Απόψεις

Πώς να παρηγορήσεις τον πόνο για την Μαρία, που έφυγε τόσο νωρίς

Σπαρακτική είναι η επιστολή που έστειλε αναγνώστρια για την Μαρία, που έφυγε τόσο νωρίς και τόσο άδικα από κοντά μας.

Αύγουστος… τραγικός ξανά!

Και οι μνήμες… όσο κι αν παλεύεις να τις θάψεις ξυπνούν.

Ξυπνούν ξανά! Κι αυτή τη φορά δίπλα σου… σε οικείους σου…

Αίσθηση; Χωρίς αναισθητικό σου ξεριζώνουν τα σωθικά!

Τι να πεις… Πώς να παρηγορήσεις έναν γονιό… μια μάνα!

Μια μάνα που βίωσε τον απόλυτο θρήνο καλείται εκ των καταστάσεων να δώσει η ίδια παρηγοριά σε άλλη μάνα με τον ίδιο πόνο.

Κι από πού να την αντλήσει; Με τι κουράγιο να σταθεί;

Που καθημερινά ανεβαίνει τον δικό της Γολγοθά… 8 χρόνια πάνε…

Οι πληγές βαθαίνουν, δεν επουλώνονται! Λείπει!!!

Πάντα κι από παντού θα λείπει… Όσες χαρές κι αν έρθουν…

Όλοι λείπουν!

Όλα τα νέα παιδιά που χάνονται καθημερινά στην άσφαλτο και όχι μόνο…

Είναι τραγικό να βιώνεις ξανά με τον ίδιο τρόπο… ξημέρωμα… μετά από τόση χαρά… τόσα όνειρα κι ελπίδες για το αύριο… ένα τηλέφωνο… κι ο χρόνος σταματά.

Ποιος αποφασίζει; Γιατί τόσο βίαια; Τόσο απρόσκοπτα; Γιατί τόσοι νέοι καθημερινά;

Και θες να πεις… να δώσεις κουράγιο… στους γονείς… τα αδέρφια… τους οικείους.

Πώς; Πού να βρεθεί… Μόνο ο Θεός και πάλι ζήτημα είναι!

Την αγάπη μας και μια μεγάλη αγκαλιά σε όλους όσους έχουμε εκεί ψηλά έναν άγγελο!

Καλό ταξίδι Μαρία, ήσουν κι εσύ ένας άγγελος!

Γ.Π.

 

 

Σχόλια