, και να επαναλειτουργήσει η Σχολή της Χάλκης.

2) Το "Oruc Reis" να τερματίσει τις περιπλανήσεις του, που τελικά το σκάφος αυτό καταναλώνει πιο πολύ πετρέλαιο από αυτό που επιδιώκει να εντοπίσει.

3) Να αποσύρει η Τουρκία τη διακήρυξή της αναφορικώς με το casus belli. Δεν έχει νόημα να συνομιλούν δύο κράτη όταν το ένα ήδη, και μάλιστα για την εφαρμογή του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, απειλεί με πόλεμο.

4) Η Τουρκία να ενταχθεί στον διεθνή νομικό πολιτισμό με τη διεθνή επικύρωση και με την εσωτερική κύρωση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

Για να υπάρχουν, όμως, αμετάκλητες συνθήκες, και πράγματι μέτρα ειρήνης και εμπιστοσύνης, τούτο μπορεί να επιτευχθεί μόνο στο πλαίσιο μιας διεθνούς διάσκεψης των χωρών της Μεσογείου, με την οποία θα επιλύονται οριστικώς όλα τα ζητήματα!

Η παγκόσμια ιστορία διδάσκει ότι η ειρήνη και η σταθερότητα εξασφαλίζονται μέσω τέτοιων διεθνών διασκέψεων!

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC-EU).

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια