Απόψεις

«Για τον πατέρα»

«Για τους πατεράδες που δε δίστασαν να παίξουν μέχρι και κόντρα ρόλους για να δείξουν στα παιδιά τους ότι σημασία έχει το «μέσα» μας»

Πιο “μάτσο” και όχι πιο “ματσό” πατέρα δε θα μπορούσα να έχω. Γυρνούσε από την οικοδομή κατάκοπος και πρόσφατα, βλέποντας κάποιες “μουσειακές” οικογενειακές φωτογραφίες, συνειδητοποίησα ότι το μόνο πράγμα που δεν άλλαξε πάνω του, παρά τα χρόνια που τον βάρυναν, ήταν τα χέρια του. Ακόμη και στις φωτογραφίες των 18 και 20 χρόνων του, η πρόωρη έναρξη της εργασίας του - από τα 11 χρόνια του - είχαν αφήσει αποτυπώματα.

*Γράφει η Ράνια Μωραίτη

Μια χερούκλα πατέρας ήταν και μέσα και έξω του...

Η κοινωνία τον αποδεχόταν ως ένα γνήσιο κομμάτι της, αυτό που εργάζεται, μοχθεί και προσπαθεί για την οικογένειά του. Νομίζω οι περισσότεροι από εμάς έχουμε στις μνήμες τις εικόνες του πατέρα που φτάνει με τα ρούχα της δουλειάς, που δεν κάθεται στο τραπέζι αν πρώτα δεν πλυθεί, δείγμα και αυτό του σεβασμού στο ψωμί της οικογένειας...

Πόσοι δε θυμόσαστε αυτή την εικόνα του “τραχιού” πατέρα να κάθεται αμίλητος και να διαβάζει την εφημερίδα του;

Στις περισσότερες οικογένειες η σωματική ξεκούραση του πατέρα ερχόταν μετά τον μεσημεριανό ύπνο και το απογευματινό καφεδάκι... ένα βαρύ γλυκό “και όχι”...

Λίγη εφημερίδα, ένα απογευματινό φρούτο, μια κουβέντα με τη μάνα και μετά η ώρα της τηλεόρασης...

Τον λες και πολύ “βαρύ” πατέρα αυτόν που ακολουθούσε αυτό το μοτίβο...

Ήταν όμως και κάτι στιγμές που τις “κλειδώνεις”, φίλε μου, όχι στο μυαλό αλλά στην καρδιά σου. Ποιος θα καθίσει να πειραματιστεί για ό,τι έμαθες ή με ό,τι θες να καταπιαστείς.

Και ναι, εμένα ο δικός μου “μάτσο” και όχι “ματσό” πατέρας καθόταν να τον βάψω, και με την ίδια προθυμία ανεχόταν και των κορών μου τους πειραματισμούς.

Σα να είναι χθες που είδα βαμμένα τα νύχια του, γιατί τα παιδιά ήθελαν να διασκεδάσουν.

Ο πατέρας της οικοδομής, ο βαρύς, εκείνος με το καφεδάκι το βαρύ γλυκό “και όχι”, για μένα γινόταν ο μπαμπάς μου όταν καθόταν ακόμη και τις μπογιές μου να δοκιμάσω και γελούσε.

Χαίρομαι γι’ αυτούς τους πατεράδες. Δε διεκδικώ κανέναν σημαντικό τίτλο, αλλά ως κόρη του μπαμπά μου έμαθα να σέβομαι τον συνάνθρωπο και τις επιλογές του και αυτό το λες, ρε φίλε, και σημαντικό.

Όχι, στην οικοδομή δεν πήγε βαμμένος, αλλά αν το ζητούσα και αυτό θα το έκανε. Γιατί το “ανδρόμετρο”, όσο και να χτυπιούνται κάποιοι, μόνο μέσα από τέτοιους δρόμους δεν περνάει.

Υ.Γ. Για τους πατεράδες που δε δίστασαν να παίξουν μέχρι και κόντρα ρόλους για να δείξουν στα παιδιά τους ότι σημασία έχει το “μέσα” μας.

Ευχαριστώ, πατέρα!

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια