Απόψεις

Τα περί κριτικής... ως εδώ!

Το τελευταίο διάστημα, σε αυτόν τον τόπο γίνεται πολύς λόγος για το πόσο η κριτική κάνει καλύτερους τους ανθρώπους που βρίσκονται σε κέντρα αποφάσεων.

Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια η κοινωνία έχει κάνει άλματα, προχωρώντας στη δική της κριτική στα λεγόμενα κακώς κείμενα που κάνουν πιο δύσκολη την καθημερινότητα των πολιτών.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που η κριτική πολύ απλά τους προκαλεί αλλεργία. Θεωρούν ότι κανείς δεν μπορεί να τους αγγίξει, γιατί πολύ απλά οι ίδιοι οι “αυλικοί” που τους περιβάλλουν τους χαρακτηρίζουν... τέλειους και ακριβώς εδώ αρχίζουν τα προβλήματα της ακραίας συμπεριφοράς.

Γράφει ο Μάνος Δασκαλάκης

Εμένα προσωπικά αυτοί οι άνθρωποι με θλίβουν, πόσω μάλλον όταν εμείς οι ίδιοι τους έχουμε επιλέξει για να διαχειριστούν τη δική μας καθημερινότητα. Μάλιστα, αυτές οι συμπεριφορές που αναπτύσσουν για να οριοθετήσουν την παρουσία τους στα κοινά πολλές φορές έχουν και τη λογική «του όλα για την εξουσία». Δυστυχώς, όλοι αυτοί έχουν και άγνοια κινδύνου, μιας και νομίζουν ότι οι πολίτες τρώνε κουτόχορτο. Η καρέκλα της εξουσίας πάντα στην Ελλάδα γοήτευε αρκετούς, όμως εγώ θέλω να βλέπω μόνο εκείνους που την καρέκλα της εξουσίας την αντιμετωπίζουν σαν μια ευκαιρία να κάνουν πράγματα που θα βελτίωναν την καθημερινότητα του μέσου πολίτη, που τα τελευταία χρόνια έχει ταλαιπωρηθεί απίστευτα, βλέποντας πράγματα δεδομένα να μην είναι και αυτονόητα.

Στη Δημοκρατία, η κριτική είναι που μας κάνει καλύτερους, ακόμα και αν οι αυλικοί μας, που έχουν κίνητρο, μας χαρακτηρίζουν «αλάνθαστους». Σε αυτόν τον τόπο γεμίσαμε με αλάνθαστους, που χωρίς να έχουν δείξει απολύτως τίποτα από την επαγγελματική τους καριέρα, βαφτίζονται επαγγελματίες πολιτικοί, που θεωρούν ότι για πάντα θα βρίσκονται στις θέσεις εξουσίας. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν σε αυτή τη λογική, που κάνει επικίνδυνους όλους εκείνους που παντού και πάντα τους ακολουθεί το αίσθημα της καταδίωξης. Άραγε αυτή η κατηγορία των τοπικών αρχόντων κάνει ποτέ αυτοκριτική;

Η απάντηση είναι βεβαίως και όχι, γιατί βαφτίζοντας την παρουσία τους ως θεσμό στα πράγματα, θεωρούν ότι ο λαός θα τους ακολουθεί πάντα. Εγώ λοιπόν τους λέω να σταματήσουν να βλέπουν φαντάσματα και επιτέλους στον χρόνο που απομένει να κάνουν έστω και κάτι για το οποίο θα ένιωθαν υπερήφανοι, ακούγοντας και το “μπράβο” από το κοινωνικό σύνολο. Ας κοιτάξουμε λοιπόν με προσοχή και σε όλους αυτούς ας απαντήσουμε όταν πρέπει με τη φράση... «ως εδώ»!

Σχόλια