Απόψεις

Να γίνεις ο εαυτός σου!

Γράφει ο Γιώργος Σαριδάκης*

Και τελικά… ίσως κάπου ανάμεσα στο πολύ και το υπερβολικά πολύ, ορισμένοι να έγιναν κάτι άλλο από αυτό που είναι στ’ αλήθεια, κάτι αλλιώτικο που το νομίζουν για οικείο αλλά στην πράξη είναι ξένο. Ένα ξένο σώμα, μέσα στο ίδιο το Εγώ τους.

Τα στοιχεία ή τα παραδείγματα που στηρίζουν την παραπάνω διαπίστωση αμέτρητα (και χωρίς επιστημονικές μελέτες και έρευνες). Μια απλή παρατήρηση στο πεδίο της καθημερινότητας είναι αρκετή για να προκύψουν ισχυρά πορίσματα.

Για παράδειγμα, θα σταθώ στην περίπτωση που συνάντησα - τις προάλλες - σ’ ένα κατάστημα τροφίμων της πόλης. Μια νεαρή κοπέλα, εισήλθε στο χώρο ως πελάτισσα, φορώντας για ένδυμα τις πυτζάμες της. Μην φανταστείτε τίποτα φανταχτερό ή προκλητικό. Αντιθέτως, η απλότητα σε όλο της το μεγαλείο (και με ζακέτα από πάνω).  Κι όμως, δεν έμεινε κανείς από το προσωπικό εργασίας και τους υπόλοιπους πελάτες που να μην την καρφώσει με το βλέμμα της περιέργειας ή άλλοι (ακόμα και ζευγάρια) όχι μόνο να επιδοθούν αλλά να παραδοθούν - στην κυριολεξία - σε περιπαιχτικά σχόλια με χαρακτήρα «πονηρού» ύφους και θόρυβο ψιθύρου. Η κοπέλα, όπως φάνηκε κατά την έξοδο (που συμπέσαμε) διέμενε σε κοντινή κατοικία από το κατάστημα.

Το ερώτημα, λοιπόν, σε αυτήν την περίπτωση είναι: ποια από τις δύο πλευρές εμφανίζει την περισσότερο ορθή και «φυσιολογική» συμπεριφορά και στάση. Η κοπέλα ή οι υπόλοιποι;

Να προσθέσω στην αναφορά μου και ορισμένα, επιπλέον, στοιχεία που σίγουρα θα βοηθήσουν την απάντηση. Η κοπέλα, μπήκε στο κατάστημα (με πρόχειρο ντύσιμο) χωρίς οποιαδήποτε δυσκολία (και γιατί άλλωστε!) πήρε τα ψώνια της και επέστρεψε στην οικία της που βρισκόταν, σχεδόν, δίπλα από το κατάστημα τροφίμων. Η εικόνα της δεν προσέβαλλε τα χρηστά ήθη, ούτε η συμπεριφορά της φανέρωνε απρέπεια. Την ίδια στιγμή, από τους υπόλοιπους (τους αρνητικούς σχολιαστές) ο ένας διάβαζε τη λίστα με τα ψώνια στο πανάκριβο κινητό του που συνεχώς το τραβούσε πιο μπροστά μην τυχόν και περάσει απαρατήρητο, ένα ζευγάρι έβγαζε «σέλφι» με φόντο τα προϊόντα απορρυπαντικών έχοντας, μάλιστα, προβληματισμό για το τι θα γράψουν στη λεζάντα, και μια υπάλληλος κατά την φροντίδα των ραφιών προλάβαινε για μερικές «κλεφτές» ματιές στο καθρεφτάκι τσέπης που έκρυβε επιμελώς.

Πραγματικά, μάθαμε να φοράμε ό,τι αρέσει στους άλλους, να λέμε εκείνο που θέλουν να ακούσουν οι άλλοι, να γράφουμε εκείνο που ζητούν να διαβάσουν οι άλλοι, να πράττουμε αυτά που περιμένουν οι άλλοι. Κι όλα αυτά, με το δικό μας στοιχείο και χαρακτήρα σε περιορισμό… με τις ανασφάλειες να κυριαρχούν και την προσωπική ελευθερία μας ως ένα βαθμό υποδουλωμένη.

Στα φοιτητικά μου χρόνια, κατά την αναμονή στη στάση του λεωφορείου έτυχε να βρεθώ στο ίδιο μέρος με έναν ηλικιωμένο (άγνωστο σε έμενα) ο οποίος μου είπε τα εξής λόγια, που κατά τη γνώμη μου κρύβουν μια σημαντική αλήθεια της ζωής, τα οποία και μεταφέρω αυτούσια στο κείμενο:  «νεαρέ, στη ζωή σου μην παραλείψεις να ακούς τους άλλους, να παίρνεις γνώμες, να παρατηρείς τι συμβαίνει στον κόσμο, μα ποτέ μην αφήσεις τις επιθυμίες και τη συμπεριφορά των άλλων να νοθεύσουν τα όνειρα και τα θέλω σου… και να θυμάσαι, ότι κανείς δεν σε γνωρίζει περισσότερο από εσένα τον ίδιο».

Λαμβάνοντας υπόψη τα συμβαίνοντα στο κατάστημα τροφίμων (μία από τις πολλές περιπτώσεις της καθημερινότητας) και ανασύροντας, ταυτόχρονα, στη μνήμη τα λόγια του γηραιού κυρίου… μάλλον, θα χρειαστούμε αρκετή δουλειά ακόμα ώστε να γίνουμε αυτό που χάσαμε στη διαδρομή ή που ξεχάσαμε εξαρχής από λάθος. Να γίνουμε ο εαυτός μας.

 *Ο Γιώργος Σαριδάκης είναι Κοινωνικός Λειτουργός

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια