Απόψεις

Η Άλκη Ζέη δεν ήταν ποτέ μόδα, είναι Ιστορία!

Η Ζέη πάντα επέστρεφε στα “πέτρινα” χρόνια της ζωής της, όμως σου περιέγραφε πάντα τα γεγονότα που έζησε με τα μάτια και τα αισθήματα του κοριτσιού που υπήρξε τότε. Οι αφηγήσεις της ήταν σαν παραμύθι για ό,τι συνέβαλε, είδε ή έπιαναν οι “κεραίες” της από τα κρίσιμα γεγονότα της εποχής, προσφέροντας έτσι μια πολύτιμη μαρτυρία για την καθημερινότητα των ανθρώπων και των καλλιτεχνικών κύκλων της εποχής της.

Στις ιστορίες της ξετυλίγονται γνωστά και άγνωστα κομμάτια της δικής της ζωής, αλλά και της ιστορίας της Ελλάδας του 20ού αιώνα.

Τα βιβλία της είναι μια συναισθηματική, οικεία, κομψή, πολιτική διαδρομή στα μονοπάτια που η ίδια διένυσε και έγιναν κομμάτι της ενήλικης συνείδησής μας.

Απ' το “Καπλάνι της βιτρίνας”, τον “Μεγάλο περίπατο του Πέτρου”, ως το “Με μολύβι Φάμπερ νούμερο δύο” και το “Ένα παιδί από το πουθενά” που εξέδωσε μόλις το 2019, η Άλκη Ζέη όχι μόνο αποτύπωσε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, αλλά της έδωσε μορφή τρυφερή, λεβέντικη και ρομαντική.

Ένα δροσερό, αυτοβιογραφικό χρονικό είναι οι πρόσφατες ιστορίες της που ξεδιπλώνουν αφηγήσεις μοναδικές. Φωτίζοντας μια σπαρταριστή πινακοθήκη ανθρώπων που έμελλε να σφραγίσουν τη μεταπολεμική Ελλάδα: από τη Διδώ Σωτηρίου, τον Κουν, τον Σεβαστίκογλου και τον Γκάτσο ως τη Ζωρζ Σαρρή, τον Χατζιδάκι και τον Κώστα Αξελό...

Μαζί με τη Ζωρζ Σαρή, με την οποία γνωριζόταν από τα σχολικά τους χρόνια, καθιέρωσε ένα νέο στυλ στο νεανικό μυθιστόρημα, τόσο από την άποψη του ζωντανού, αυτοβιογραφικού ύφους, όσο και της εισαγωγής του πολιτικού, κοινωνικού και ιστορικού στοιχείου στο είδος.

«...Στον Πόλεμο του ’40, υπήρχε ένα ηθικό ανεβασμένο γιατί όλοι μαζί πολεμούσαμε τους Γερμανούς. Ο Εμφύλιος είναι πολύς βαρύς, γιατί πολεμάς τον διπλανό σου. Εκείνος ο Δεκέμβρης ήρθε πολύ απότομα».

«...Αν με ρωτούσαν τι ήθελα να έχει εξαφανιστεί από τη ζωή μου, θα έλεγα ο Δεκέμβρης του ’44», ανέφερε η Άλκη Ζέη.

Στο βιβλίο της “Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;” τα πράγματα είναι ακόμα πιο εξομολογητικά και εκείνη πιο ανοιχτή από ποτέ, ίσως γιατί, όπως γράφει, «φεύγουν τόσο πολλοί και κοντινοί στα καλά καθούμενα».

Η Ζέη παζαρεύει τα χρόνια της με τον Χάρο και ήταν απολαυστική γιατί δεν τα παίζει στα ζάρια. Τα έπαιζε στοίχημα με αυτούς που αγαπούσε περισσότερο, με τα εγγόνια της. Το αποτέλεσμα; «Δέκα χρόνια είστε ευχαριστημένα; Η εγγονή μου επιμένει στα δεκαπέντε. Τελικά, συμβιβαζόμαστε στα δεκατρία».

Η Ιστορία έγραψε πάνω της. Κι εκείνη έγραψε Ιστορία...

Η τετριμμένη φράση “ζωή σαν παραμύθι” ισχύει για ελάχιστους ανθρώπους. Η Άλκη Ζέη είναι σαν να στήριξε διττά αυτό το ρητό, είναι από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις που η Ιστορία έγραψε τη ζωή της...

Η Άλκη Ζέη περπάτησε βήμα-βήμα την Ιστορία του καιρού της, του καιρού μας - έγινε κομμάτι της. Και θα συνεχίζει να υπάρχει γιατί οι ιστορίες της είναι διαχρονικές και ορόσημο για τα ελληνικά γράμματα. Μόνη παρηγοριά η πολιτιστική κληρονομιά που αφήνει απλόχερα πίσω της.

 

 

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια