Απόψεις

Η μεγάλη ευκαιρία για συνθέσεις στον Δήμο Ηρακλείου

Αποστολή του συμβουλίου είναι να λειτουργήσει επ' ωφελεία των Ηρακλειωτών και της πόλης

Οι τελευταίες τρεις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Ηρακλείου κατέδειξαν με τον πιο προφανή τρόπο, αυτό που η “Ν.Κ.” επαναλαμβάνει σε κάθε τόνο με κάθε δυνατό τρόπο από την επαύριο των εκλογών που διαμόρφωσαν τη σύνθεσή του, ότι για να λειτουργήσει αυτό το συμβούλιο επ' ωφελεία των Ηρακλειωτών και της πόλης - και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο και φυσικά η αποστολή του! - θα πρέπει να αναζητηθούν και να επιτευχθούν συνθέσεις. Και σε αυτό το επίπεδο, συνθέσεις γίνονται μόνο αν το επιθυμεί και το επιδιώξει η “Αρχή”. Ο δήμαρχος, επί του προκειμένου.

Τον Μάιο ο λαός του Ηρακλείου αποφάσισε - πέραν πάσης αμφιβολίας - ότι θέλει ως δήμαρχό του τον Βασίλη Λαμπρινό. Αλλά ταυτόχρονα (μία Κυριακή πριν, αν θέλετε) είχε αποφασίσει ότι η παράταξη, επικεφαλής της οποίας ήταν ο κ. Λαμπρινός, θα ήταν μειοψηφία του 1/4 στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Με δεδομένο τον εκλογικό νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - τον οποίο προσωπικά θεωρώ μια ιδιαίτερα ευτυχή στιγμή στην πορεία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στον τόπο μας - ο Δήμος Ηρακλείου βρέθηκε στην ίδια θέση που βρέθηκαν πολλοί ακόμη Δήμοι της χώρας: με έναν δήμαρχο από μια παράταξη που στο Δημοτικό Συμβούλιο είναι μικρή ή μεγάλη μειοψηφία.

Πώς κυβερνιέται ένας Δήμος με αυτόν τον τρόπο; Η απάντηση είναι μία: με συνθέσεις. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.

Βεβαίως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που είδε την πλειοψηφία των Περιφερειών και των Δήμων να καταλήγουν σε περιφερειάρχες και δημάρχους της Ν.Δ. αλλά που στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων δεν είχαν την πλειοψηφία στα Δημοτικά Συμβούλια, έδωσε εντολή να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο που θα επιτρέπει να κυβερνηθούν οι Δήμοι ερήμην της αντιπολίτευσης. Βεβαίως κάτι τέτοιο στην ολότητά του αφενός θα ήταν αδύνατο κάτω από το υφιστάμενο πλαίσιο και αφετέρου θα ήταν βιασμός της λαϊκής βούλησης, όπως αυτή είχε εκφραστεί στις εκλογές που προηγήθηκαν.

Τελικώς ο νόμος που “μαγείρεψαν” οι ειδικοί της Ν.Δ. δεν το πήγε... στα άκρα, ωστόσο έδωσε τη δυνατότητα στους δημάρχους (της Ν.Δ.) να ασκήσουν την εξουσία δίχως να τους “κόβει” τα πάντα η “αντίπαλη” πλειοψηφία στα Δημοτικά Συμβούλια.

Αλλά βεβαίως στο τέλος το Δημοτικό Συμβούλιο παρέμεινε το ανώτατο συλλογικό όργανο του κάθε Δήμου και μια σειρά αποφάσεων πρέπει να περάσουν απ' αυτό. Και εκεί αρχίζουν... τα προβλήματα.

Διοίκηση... μειοψηφίας

Σε πολλούς Δήμους ανά την Ελλάδα οι δήμαρχοι (κυρίως μη προερχόμενοι από τη Ν.Δ.) αποφάσισαν να αγνοήσουν τις πρόνοιες που εισήγαγε, νοθεύοντας τη λαϊκή ψήφο η κυβέρνηση, και να κυβερνήσουν με συνθέσεις ευρείας κλίμακας. Το είδαμε και σε Δήμους της Κρήτης αυτό.

Στο Ηράκλειο, ωστόσο, δε συνέβη κάτι τέτοιο. Ο κ. Λαμπρινός αγνόησε τις δύο από τις τέσσερις μεγαλύτερες (σε αριθμό δημοτικών συμβούλων) παρατάξεις, και έκανε “συνθέσεις μειοψηφίας” με τις μικρότερες παρατάξεις.

