Απόψεις

Χαμόγελο με το ζόρι…

Γνωστή εταιρεία, είχε βάλει ως όρο πρόσληψης το χαμόγελο στους εργαζόμενους

Τις προηγούμενες ημέρες, ένα δημοσίευμα ήρθε στην επιφάνεια που προκάλεσε ένα αίσθημα με διαφορετικές προεκτάσεις. Το δημοσίευμα έκανε λόγο για μια γνωστή εταιρεία, η οποία είχε βάλει ως όρο πρόσληψης το χαμόγελο στους εργαζόμενους. Μια νεαρή γυναίκα δε χαμογέλασε, με αποτέλεσμα η διευθύντρια να την απολύσει.

Γράφει ο Νίκος Κοσμαδάκης *

Από τη μια οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης χρησιμοποίησαν χλευαστικά σχόλια προκειμένου να διακωμωδήσουν την πολιτική της εν λόγω εταιρείας, από την άλλη όμως η γυναίκα που απολύθηκε έγινε αποδέκτης μηνυμάτων αγάπης. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που σχολίασαν ή μίλησαν για τη συγκεκριμένη κατάσταση τάχθηκε υπέρ της άτυχης γυναίκας και όχι υπέρ της διευθύντριας, η οποία απολύθηκε κατόπιν της απόφασης που έλαβε η κεντρική διοίκηση της επιχείρησης.

Το γεγονός ότι υπάρχει μια μεγάλη πλειοψηφία που τάσσεται υπέρ της συγκεκριμένης γυναίκας αλλά και της καθαρίστριας που μπήκε στη φυλακή για το πλαστό απολυτήριο βασίζεται στην αντίληψη ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι αντανακλούν στον μέσο πολίτη. Και ποιος είναι αυτός ο μέσος πολίτης;

Είναι εκείνος που παίρνει ένα μισθό πείνας. Λαμβάνει ένα μισθό που καλύπτει τις βασικές του ανάγκες, χωρίς όμως να μπορεί να καλύψει δραστηριότητες που θα του προσφέρουν αυθόρμητα ένα χαμόγελο ή ωραίες αναμνήσεις. Οι καλοκαιρινές διακοπές ή μια οικογενειακή έξοδος έχουν “φύγει” από τη ζωή του Έλληνα. Οι μνημονιακοί νόμοι δημιούργησαν ένα πλαίσιο εντός του οποίου οι άνθρωποι ζουν περιορισμένα.

Και δυστυχώς, οι μνημονιακοί νόμοι τάχθηκαν υπέρ των επιχειρήσεων και των εργοδοτικών οργανώσεων. Δε θα ήταν άστοχο να τονιστεί εκ νέου πως τα πρωτογενή πλεονάσματα είναι στην πραγματικότητα οι θυσίες των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι σήκωσαν ένα βάρος μη προσιτό για τις δικές τους πλάτες. Άντεξαν και χάρη σε αυτούς ανασάνει η ελληνική οικονομία.

Επειδή όμως μια εταιρεία ελέγχει τους όρους παραγωγής και το marketing είναι όρος βγαλμένος από την ψυχολογία, για να υπάρχει αύξηση των κερδών πρέπει ο πελάτης να είναι αποδέκτης ενός ζεστού χαμόγελου, ανεξαρτήτως της ψυχοσύνθεσής τους.

Δηλαδή, ο Έλληνας ιδιωτικός υπάλληλος οφείλει να χαμογελάει στον πελάτη, παρά το γεγονός ότι δεν έχει να πληρώσει τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος, δεν μπορεί να κάνει στα παιδιά του ιδιαίτερα μαθήματα και νιώθει ανασφαλής όταν ξέρει πως έχει να πληρώσει τρεις μήνες το στεγαστικό δάνειο του σπιτιού του. Ας μην κοροϊδευόμαστε, αυτή είναι η πραγματικότητα που υπάρχει σε κάθε ελληνικό σπίτι. Και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, μάλλον έχει παραισθήσεις στην Ελλάδα του 2019.

Και όμως υπάρχουν κάποιοι που απαιτούν ένα χαμόγελο, το οποίο είναι εύκολο να το δείξεις, αλλά τρομακτικά δύσκολο να το νιώσεις.

 

* Ο Νίκος Κοσμαδάκης είναι πολιτικός επιστήμονας (nkosmadakis@gmail.com)

Σχόλια