Απόψεις

Το πολιτικό σύστημα ενώπιον της πραγματικότητας

Με τα σκανδαλώδη προνόμιά του, έχει δημιουργήσει ένα ακαταμάχητο αλκοολίκι εξουσίας

«Μέγιστον των κακών τυγχάνει ον το αδικείν» («Η αδικία απ’ όλα τα κακά είναι το πιο μεγάλο»), Πλάτων “Γοργίας”.

*Γράφει ο Πέτρος Ζωάκης

Θεσμική ανεπάρκεια. Οι ηθικοί κανόνες παραβλέπονται, ενώ οι νομικοί κανόνες αντιμετωπίζονται με αδιαφορία, γιατί σε αυτόν τον τόπο όλα βολεύονται και τακτοποιούνται χωρίς σοβαρές κυρώσεις. Έκαστος, το πλείστον, πράττει ό,τι τον βολεύει.

Η άσκηση της πολιτικής εξουσίας έχει αλλοτριωθεί σε παιχνίδι εντυπώσεων. Όλοι ξεκινούν με ανόμοια γλωσσικόλογα και ιδεολογίες, στην πορεία γίνονται ομοιοκατάληκτοι. Πηγαίνουν στην αντίπερα όχθη και αλλάζουν ετικέτες ανάλογα με το πώς υπαγορεύονται τα συμφέροντα από τις εξελίξεις.

Ιδεολογίες άπειρες και έτσι είναι δύσκολο να κατανοηθεί η τύχη του πολίτη, μπροστά στον αχανή κόσμο του απείρου.

Λάθη τραγικά, μύρια εξοντωτικά. Υπάρχει κάποιο ανώτατον επιστημονικό όργανο ή λειτουργία για να ελέγχει ή να προλαμβάνει τα λάθη, να καθοδηγεί τις πολιτικές αποφάσεις και να αποδίδει αμείλικτες ευθύνες, τιμωρίες στους υπεύθυνους; Σαφώς όχι. Επομένως το πολιτικό σύστημα είναι ασύδοτο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις χρεωκοπίες και τα δεινά που βιώνουμε σήμερα.

Το πολιτικό σύστημα, που κρίνει τη νομιμότητα, έχει αυτονομηθεί και καθορίζει μόνο του, με τη δύναμη της δικής του ψήφου, νόμους, με καταχρηστικές αμοιβές, ευμάρεια, ασυδοσία και ατελείωτα, πολλαπλά οικονομικά προνόμια, στο όνομά του, και γενικότερα θεσπίζει, συχνά, νόμους άδικους, ρουσφετολογικούς, πράγματα που δημιουργούν τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των πολιτών, οι οποίοι, εν προκειμένω, πρέπει να είναι περισσότερο στοχαστικοί, με κριτική σκέψη.

Ο πολίτης δε συμβιβάζεται με αυτό το μαρτύριο. Διψάει για ζωή, ελπίδα, προοπτική, μέλλον, για τον ίδιο και τα παιδιά του. Οι εξουσίες, με τις προεκτάσεις τους, όχλος μέγας, αντιχαρίζονται στους πολίτες, με έναν εφιάλτη αδικίας, ανασφάλειας και αναξιοπρέπειας.

Όσοι είναι άνεργοι, όσοι έχουν χρόνια τώρα παιδιά στην ανεργία, όσοι έχουν παιδιά επιστήμονες ξενιτεμένα στο εξωτερικό, που αναζητούν την πατρίδα τους, την επάνοδό τους, όσοι έχουν καταληστευμένες συντάξεις της ντροπής ή παρανοϊκούς μισθούς, όσοι είναι άστεγοι, επαίτες, πεινώντες, γέροντες μόνοι χωρίς βοήθεια, άρρωστοι χωρίς φάρμακα κ.λπ., όλοι αυτοί και μόνο αυτοί, που είναι εκατομμύρια, ξέρουν από πόνο και μαρτύριο, αλλά ποιος να το πει και πού να το πει, μπροστά σε αυτή την αναλγησία και γύρω τους, εντελώς σαδιστικά, να τους κυκλώνει, αδιάντροπα, προκλητικά, το κομματικό χρήμα.

Οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να αποφεύγουν να χρηματοδοτούν προγράμματα δημιουργίας θέσεων εργασίας για νέους και ανέργους γενικότερα. Πρέπει να δημιουργούνται ευκαιρίες για όλους. Το χρήμα μοιάζει παγιωμένο, θεσμοθετημένο, ώστε κάθε εξουσία να το σκορπάει σε έναν προγραμματισμένο κόσμο αλληλοσυμφερόντων, με στρεβλές προσεγγίσεις.

Διερωτάται κανείς, πόσες χιλιάδες συνταξιοδοτήθηκαν από το Δημόσιο για προϋπηρεσία μόλις 5, 10 ή 15 χρόνων.

Αναρίθμητοι υπάλληλοι της Βουλής, σύμβουλοι με ουράνιους μισθούς, πάμπολλοι διορισμένοι, χωρίς έλεγχο προσόντων, χωρίς συγκριτική αξιολόγηση, με εμφανή αναξιότητα, συχνότατα άγλωσσοι, χωρίς καλλιέργεια.

Στον βωμό της ασυδοσίας και της, των δανεικών, ευδαιμονίας, χιλιάδες παρακατιανοί επιτήδειοι νοικοκυρεύτηκαν με παράξενα σουσούμια μικρομεγαλισμού, κακού πλουσίου. Οι σώφρονες δεν έχουν να πιουν καφέ. Όλα αυτά αποτελούν μια δραματική βαθιά περιφρόνηση, που τρέφει, διαχρονικά, η εξουσία για τον λαό της.

Το πολιτικό σύστημα, με τα προειρημένα, σκανδαλώδη προνόμιά του, έχει δημιουργήσει ένα ακαταμάχητο αλκοολίκι εξουσίας. Γι’ αυτό βλέπουμε καθημερινά ορδές πολιτικών να παρελαύνουν στα κανάλια, να μάχονται εναντίον αλλήλων, υποσχόμενοι ευτράπελες και φαιδρές «σωτηρίες». Προέχουν, αντί της ομοψυχίας, η φαγωμάρα και ο διαιρετικός, άκριτος λόγος. Τουτοιοτρόπως, το σύστημα έχει αναθρέψει, εθίσει τους πολίτες στην ψηφοθηρική συναλλαγή, στο ρουσφέτι, παθογένεια βαθιά ριζωμένη, η οποία έχει καταστεί εξάρτηση, ανάγκη αμφίπλευρη, συνήθεια, έξη, που γίνεται τελικά χαρακτήρας στους πολίτες, κατά τον Αριστοτέλη, «η έξις δευτέρα φύσις του ανθρώπου».

Πάντα τα ανωτέρω εξουθενώνουν ανεπίτρεπτα την ευγενική μας καταγωγή και έχουν αποκόψει τον Έλληνα από την ιστορική και γλωσσική του συνέχεια, με τα πειράματα των εκάστοτε ιθυνόντων.

Ξεχνάμε ότι πρέπει να φανούμε αντάξιοι της μεγάλης κληρονομιάς «ως έκαστος εν τω ευδοκιμεί, ουκ από μέρους το πλέον ες τα κοινά ή απ’ αρετής προτιμάται», Περικλέους “Επιτάφιος” («Καθένας δεν πρέπει να διακρίνεται, να υπερηφανεύεται, μόνο από την αρετή των προγόνων του, αλλά και από την ατομική του αρετή»).

Επομένως, πρέπει να διερωτηθούμε και να γίνει κατανοητό, εμείς, σήμερα, τι κληρονομιά έχουμε να παραδώσουμε στους μεταγενέστερους; Ποιες είναι οι σημερινές, ατομικές μας αρετές; Με βάση αυτά, δικαιούμαστε να είμαστε υπερήφανοι;

Στην εποχή μας, τίποτε δεν είναι αυτονόητο. Οι απειλές είναι ασύμμετρες. Η γειτονιά μας είναι επικίνδυνη και απρόβλεπτη. Δυστυχώς και αενάως, θύματα και εξαιρετικά υπόδουλοι ενός δυσάρεστου, οικονομικά ορισμού: «Si vis pacem, para bellum» («Εάν θέλεις ειρήνη, παρασκεύαζε πόλεμο»).

