Απόψεις

Μη λιθοβολείτε τους κυνικούς

Η οικονομική πραγματικότητα και η ηθική σε… αντιπαράθεση

Μεταξύ των κυβερνώντων, ο κυνισμός δεν είναι είδος εν ανεπαρκεία. Ειδικά αυτός ο Άδωνις Γεωργιάδης προσπαθεί εδώ και χρόνια να κερδίσει το βραβείο του κυνικότερου όλων... Εκτός από το βραβείο του πιο επιτυχημένου τηλεπλασιέ και “μαϊντανού” των δελτίων, που το έχει καπαρώσει εδώ και χρόνια, φυσικά.

Το ρηθέν υπό του υπουργού Ανάπτυξης (ένας βαρύγδουπος τίτλος για μια θέση που ουσιαστικά κατέχει το παιδί για τα θελήματα των “επενδυτών”) περί των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας είναι το απαύγασμα αυτού του κυνισμού. Σε όσους το... χάσανε, να τους ενημερώσουμε ότι ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. υποστήριξε ότι «σε καμιά προηγμένη οικονομία δεν υπάρχει απόλυτη προστασία της πρώτης κατοικίας και ούτε πρέπει να υπάρχει», προσθέτοντας ότι η προστασία της πρώτης κατοικίας είναι «ζημιογόνα» για την οικονομία.

Μισανθρωπισμός, αλλά...

Άγριος κυνισμός. Ξεπερνά και τα όρια του μισανθρωπισμού, κατά την ταπεινή μου άποψη.

Μα είναι ένας κυνισμός θεμελιωμένος στην πραγματικότητα. Είναι ένας κυνισμός που βρίσκεται σε αρμονία με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η σημερινή κοινωνία.

Να ξεκινήσω με κάτι που θα φανεί... “κάπως”. Ναι, είναι αληθή αυτά που λέει. Βασικά οικονομικά είναι, οι Αμερικάνοι θα το ’λεγαν “economy 101”. Η ανάπτυξη της στέγης βασίζεται στη δυνατότητα των τραπεζών να δίνουν δάνεια και αυτή η δυνατότητα εδράζεται στο δικαίωμα της τράπεζας να κατάσχει την υποθηκευθείσα περιουσία εφόσον ο οφειλέτης αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του. Μιλάμε για τον θεμέλιο λίθο όλης της τραπεζικής πίστης - αν η τράπεζα δεν μπορεί να εκποιήσει την περιουσία του οφειλέτη, δεν έχει νόημα να του δώσει δάνειο. Δεν πρόκειται να του δώσει δάνειο. Εκτός κι αν είναι κάποιος μεγαλόσχημος, μεγαλοεπιχειρηματίας, μεγαλοεκδότης, εφοπλιστής, μεγαλοεργολάβος, οπότε... δεν είναι και τόσο απαραίτητο να αποπληρώσει τα δάνειά του. Όπως έχει συμβεί τόσες φορές στο παρελθόν.

Ωστόσο δε στηρίζεται πάνω σε αυτούς τους (10; 20; 100; 500;) μεγαλο-κάτι το τραπεζικό μας σύστημα. Ίσα-ίσα, μια από τις αποστολές του είναι να τους... βοηθά. Αντίθετα, το τραπεζικό σύστημα στηρίζεται στις εκατοντάδες χιλιάδες των νοικοκυραίων, που δανείστηκαν 100, 120, 150, 200 χιλιάδες ευρώ για να χτίσουν ή να αγοράσουν ένα σπίτι, έχοντας υπόψη ότι με ένα εισόδημα 2-3 χιλιάδων ευρώ που μπαίνανε σπίτι τη δεκαετία του 2000 θα μπορεί να ξεπληρώνει άνετα τη δόση των 600-800-1.000 ευρώ και να του μένουν και αρκετά για να ζει.

Φευ, η κρίση του 2010 και η συνακόλουθη εσωτερική υποτίμηση υπονόμευσαν την ικανότητα περίπου του 90% των δανειοληπτών να αποπληρώνουν με στοιχειώδη συνέπεια τις δόσεις τους. Αποτέλεσμα ήταν, στην κορύφωση της κρίσης, να φτάσει το 50% και πλέον των στεγαστικών δανείων (και ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό των καταναλωτικών) να έχει “κοκκινίσει”. Και τις τράπεζες να αδυνατούν να συνέλθουν από τότε, παρά τις τεράστιες “ενέσεις” ρευστότητας με χρήματα των φορολογουμένων, που τους χορήγησαν οι κυβερνήσεις από το 2011 και δώθε.

