Απόψεις

Οι μάσκες δεν μπορούν να κρύψουν τους ανθρώπους

Όχι… Δεν έχει έρθει η συντέλεια του κόσμου. Ζούμε μια ακόμη παγκόσμια κρίση. Μια ακόμη πανδημία που, όπως όλες οι προηγούμενες, έτσι κι αυτή, βρε αδελφέ, κάποτε θα περάσει.

Γράφει ο Χριστόφορος Παπαδάκης

Ας μη σκύβουμε το κεφάλι. Ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας. Να μην απογοητευόμαστε. Η ανθρωπότητα έχει περάσει πολύ χειρότερες καταστάσεις. Αλλά πέρασαν όλες στο “χθες”, γιατί η Ζωή έχει αυτή την ιδιότητα. Να είναι απρόβλεπτη. Να είναι δύσκολη. Να έχει πολλές λύπες. Να έχει πολλά προβλήματα. Αλλά να έχει και πολλές χαρές. Εκεί που λες “δεν αντέχω άλλο”, κάτι γίνεται ξαφνικά. Και ξημερώνει μια καλύτερη μέρα που σου δίνει και πάλι ελπίδα για να μπορείς να παίρνεις δύναμη και να πηγαίνεις παρακάτω.

Ναι, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους καθημερινά πέφτοντας θύματα αυτής της τρομερής - ομολογουμένως - πανδημίας. Δεν είναι μια απλή υπόθεση. Χρειάζεται όλοι μας να είμαστε όσο μπορούμε προσεκτικοί. Να τηρούμε τα μέτρα ασφαλείας αλλά χωρίς να μας πιάνει πανικός. Και κάποια μέρα, όσοι από μας βέβαια αντέξουν, θα ξυπνήσουμε σε έναν κόσμο που δε θα έχει κορωνοϊό. “Και πού το ξέρεις εσύ, ρε φίλε;”, θα μου πεις. Κανείς δεν το ξέρει. Αλλά υπάρχει η ίδια η Ζωή η οποία μας το έχει διδάξει. Θα φύγει ο κορωνοϊός. Και μετά θα έρθει κάτι άλλο, που και πάλι θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.

Η ζωή είναι απρόβλεπτη. Και γι’ αυτό είναι και όμορφη. Είναι ενδιαφέρουσα. Αλλά είναι και δύσκολη. Μέσα σε αυτά τα γεγονότα νομίζω πως δοκιμαζόμαστε όλοι. Και θεωρώ ότι ο καλός άνθρωπος γίνεται καλύτερος. Και ο κακός χειρότερος. Θεωρώ ότι μέσα από αυτά τα γεγονότα πέφτουν οι μάσκες των υποτιθέμενων “καλών ανθρώπων”. Γιατί ο καλός φαίνεται στα δύσκολα. Ο φίλος φαίνεται στην αναμπουμπούλα. Ο δικός σου άνθρωπος αποδεικνύει πόσο δικός σου είναι όταν χρειάζεται να σε στηρίξει σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής σου. Γιατί στα όμορφα και στα ωραία όλοι έρχονται κοντά σου και σου προσφέρουν την παρέα τους, τη φιλία τους, το χαμόγελό τους... Όταν όμως εσύ νιώθεις πως παλεύεις με ανεμόμυλους και αγωνίζεσαι μέσα σε αντίξοες συνθήκες να σταθείς όρθιος στα πόδια σου και να στηρίξεις την οικογένειά σου, τότε θα δεις πόσοι από αυτούς που στα όμορφα και στα ωραία ήταν δίπλα σου θα έρθουν και θα σου δώσουν το χέρι για να τα καταφέρεις, να πας παραπέρα, μέχρι η θύελλα να κοπάσει και να ξαναέρθει ο ήλιος στη ζωή σου.

Όσο για εκείνους που - όπως πάντοτε συνήθιζαν να κάνουν - βλέπουν και αυτή την κρίση ως... “ευκαιρία”, είναι κι αυτοί ένα κομμάτι της ζωής μας. Τους είδαμε να βρίσκονται σαν τα αρπαχτικά πουλιά σε κάθε τραγική στιγμή της Ιστορίας, περιμένοντας να επιτεθούν και να αρπάξουν... Να πατήσουν επί πτωμάτων για ν’ ανέβουν ακόμα πιο ψηλά, ώστε να κερδίσουν ακόμα περισσότερα. Και όταν ξεπεραστεί η κρίση, να έρθει η “επόμενη μέρα” και να τους βρει ακόμα πιο πλούσιους, ακόμα πιο δυνατούς κι ακόμα πιο ψεύτες, που θα λένε ότι, τάχα μου, ήταν κι αυτοί μαζί με μας στον πόλεμο της επιβίωσης μα μπόρεσαν και συνέχισαν τον δρόμο τους προς την κορυφή.

Είναι η αιώνιοι “Κυρ Παντελήδες”. Είναι οι αιώνιοι “Γερο-Λαδάδες”. Τους βλέπουμε διαρκώς μπροστά μας, με διαφορετική μορφή κάθε φορά. Μπορούν και καμουφλάρονται. Είναι εύκολο να σου πουλήσουν προστασία και να σε ξεγελάσουν. Αλλά θα έρθει η στιγμή που οι μάσκες θα πέσουν και η αλήθεια θα λάμψει.

Μέσα στην πανδημία πολλά μπορεί και να συμβούν. Όπως για παράδειγμα (προσωπικό και πρόσφατο) να χάσεις το πορτοφόλι σου στην Αθήνα, να μείνεις ξαφνικά με την οικογένειά σου χωρίς φράγκο και χωρίς να ξέρεις τι να κάνεις... Ώσπου να δέχεσαι ένα τηλέφωνο. Ο Μιχάλης και η Γωγώ βόλτα με το κοριτσάκι τους. Το βρήκαν. Μας βρήκαν. Μας το έδωσαν. Μια νέα φιλία μόλις άρχιζε. Γι’ αυτό σου λέω... Μέσα σε κάθε κρίση δοκιμάζονται οι άνθρωποι. Και ο καλός γίνεται καλύτερος. Και ο κακός, χειρότερος.

Ας κρατήσουμε, λοιπόν, όλες ετούτες τις φιλίες που χτίζονται στα δύσκολα. Οι μάσκες δεν μπορούν να κρύψουν τους ανθρώπους...

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια