Απόψεις

Ντου γιου σπικ Ίγγλις;

Σε κάθε φράση 5 λέξεων, οι τρεις είναι σίγουρα αγγλικές και άντε να καταλάβεις τι θέλουν να πουν οι “περφόρμερς”, οι “κόουτς” και οι “γκεστ σταρ” σε κάθε “πάνελ”!

Η ανοησία, ο επαρχιώτικος μιμητισμός και η επίδειξη μιας δήθεν γλωσσομάθειας είναι τα χαρακτηριστικά όλων των πρωινάδικων και κουτσομπολίστικων εκπομπών των αθηναϊκών τηλεοπτικών σταθμών.

Γράφει ο Γιώργος Χυντηράκης

Αν δε γνωρίζεις Αγγλικά (που δε γνωρίζουν οι περισσότεροι της παλιάς γενιάς), αισθάνεσαι ότι είσαι, χαζός, ηλίθιος και απροσάρμοστος.

Σε κάθε φράση 5 λέξεων, οι τρεις είναι σίγουρα αγγλικές και άντε να καταλάβεις τι θέλουν να πουν οι “περφόρμερς”, οι “κόουτς” και οι “γκεστ σταρ” σε κάθε “πάνελ”!

Δε γνωρίζω αν έχουν δικαιοδοσία στο ΕΣΡ να κόψουν ή να μετριάσουν αυτή τη γελοία παράθεση αγγλικών λέξεων στην ελληνική τηλεόραση, αλλά κάποιος τελικά πρέπει να το κάνει.

Για να βοηθήσω όσους ακούνε τους παρουσιαστές να μιλάνε Αγγλοελληνικά και ψάχνουν να δουν «τι θέλει να πει ο ποιητής», μάζεψα λίγες από τις εκατοντάδες λέξεις του τηλεοπτικού “συρμού”, μήπως και μπορέσουμε να είμαστε κι εμείς μέσα στη μόδα της εποχής (!).

Έχουμε και λέμε:
- “Πρότζεκτ” είναι το σχέδιο, η μελέτη.
- “Στέιτζ” είναι η σκηνή.
- “Μπρέικ” είναι η διακοπή.
- “Κόνσεπτ” είναι η ιδέα.
- “Σόου” είναι το θέαμα.
- “Τρέντι” είναι ο μοντέρνος.
- Το “Πρες ρουμ” είναι η αίθουσα συνεντεύξεων.
- “Μπακστέιτζ” είναι τα παρασκήνια.
- “Ντιζάιν” είναι το σχέδιο.
- “Μπούλινγκ” είναι ο εκφοβισμός.
- “Λάικ” είναι το αρεστό.
- “Πράιμ τάιμ ζώνη” είναι η ώρα μεγάλης τηλεθέασης.
- “Βίντατζ” είναι το παλιό.
- “Μπάτζετ” ο προϋπολογισμός και
- “Γκλάμουρ” το μεγαλείο.

Όπως είπα και πιο πάνω, το πράγμα έχει παραγίνει και ό,τι τελικά ξεφεύγει από το μέτρο, στο τέλος καταντά γελοίο.

Υστερόγραφο: Πήγα σε ένα δημοτικό σχολείο την ημέρα μνήμης του Πολυτεχνείου, για να παρακολουθήσω μια μαθητική γιορτή.

Η προσπάθεια του δασκάλου καλή να μοιράσει κείμενα στα 9χρονα παιδάκια με το ιστορικό της φοιτητικής εξέγερσης του 1973 και να τους διδάξει και τραγουδάκια με το ίδιο θέμα. Μόνο που πολύ αμφιβάλλω αν τα 9χρονα κατάλαβαν τι διάβαζαν, αφού η γλώσσα των κειμένων μάλλον για μεγάλους ήταν.

Επίσης, ενώ υπάρχουν δεκάδες ελληνικά τραγούδια που έχουν γραφεί για το φοιτητικό έπος του Πολυτεχνείου, είχαν δώσει στα μικρούλια να τραγουδήσουν ένα ρωσικό λαϊκό τραγούδι που εξυμνούσε τη μέρα νίκης του ρωσικού στρατού το 1945 (!), σε μετάφραση Γιάννη Ρίτσου.

Ο πρώτος στίχος έλεγε: «Στιγμές-στιγμές θαρρώ πως οι στρατιώτες που πέσανε στη ματωμένη γη δεν κείτονται, θαρρώ, κάτω απ’ το χώμα, αλλά έχουν γίνει άσπροι γερανοί»...

Απ’ ό,τι θυμάμαι, στο Πολυτεχνείο δεν πέσανε στρατιώτες, απεναντίας οι στρατιώτες της χούντας ήταν εκείνοι που είχαν στρέψει τα όπλα τους στους φοιτητές. Τώρα τι να σκεφτώ, ότι το ρωσικό τραγούδι ήταν μια τυχαία λάθος επιλογή ή ότι ο δάσκαλος έβγαλε τα ιδεολογικά του απωθημένα πάνω στα 9χρονα;

Σχόλια