Απόψεις

Διακτίνισέ με Σκότι..! Επειγόντως..!

Δεν μπορεί, ακόμα και αν δε βλέπετε ταινίες επιστημονικής φαντασίας όλο και κάτι θα έχει πάρει το μάτι σας από “Σταρ Τρεκ” ή από “Star Wars”. Τουλάχιστον τον κακό Νταρθ Νέιντερ θα τον ξέρετε, όπως και τον Δρ. Σποκ. Απλές βασικές γνώσεις...

Και στα σίγουρα κάποια ανάμνηση θα σας έχει μείνει από την περίφημη συσκευή διακτινισμού του “Σταρ Τρεκ”, την οποία ο υποφαινόμενος αναζητεί εναγωνίως, μαζί φαντάζομαι με πολλούς άλλους “εξωγήινους” από κάποιο άλλο σύμπαν που έχουμε ξεμείνει σε αυτόν τον πλανήτη, ποθώντας την ως μέσο διαφυγής από την εικονική-σουρεαλιστική πραγματικότητα που ζούμε.

Βέβαια, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής απέναντί σας, τον... διακτινιστήρα τον αναζητώ και όση ώρα παραμένω κολλημένος στο Γιόφυρο ή στην 62 Μαρτύρων, περιμένοντας να ξεμπλοκάρει η ουρά και να κινηθούμε, εγώ και οι λοιποί καταϊδρωμένοι οδηγοί του... κονβόι, κάνα μέτρο παραπέρα, αλλά αυτό είναι από άλλη ιστορία-ανέκδοτο-εικονική πραγματικότητα και ό,τι άλλο θέλετε, ως συνοδευτικό χαρακτηρισμό.

Με όλη αυτή την τρέλα σε... χορταστικές δόσεις, αυτή η μαγική συσκευούλα που σε μεταφέρει σε άλλα σύμπαντα θα ήταν “ω χαρώ την”. Εκτός και αν το σύμπαν έχει τόσο μεγάλη ειρωνεία και συνωμοτεί από την ανάποδη, ώστε να υπάρχει τόση γκαντεμιά συσσωρευμένη που να επιβεβαιώνει ότι υπάρχουν και χειρότερα σύμπαντα μέσα στα σύμπαντα. Δηλαδή ένας Νταρθ Νέιντερ μιας άλλης κρίσης, που με το κόκκινο φωτόσπαθό του χτυπάει αλύπητα μισθωτούς και φορολογούμενους, ένα “άστρο του θανάτου” που απειλεί να μας κάνει σκόνη, ένας “αυτοκράτορας” που θέλει να κάνει σουρωτήρι τον γαλαξία.

Σε μια “ταινία” που δεν έχει ούτε τον σοφό Γιόντα να δίνει συμβουλές και να διδάσκει τους Τζεντάι, ούτε καν μια γλυκιά πριγκίπισσα Λέια να κάνει λίγο πιο ζεστό το κλίμα. Άλλωστε, αυτή δεν είναι η λογική που έχει επικρατήσει μετά από τη μακρά εκπαίδευση τόσων μνημονιακών χρόνων, ώστε να έχουμε πλέον αποδεχτεί το μοιραίο και να απευχόμαστε τα ακόμα χειρότερα που θα μπορούσαν να έρθουν;

Παντού και πάντα υπάρχουν χειρότερα, οπότε απλά ας αποδεχτούμε αυτά που συνηθίσαμε και ας εξαγνίσουμε τη συνείδησή μας μέσα από τη μαζική ψυχοθεραπεία των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης, που και πιο οικονομικά μας βγαίνει (πού να βρεις λεφτά για τον ψυχολόγο...) και δε χρειάζεται καν να σηκωθούμε από τον καναπέ, μη μας πιάσει και κανένας σφάχτης από την έντονη γυμναστική.

Και έτσι διακτινιζόμαστε σε μια υπέροχη εικονική πραγματικότητα, όπου κάνουμε την επανάστασή μας απέναντι στο κατεστημένο, κρίνουμε και επικρίνουμε άπαντες, σχολιάζουμε όσα γίνονται, κοινοποιούμε έξυπνες ατάκες, πρώτιστα για να τις πιστέψουμε εμείς κι έπειτα για να στείλουμε “μηνύματα” και να μετράμε τα likes σαν ψήφους εθνικών εκλογών που κοντοσιμώνουν. “Απρίλης, Μάης, κοντά το θέρος”, άντε το φθινόπωρο, άντε ο χειμώνας.

Και βεβαίως γινόμαστε όλοι μας φωστήρες λαμπεροί και παντογνώστες, έχοντας άποψη επί παντός επιστητού και καταθέτοντας τις προεκλογικές μας κυβερνητικές θέσεις ως υποψήφιοι πρωθυπουργοί ή υπουργοί, έχοντας την απόλυτη βεβαιότητα και βεβαίως τη συμπαράσταση των οπαδών μας (αναλόγως των likes) για την... ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση που θα σχηματίζαμε, λύνοντας με το μαγικό ραβδάκι του Χάρι Πότερ όλα τα προβλήματα.

Και την ίδια στιγμή, αυτός ο όμορφος κόσμος, ο αγγελικός και ηθικά πλασμένος, συνεχίζει να μας χαμογελά ειρωνικά, αποκαλύπτοντας δόντια που χρειάζονται επειγόντως λεύκανση και πολλά σφραγίσματα. Όπου και να κοιτάξεις γίνεται το έλα να δεις. Στην Ασία; Στην Αμερική; Στη δύσμοιρη Αφρική; Στην Ευρώπη; Εκεί και αν γίνεται ο κακός χαμός. Γύρω, γύρω όλοι και στη μέση εμείς. Θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι οι πιγκουίνοι ή οι πολικές αρκούδες έχουν λίγο καλύτερη μοίρα, όμως με τα περιβαλλοντικά ζητηματάκια που προκύπτουν με το λειώσιμο των πάγων και τις έρευνες πετρελαίου, ούτε στους Πόλους θα μπορούσε κανείς να βρει ησυχία.

Ίσως σε καμιά ατόλη στη μέση του Ειρηνικού θα μπορούσε να βρίσκεται η ελπίδα να γίνει μια καλή διαγραφή, όχι του χρέους, αλλά όλων εκείνων των σκέψεων που μαστιγώνουν το μυαλό και των συνθηκών που καρβουνιάζουν τη ζωή μας σαν σε πυρά ιεροεξεταστών, όμως ακόμα και αυτές δεν αποτελούν μια λύση, γιατί έτσι που πάει το πράγμα με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, κάποια στιγμή μοιραία θα βουλιάξουν και αυτές. Οπότε αποχαιρέτα και τους φοίνικες και τις σμαραγδένιες ακτές και τα τιρκουάζ νερά και τη λευκή άμμο και το όνειρο. Όχι πως θα μπορούσαμε βεβαίως ημείς (και οι περισσότεροι υμείς) να κάνουμε ένα τέτοιο ταξιδιωτικό όνειρο πια πραγματικότητα, αλλά λέμε τώρα.

Τουλάχιστον, αν δεν κάνω λάθος, μέχρι στιγμής τα όνειρα δεν έχουν μπει σε καμιά λίστα προαπαιτούμενων ως υποψήφια για φορολόγηση. Εκτός και αν ενταχθούν στο μεταμνημονιακό πακέτο της... μη εποπτείας, της... μη περικοπής των συντάξεων και του αφορολόγητου, της μη... μου τους κύκλους τάραττε πια! Ουφ... μπούχτισα. Διακτίνισέ με, ρε Σκότι, επιτέλους! Κάπου μακριά, πολύ μακριά. Έτη φωτός απ’ όλα αυτά. Γίνεται;

Να μην ακούω κακά νέα. Να μην πιάνεται η ψυχή μου κάθε πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Να μη ζω με το «και μη χειρότερα» σε επανάληψη σε ρυθμούς τετράωρης ισχυρής αντιβίωσης. Να μην κάνω μνημόσυνο στα όνειρα και τις προσδοκίες μου. Να μη θρηνώ στο μνήμα όπου θάφτηκε κάθε προοπτική για μια αξιοπρεπή ζωή και όχι μια απλή επιβίωση. Ή αλλιώς επιβ... ίωση, όπως έχει καταντήσει. Να μην ανάβω λαμπάδες ελπίζοντας σε ένα θαύμα που ξέρω ότι δε θα έρθει. Να μη νιώθω το έμφραγμα να κοντοσιμώνει κάθε φορά που βλέπω λογαριασμό.

Λοιπόν Σκότι; Έχεις κάποιο τέτοιο προορισμό στον χάρτη του σύμπαντος; Αν ναι... πάτα το κουμπί. Διακτίνισέ με Σκότι. Άντε να σε χαρεί η μαμά σου... και οι λάτρεις του “Σταρ Τρεκ”, που νοσταλγούμε τις παιδικές και εφηβικές ξέγνοιαστες στιγμές τού άλλοτε.

Σχόλια