Προστέθηκε και η πανδημία, η οποία δημιουργεί ανατρεπτικά, οικονομικά δεδομένα και απρόβλεπτο μέλλον.

Χρειαζόμαστε, πλέον, ώριμους πολιτικούς και πολίτες, ομοψυχία, περίσκεψη, διορατικότητα, πολλή δουλειά. Χρειαζόμαστε ικανά και έμπειρα στελέχη, διανοούμενος, με ΗΘΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ, χωρίς κομματικές αγκυλώσεις, να μην είναι εραστές της καρέκλας, του ρουσφετιού, της ψηφοθηρίας και της επανεκλογής.

Η κρίση μας είναι κυρίως αξιακή και απόρροια αυτής η οικονομική και πλείστα άλλα. Βιώνουμε ευδαιμονία, όχι αναπτυξιακή, αξιακή, αλλά δανειακή. «Ώσπερ οι δανειζόμενοι, ραδίως επί μεγάλοις τόκοις μικρόν ευπορήσαντες χρόνον, ύστερον και των αρχαίων απέστησαν».

Το πολιτικό σύστημα δεν αξιοποιεί, αλλά αιχμαλωτίζει την εξυπνάδα και την ευφυΐα του Έλληνα και την καθιστά μέτοχο στα επουσιώδη και την ολίσθηση, που βιώνουμε σήμερα. Σημειωτέον ότι αυτή η ευφυΐα είναι μοναδική και υπέρτερη, ανά τον κόσμο, όταν πειθαρχηθεί, συγκροτηθεί, αξιοποιηθεί, πετά ψηλά-πολύ ψηλά.

Αναγκαίος ένας συνειρμικός λογισμός, διά της ατόπου απαγωγής. Η εφαρμογή των γνήσιων νόμων είναι εχθρική με την εκλογή και τα συμφέροντα γενικότερα. Τα δεύτερα είναι υπέρτερα και ακυρώνουν το πρώτο. Η ακύρωση του πρώτου επικυρώνει την ανομία, ασυδοσία και αναρχία. Τα τελευταία ακυρώνουν το κράτος.

Πολλά έχουν βαθιά σήψη, σε πολλαπλές διαστάσεις. Ζωτικοί πυλώνες του κράτους έχουν, διαχρονικά, διαβρωθεί. Πολιτικοί και πολίτες αρκετά έχουμε παραφρονήσει. Καθένας, πλέον, είναι αδιάφορος, ενδιαφέρεται μόνο για την προσωπική και πολιτική του επιβίωση και ιδιοτέλεια. Ζηλωτές της ευμάρειας.

Άρα ο δρόμος είναι μακρύς.

Πάντα ταύτα, τονίζουμε, δεν έχουν επικριτική διάθεση, είναι καθαρά, προσδιοριστικά, τα οποία, όταν εννοηθούν, αποτελούν τη μισή λύση των προβλημάτων μας.

Γι’ αυτό πρέπει, τώρα, έστω και αργά, πριν είναι πολύ αργά, να εξυγιανθούν, εκ βάθρων, όλα τα σαθρά, να γίνουμε ένα κανονικό κράτος, εξ υπαρχής ορθοτομούντες, άλλως ή θα μπούμε σε ζοφερότερες περιπέτειες ή θα τσαλαβουτούμε, επί τα αυτά, ευάλωτοι, αλλήλοις εμπαιζόμενοι.

Όμως στις δύσκολες στιγμές η ομοψυχία και η ευφυΐα αφυπνίζονται:

«Χαίρετε σεις καυχήματα των θαυμασίων (Σπετζίας, Ύδρας, Ψαρών) σκοπέλων, όπου ποτέ δεν άραξε φόβος κινδύνου.

Οθωμανέ περήφανε πού είσαι; Νέον στόλον φέρε, ω μωρέ, και σύναξε, νέαν δάφνην οι Έλληνες θέλουν αρπάξειν», Ανδρέας Κάλβος.

*Ο κ. Πέτρος Ζωάκης είναι πρώην προϊστάμενος προσωπικού ΟΤΕ Κρήτης και γενικών διοικητικών θεμάτων εις την Περιφέρεια Κρήτης.

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια