Απόψεις

Η «γενιά της Γκρέτα» και η «γενιά του Τραμπ»

Με φόντο το Νταβός

Η έφηβη ακτιβίστρια, που προ(σ)κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να δει «αλλιώς» το θέμα της κλιματικής αλλαγής, επανήλθε στο «προσκήνιο» με αφορμή το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός.

Εμφανίστηκε «ξενική» (και) ως προς τις καθιερωμένες καθωσπρέπει ενδυματολογικές επιλογές, με ένα ροζ φούτερ, κουκούλα και μπότες, σαν έναν άνθρωπο που κατέβηκε από τον «ουρανό» και προσγειώθηκε σε ένα χώρο με - ως επί το πλείστον - λευκούς άνδρες, με κοστούμι, γκρίζα μαλλιά και εκ διαμέτρου διαφορετικά κίνητρα και απόψεις.

Αυτό που διερωτώμαι, από τη θέση του «απαισιόδοξου ρεαλιστή», είναι πόσο γρήγορα και αβίαστα περνά κανείς από το «η αδράνεια αναζωπυρώνει τις φλόγες» της Γκρέτα, στο «η άνοδος της θερμοκρασίας στον πλανήτη είναι ένα παραμύθι» του Τραμπ.

Πόσο εύκολα «μολύνεται» μια «καθαρή» οπτική περί βιωσιμότητας του περιβάλλοντος, περί αλληλεγγύης και ισότητας που θέτει στο «κέντρο» τον άνθρωπο και όχι το κέρδος ελαχίστων;

Σε ποια ηλικία σταματούν τα όνειρα και «υπερισχύει» η πραγματικότητα; Πότε σε «φοράει» η γραβάτα και το κοστούμι, ξεχνώντας ότι το κέρδος σου δεν αποτελεί το κοινό καλό του πλανήτη;

Ίσως τη στιγμή που απειλείς να μεταβάλεις τη «φυσική ροή» των πραγμάτων και σε προσκαλούν για να σε «συνετίσουν», όπως ο Αμερικανός πρόεδρος «θα λάτρευε να τη δει, να της μιλήσει».

(Φωτογραφία Αρχείου)

Σχόλια