Απόψεις

Εκκλησία και Αριστερά στις επόμενες εκλογές

Στις επόμενες εθνικές εκλογές πρώτο κόμμα θα είναι μάλλον η Νέα Δημοκρατία. Αποκλείεται να πετύχει αυτοδυναμία, αν και για τελευταία φορά θα υπάρχουν οι 50 επιπλέον έδρες στο πρώτο κόμμα, και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας θα αναγκαστεί να ζητήσει στήριξη και από άλλο ή από άλλα κόμματα για να πετύχει τις 151 βουλευτικές έδρες.

Υποχρεωτικά θα πρέπει να ρωτήσει - από το νόμο - πρώτα το δεύτερο κόμμα, που από ό,τι φαίνεται θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεχτεί τη συνεργασία, τότε τα δύο κόμματα θα φτάνουν ίσως και τις 230 έδρες στο ελληνικό Κοινοβούλιο, εξασφαλίζοντας πρωτοφανή κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Γράφει ο Δρ. Ιωάννης Λίλης

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δε δεχτεί τη συνεργασία, ο επόμενος σχηματισμός που θα ρωτηθεί θα είναι το Κίνημα Αλλαγής, το οποίο πολύ πιθανόν να δεχτεί. Εκεί, όμως, αποκλείεται να εξασφαλιστούν οι 180 έδρες - απλώς θα ξεπεράσουν λίγο τις 151 - και η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί θα έχει ζωή λίγο μηνών.

Μετά από λίγους μήνες από τις εθνικές εκλογές, στην ψηφοφορία μέσα στη Βουλή για τον επόμενο πρόεδρο της Δημοκρατίας, τα δύο κόμματα δε θα βρουν τις 180 ψήφους που χρειάζονται για την εκλογή του και ο αρχηγός του δευτέρου κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ, άνετα μπορεί να τους ρίξει οδηγώντας τη χώρα σε νέες εκλογές, μη ψηφίζοντας τον πρόεδρο Δημοκρατίας που θα προτείνει η τότε κυβέρνηση.

Αμέσως θα προκηρυχθούν εκ νέου βουλευτικές εκλογές, όπου τότε δε θα υπάρχει το “δώρο” των 50 βουλευτικών εδρών στο πρώτο κόμμα (οι επόμενες εκλογές, πριν την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας, είναι οι τελευταίες που δίνουν το “δώρο” των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα). Η Νέα Δημοκρατία ως και πάλι πρώτο κόμμα θα έχει 50 έδρες λιγότερες και θα χρειαστεί πολύ περισσότερο τη βοήθεια του ΣΥΡΙΖΑ, το μόνο κόμμα που θα έχει αρκετούς βουλευτές, ως μια υπολογίσιμη βοήθεια.

Όποιο από τα τρία σενάρια επαληθευτεί (που σίγουρα θα γίνει το ένα από τα τρία, εφόσον προκύπτουν από την απλή κοινοβουλευτική λογική), φαίνεται καθαρά πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι για πολλά χρόνια στα πράγματα. Όποιο σενάριο και αν επαληθευτεί, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επικρατεί στα πράγματα και θα ρυθμίζει καταστάσεις. Αυτό σημαίνει πως η Εκκλησία θα πρέπει να υπογραμμίσει πολύ πιο καθαρά τη μακραίωνη παράδοσή της μέσα στη σύγχρονη κοινωνία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προκειμένου να κάνει διάλογο με τον ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα με την Αριστερά, ενώ μέχρι τώρα δε χρειαζόταν.