Το αποτέλεσμα το είδαμε σε δύο ζητήματα κομβικής σημασίας για τη λειτουργία του Δήμου, όπου η μειοψηφική διοίκηση δεν κατόρθωσε να περάσει από το Δημοτικό Συμβούλιο την Αύξηση του Μετοχικού Κεφαλαίου της ΔΕΠΑΝΑΛ και το επικοινωνιακό πρόγραμμα.

Οι περισσότεροι είδαν σε αυτές τις αποφάσεις δύο ήττες - και δη... ηχηρές - της δημοτικής Αρχής. Κάποιοι “είδαν” (πώς, δεν έχω αντιληφθεί) μια “αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση” που έχει στυλώσει τα πόδια και δε βοηθά στη διοίκηση του Δήμου. Αλλά αυτό που θα έπρεπε να δουν όλοι, και να το δουν ξεκάθαρα και πέραν κάθε αμφιβολίας, είναι ότι αυτές οι αποφάσεις είναι μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία για τη δημοτική Αρχή και κατ’ επέκταση για την πόλη του Ηρακλείου και τους δημότες.

Μια ευκαιρία για να ξεκινήσουν οι συνθέσεις τις οποίες απέφυγε ο κ. Λαμπρινός και η δημοτική του Αρχή - για λόγους που δεν είναι δουλειά μας να αναλύσουμε.

Ο στόχος του εκλογικού νόμου που εισήγαγε την απλή αναλογική στην πρώτη Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών ήταν ακριβώς να “αναγκάσει” τους Δήμους να λειτουργήσουν συνθετικά, με γνώμονα το καλό των δημοτών και όχι τα όποια συμφέροντα της εκάστοτε παράταξης που εκλέγει τον δήμαρχο.

Ποιες συνθέσεις;

Το ζητούμενο βεβαίως είναι εάν υπάρχει διάθεση για συνθέσεις και σε ποιο επίπεδο. Θέλω να πιστεύω ότι από την αντιπολίτευση υπάρχει τέτοια διάθεση. Απ' όλες τις παρατάξεις, ή έστω σχεδόν όλες. Φάνηκε αυτό και στις επαφές που είχε ο κ. Λαμπρινός με τους Γιάννη Κουράκη, Ηλία Λυγερό και Πέτρο Ινιωτάκη, πριν ανακοινώσει την απόφασή του να πορευτεί με τις υπόλοιπες παρατάξεις και με μία δημοτική Αρχή μειοψηφίας, μοιράζοντας τα “οφίτσια” στον μικρό αριθμό δημοτικών συμβούλων που διαθέτει η παράταξή του και αυτές των Σισαμάκη και Σχοιναράκη.

Αποτέλεσμα ήταν μια άνευ προηγούμενου πολυθεσία, με κάθε σύμβουλο της πλειοψηφίας να κατέχει... 5-8 “καρέκλες” σε δημοτικές επιχειρήσεις και επιτροπές και οργανισμούς και διοικήσεις, και φυσικά να είναι αδύνατο να αποδώσει ικανοποιητικά σε οποιαδήποτε απ' αυτές.

Με αυτά τα δεδομένα επέλεξε να πορευτεί ο κ. Λαμπρινός, όμως δεν είναι αργά να αλλάξει αυτήν τη ρότα, που δε βγάζει πουθενά.

Είδαμε την αντιπολίτευση να καταθέτει τη δική της πρόταση για την Αύξηση Μ.Κ. της ΔΕΠΑΝΑΛ και να τη θέτει προς συζήτηση με τη δημοτική Αρχή. Είδαμε δηλαδή μια συνθετική κίνηση. Την οποία αποδέχτηκε (κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία;) και η δημοτική Αρχή. Και να ξεκινήσει έναν διάλογο για το θέμα αυτό.

Μπορεί αυτή η κίνηση να αποτελέσει το εφαλτήριο για μια ευρύτερη σύνθεση, που θα εντάξει στη διαδικασία διοίκησης του Δήμου όλες τις παρατάξεις του Δημοτικού Συμβουλίου; Σαφώς και είναι ευχής έργον κάτι τέτοιο!

Και ελπίζουμε έστω και τώρα η δημοτική Αρχή να μπει στη βάσανο της αλλαγής ρότας και να επιχειρήσει τις συνεργασίας που έχει ανάγκη ο Δήμος Ηρακλείου!

Σχόλια