Απόψεις

Οι αυλικοί και οι λάτρεις της εξουσίας

Η ταπεινότητα πρέπει να είναι ξεχωριστό προνόμιο των ανθρώπων που ασχολούνται με τα κοινά και, δόξα τω Θεώ, στην Κρήτη έχουμε πολλούς συμπολίτες μας που βρίσκονται δε θέσεις εξουσίας και τις διαχειρίζονται με σεβασμό απέναντι στους ίδιους τους πολίτες που τους έστειλαν εκεί με την ψήφο τους.

Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος και, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχει και η άλλη πλευρά...

Σάββατο μεσημέρι και οι γνωστοί... άγνωστοι τοπικοί άρχοντες δε βρίσκουν χρόνο να μιλήσουν με τους περαστικούς, μιας και οι... αρμοδιότητές τους δεν τους επιτρέπουν να... δίνουν σημασία σε αυτούς που τους ψήφισαν. Δηλαδή, τι σημασία έχει ο πολίτης, όταν εγώ, κυρία μου, φορώντας τα ακουστικά του τηλεφώνου και το ακριβό παπουτσάκι, μιλάω με τους αυλικούς μου;

Όλους αυτούς δηλαδή που αποθεώνουν ορισμένους διαχειριστές εξουσίας “βαφτίζοντας” τα φτυσίματα... βροχή. Δυστυχώς διαχρονικά οι αυλικοί έκαναν αυτό ακριβώς, δηλαδή να αποπροσανατολίζουν τους κυρίους και τις κυρίες της τοπικής εξουσίας με κάποιους να “βαφτίζουν” ακόμα και την καλοπροαίρετη κριτική «εμπάθεια».

Για ορισμένους μάλιστα δεν επιτρέπεται καν η κριτική, για να μην... τσαλακωθεί η εικόνα τους! Ανεβαίνοντας καλοντυμένοι την “οδό της Πλάνης” δεν κοιτάζουν καν τους πολίτες στα μάτια. Μαγκιά, φίλοι μου, που διαχειρίζεστε θέσεις ευθύνης, είναι να μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια αυτούς που σε τίμησαν, να μπορείς να ακούσεις την κριτική τους και να προσπαθήσεις να γίνεις καλύτερος. Δυστυχώς όμως η λάμψη της εξουσίας και των... πυροτεχνημάτων δεν αφήνει πολλούς να δουν την πραγματικότητα.

Έχω την εντύπωση πως, στις επόμενες εκλογές και με φόντο τα αποτελέσματα, οι ψυχολόγοι θα κάνουν χρυσές δουλειές, μιας και για κάποιους οι θέσεις εξουσίας έχουν γίνει εμμονή... Μια εμμονή που τους κάνει να βλέπουν ακόμα και την καρέκλα του πολιτικού τους προϊσταμένου σαν αυτοσκοπό και προσωπικό στοίχημα, ακόμα και αν δηλώνουν παθιασμένοι υποστηρικτές του. Δυστυχώς όλους αυτούς θα τους συναντήσεις παντού σε όλη την Κρήτη, από το πιο μικρό χωριό μέχρι το μεγαλύτερο αστικό κέντρο.

Και ερωτώ... Μήπως ήρθε η ώρα να τους κοπεί ο δρόμος, μιας και η... βαθμολογία τους είναι απογοητευτική, ενώ η συμπεριφορά τους τραγική; Για να δούμε άλλωστε πόσο εμείς ο λαός έχουμε τη δύναμη, αφού το αποτέλεσμα είναι ήδη κατώτερο των περιστάσεων.

Σχόλια