Η μεγάλη διαφορά των δύο χώρων, Εκκλησίας και Αριστεράς, είναι ότι η Εκκλησία βλέπει τον άνθρωπο με βάση το περιεχόμενο της Αγίας Γραφής, όπως διατυπώθηκε μέσα στο λεγόμενο Βυζάντιο, ενώ η Αριστερά με βάση της αρχές του Γαλλικού Διαφωτισμού, ο οποίος θεμελιώνεται στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο γάμος, η ονοματοδοσία στη βάφτιση, η τεκνοποιία για το Γαλλικό Διαφωτισμό είναι ανθρώπινα ατομικά δικαιώματα. Για την Εκκλησία είναι χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Στην Ελλάδα μέχρι τώρα οι αρχές του Γαλλικού Διαφωτισμού ήταν εντελώς άγνωστες και αντιμετωπίζονταν όλα με γνώμονα μόνο το εκκλησιαστικό περιεχόμενο. Μέχρι το 1982 δεν υπήρχε καθόλου πολιτικός γάμος στη Ελλάδα, αλλά μόνο ο εκκλησιαστικός. Η παρουσία της Εκκλησίας ήταν δεδομένη και το έργο πολύ εύκολο, σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση.

Παρότι είμαστε κράτος που ίδρυσαν οι Βαυαροί αλλά και από την ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ, και μετέπειτα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αργότερα και στην ΟΝΕ, ανήκουμε στον στενό πυρήνα της Δυτικής Ευρώπης, μέχρι τώρα ελάχιστα έχουμε κατανοήσει το ακριβές περιεχόμενο του Γαλλικού Διαφωτισμού. Από εδώ και στο εξής, όμως, με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το ίδιο.

Ήδη είδαμε για πρώτη φορά ορκωμοσία της κυβερνήσεως χωρίς την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ.κ. Ιερωνύμου, αλλά καθαρά πολιτική ορκωμοσία από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, νομική αναγνώριση του συμφώνου συμβίωσης και από πρόσωπα του ίδιου φύλου, αλλαγή φύλου από τα 15 έτη και μάλιστα μέχρι δύο φορές, αναδοχή τέκνων από ομόφυλα ζευγάρια, αλλά και ξεκάθαρη νομική τοποθέτηση πως, αν στον νομικό ορισμό του γάμου αναφερθούμε μόνο στα ετερόφυλα και όχι και στα ομόφυλα ζευγάρια, είμαστε συνταγματικά εκτεθειμένοι.

Αν στις επόμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία, όλες οι παραπάνω αρχές θα εμπεδωθούν πολύ πιο εύκολα στην ελληνική κοινωνία και η Νέα Δημοκρατία θα τις ψηφίζει ανενόχλητη, με τη δικαιολογία πως δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά, καθώς συνεργάζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα καθαρά αριστερό κόμμα. Αν δεν τις ψηφίσει, η ομαλή συνεργασία καταστρέφεται και πηγαίνουμε σε ακυβερνησία, θα ισχυρίζεται ως πρώτο κόμμα

Φυσικά αυτός ο ισχυρισμός της Νέας Δημοκρατίας θα είναι πολύ πιο εύκολος στις μεθεπόμενες εκλογές, όπου δε θα υπάρχει το “δώρο” των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα και πολύ ευκολότερα η Νέα Δημοκρατία θα υποστηρίζει τις παραπάνω νομικές αρχές για τη συμβίωση, την αλλαγή φύλου και τα ομόφυλα ζευγάρια, επικαλούμενη την επιτακτικότερη αναγκαιότητα συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτό το κλίμα η Εκκλησία θα δυσκολευτεί περισσότερο από ό,τι δυσκολευόταν τα τελευταία σαράντα χρόνια της μεταπολίτευσης να δώσει τη μαρτυρία της για τον άνθρωπο ως δημιούργημα του Θεού, που λαμβάνει τον αγιασμό και την Ανάσταση. Δε θα το πετύχει με μια λεκτική αντίδραση, αλλά με λεπτολόγο τοποθέτησή της σε συγκεκριμένα άρθρα των νομοσχεδίων που δείχνουν τη διαφορά μεταξύ ανθρωπίνου δικαιώματος και αγιασμού του ανθρώπου.

* Ο Ιωάννης Λίλης είναι λέκτορας Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας της Πατριαρχικής Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης.

Σχόλια