Η σκληρή αλήθεια

Η προστασία της πρώτης κατοικίας, είτε μέσω του νόμου Κατσέλη (και των διάδοχων σχημάτων) είτε με νομοθετικές ρυθμίσεις είτε με το μορατόριουμ (άτυπο) στο οποίο συμφώνησαν οι τραπεζίτες, σαφώς και δε συνέβαλε στην εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος από τα “σκουπίδια” της κρίσης. Κι αυτό είναι επίσης μια ρεαλιστική θεώρηση των πραγμάτων, που συνάδει με τη λειτουργία της καπιταλιστικής μας οικονομίας. Έτσι λειτουργεί η οικονομία. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες ούτε καν θα σκέφτονταν ποτέ να δημιουργήσουν ένα τέτοιο “δίχτυ ασφαλείας” για τη μεγάλη πλειοψηφία των οφειλετών, πολλώ δε μάλλον να το θέσουν σε εφαρμογή και να το λειτουργήσουν για μια δεκαετία σχεδόν, όπως έγινε στην Ελλάδα.

Οι κυνικοί της πολιτικής σκηνής, εκείνοι που ομνύουν φανερά στον νεοφιλελευθερισμό (γιατί υπάρχουν και πολύ-πολύ περισσότεροι που δεν τολμούν να το πουν ανοιχτά), πάντα διαμαρτύρονταν για αυτήν την “προνομιακή” - όπως την έβλεπαν και... όπως είναι, στο πλαίσιο του οικονομικού συστήματος που έχουμε - μεταχείριση των δανειοληπτών. Φυσικά δίχως να κάνουν πολύ “θόρυβο”, γιατί θα κόστιζαν... ψηφαλάκια στα κόμματά τους.

Όμως τώρα η Ν.Δ. είναι εξουσία και μάλιστα με αποδοχή που δεν περίμενε ούτε... ο ΣΚΑΪ και οι δημοσκοπήσεις του. Οπότε οι διάφοροι τύποι σαν τον Γεωργιάδη αισθάνονται ασφαλείς να βγουν σήμερα και να πουν ευθαρσώς την αλήθεια τους.

Να επαναλάβω για μία ακόμη φορά: Είναι αληθή αυτά που λέει ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Αληθή είναι. Ηθικά δεν είναι.

Η ηθική του ανθρωποφάγου

Ο καπιταλισμός είναι θεμελιωδώς ανήθικος. Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό, αρκεί να πάρεις κάποιο σύστημα ανθρωπίνων αξιών και ηθικής και να το βάλεις δίπλα στους κανόνες - γραπτούς και άγραφους - του καπιταλισμού. Αυτή η έλλειψη ηθικής θεωρείται “καλό επιχειρείν”, για να το πούμε απλά. Ή, όπως το λέει ο λαός μας, “ουδείς έγινε πλούσιος με τον σταυρό στο χέρι”. Ε, οι καλοί χριστιανοί, όταν θέλουν να πλουτίσουν, απλώς... βάζουν τον σταυρό στη ντουλάπα και τον βγάζουν μόνο Κυριακές και αργίες (και πλέον ούτε καν).

Οπότε μην πετροβολάτε τον Γεωργιάδη. Ο άνθρωπος τη δουλειά του κάνει - η οποία είναι να βοηθά τους πραγματικούς αφέντες του να πλουτίσουν περισσότερο.

Καλύτερα να κάνετε την αυτοκριτική σας. Η οποία αυτοκριτική θα πρέπει να περιέχει οπωσδήποτε και μια σοβαρή ενδοσκόπηση, γιατί με τη στάση σας συμβάλλετε στη διαιώνιση ενός οικονομικού συστήματος το οποίο είναι θεμελιωδώς ανήθικο και ανθρωποφαγικό.

Και να αναρωτηθείτε: Είναι δυνατό ένας ανθρωποφάγος να έχει ηθική;

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr ΣΤΟ Google News

Τα δημοφιλέστερα του 24ώρου

Σχόλια