Απόψεις

Στον αστερισμό της ματαιοδοξίας

Τελικά η ματαιοδοξία και η λογική τού “θέλω να κάνω τα πάντα για μένα και μόνο για μένα” είναι ένα στοιχείο που δηλητηριάζει καθημερινά την ποιότητα της ζωής πολλών ανθρώπων που ζουν και κινούνται ανάμεσά μας και πολλές φορές αποτελούν μια κραυγή αγωνίας στις στιγμές της καθημερινής δραστηριότητας.

Έχουμε πει πολλές φορές ότι η οικονομική κρίση έχει καταλήξει σε μια πρώτης τάξεως ανθρωπιστική κρίση, μέσα στην οποία χάνονται όλες οι αξίες του σεβασμού, του διαλόγου, αλλά και του ευγενούς ανταγωνισμού.

Άραγε πόσες ακόμα ανθρώπινες οντότητες πρόκειται να ξεπουληθούν γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να πιστέψουν ότι στην αρένα δεν είναι μόνοι τους και το σημαντικότερο, δεν είναι οι πιο ικανοί από τους ικανούς;

Όσο πλησιάζουμε προς τις αυτοδιοικητικές εκλογές, το παιχνίδι της τραγικότητας θα το βλέπουμε όλο και πιο έντονα και παράλληλα θα νιώθουμε ότι η ανθρωπιά δεν είναι προνόμιο αλλά ταλέντο. Βλέποντας την καρέκλα να τους δελεάζει, είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να την κατακτήσουν, ακόμη κι αν χρειαστεί να βαφτίσουν το άχυρο... χρυσό.

Η καταμέτρηση των πεπραγμένων ήδη ξεκίνησε και δεν έχει όρια το θράσος κάποιων προσώπων, που σώνει και καλά θέλουν να μας πείσουν για τη σπουδαία παρακαταθήκη που αφήνουν στους πολίτες μέσα από το ίδιο το έργο τους. Δηλαδή, μέχρι πού μπορούν να φτάσουν και πόσο ακόμα μπορούν να τεντώσουν το σχοινί;

Ο θόρυβος πάντοτε έκανε κακό και ισοδυναμούσε με ανασφάλεια. Άραγε, γιατί να αλλάξει σήμερα αυτή η λογική; Δυστυχώς, αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν παντού, ζουν και κινούνται ανάμεσά μας και ικανοποιούνται να έχουν τον ψεύτικο σεβασμό, επειδή κάποιοι μπορεί να σέβονται την ίδια την αδυναμία τους. Είναι άνθρωποι που το ίδιο το μίζερο περιβάλλον τους αλλά και οι αυλικοί τους τούς κρατούν όρθιους, μιας και τα έργα τους δεν είναι αυτά που μπορεί να τους καθιερώσουν.

Κουραστήκαμε να τους βλέπουμε και το πιο τραγικό, κουραστήκαμε να τους ακούμε. Αν αναλογιστούν επιτέλους την ευθύνη που έχουν απέναντι στους ανθρώπους που τους περιβάλλουν, θα έπρεπε, αν όχι να ζητήσουν συγνώμη, να σκεφτούν ότι υπάρχουν και πιο ικανοί. Δυστυχώς, η οποιαδήποτε καρέκλα εξουσίας, αιρετή και μη, δεν ήταν πάντα στοιχείο ικανότητας. Να τους απομονώσουμε δεν μπορούμε δυστυχώς, μπορούμε όμως να τους ακούμε όταν θέλουμε. Άλλωστε, ζουν στον αστερισμό της ματαιοδοξίας και αυτό δε θα αλλάξει ποτέ, ακόμα και όταν χαθούν από τα φώτα.

Σχόλια