Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς γίνεται η ακρίβεια στην Ελλάδα να έχει χτυπήσει “κόκκινο” και οι κυβερνώντες να μην λαμβάνουν δραστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της κατάστασης; Είναι δυνατό να έχουμε φτάσει στον πάτο από πλευράς αγοραστικής δύναμης και να λαμβάνονται μέτρα “παυσίπονα” που δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, απλώς το διαιωνίζουν με ηπιότερους ρυθμούς;
Και όμως είναι μία πραγματικότητα και οφείλεται αποκλειστικά στην στάση του κόσμου ή για να το πω καλύτερα στην στάση του εκλογικού σώματος που συνεχίζει να ανέχεται αυτές τις πολιτικές χωρίς να αντιδρά, γιατί δυστυχώς έχει αποδεχτεί συγκαταβατικά την μοίρα του.
Ο αγώνας για καθημερινή επιβίωση που δίνει η «σιωπηλή» πλειοψηφία του ελληνικού λαού, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για πολιτική σκέψη, αναλύσεις, συγκρίσεις με το παρελθόν, διεκδικήσεις για το μέλλον. Όλοι κοιτάζουμε το τώρα. Δηλαδή, πως θα καταφέρουμε να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας, πως θα κατορθώσουμε να περάσουμε από την μία μέρα στην άλλη, από τον ένα μήνα στον άλλο.
Εκεί ακριβώς ποντάρει και η σημερινή κυβέρνηση, που φοβάται την αντίδραση της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, διατηρεί όμως ένα κομμάτι από τις εφεδρείες που την στηρίζουν παρά την κόπωση των τελευταίων επτά χρόνων και παρατηρεί μία κοινωνία που έχει παραιτηθεί, όχι γιατί δεν θυμώνει, δεν αντιλαμβάνεται το μεγάλο «ριφιφί» που γίνεται εις βάρος της, αλλά επειδή τρέχει για να προλάβει το τρένο της επιβίωσης.
Οι άνθρωποι κουράστηκαν, αλλά δεν έχασαν ούτε στιγμή την ελπίδα τους. Γιατί, αν τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων έχουν μία δόση αλήθειας, αυτή έχει να κάνει με μία και μόνη ερώτηση που περιγράφει το κυρίαρχο κλίμα που επικρατεί. Πάνω από 70% των ψηφοφόρων ζητά πολιτική αλλαγή. Ζητά ένα διαφορετικό μοντέλο διακυβέρνησης, πιο φιλολαϊκό, πιο κοινωνικό.
Δεν θα κουραστώ να το λέω, ότι η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ έχει πάρει οριστικό «διαζύγιο» από τον κόσμο της εργασίας. Είναι η πιο φιλική κυβέρνηση προς τα μεγάλα συμφέροντα, που έδωσε «γη και ύδωρ» στους διαχειριστές του ελληνικού πλούτου, ενώ φρόντισε να τακτοποιήσει μονάχα την στενή κομματική της πελατεία, που παραμένει πιστή σε εκείνη, από την εποχή του Παπάγου στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια.
Καμία άλλη κυβέρνηση από το 1974 και μετά, ακόμα και του πατήρ Μητσοτάκη (ίσως γιατί είχε μόλις τρία χρόνια ζωής..), δεν πήρε τόσα ευνοϊκά μέτρα υπέρ των πλουσίων. Και αυτό δεν είναι δύσκολο να το διασταυρώσει κάποιος, αρκεί να ρίξει μία ματιά στα κέρδη που έχουν συσσωρεύσει από το 2019 μέχρι σήμερα οι εταιρείες ενέργειες, τα σούπερ μάρκετ, οι τράπεζες. Όλα αυτά τα δισεκατομμύρια προέκυψαν μέσα από το δικό μας υστέρημα. Ενώ από την άλλη η υψηλή φορολογία έχει «ξεζουμίσει» τα νοικοκυριά.
Είδατε εσείς καμία μείωση το ΦΠΑ στα τρόφιμα και τις υπηρεσίες; Το Γνωρίζετε ότι πάνω από το 65% του κόστους των καυσίμων είναι φόροι;
Μπορεί η ΝΔ να βγήκε με βασική προεκλογική δέσμευση την μείωση της φορολογίας, αλλά στην πορεία διαπιστώσαμε ότι η εξαγγελία αυτή δεν αφορούσε όλους, ακόμα ούτε καλά καλά εκείνους που την ψήφισαν στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις και αναφέρομαι στον κλάδο των ελευθέρων επαγγελματιών.
Όλες τις παραπάνω διαπιστώσεις τις αντιλαμβάνονται οι πάντες. Το γεγονός ότι μας έχει καταβάλει η κόπωση, το άγχος για πως θα βγάλουμε πέρα, η απογοήτευση αν θέλετε, δεν σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε λήθαργο ή σε χειμερία νάρκη. Έχουμε απόλυτη συναίσθηση για το τι συμβαίνει γύρω μας. Απλά, αυτό που χρειάζεται στην προκειμένη περίπτωση είναι να γίνουμε πιο δραστικοί και όχι αντιδραστικοί, περισσότεροι διεκδικητικοί και βεβαίως να λάβουμε τις αποφάσεις που απιτούνται προκειμένου να αλλάξουμε την κατάσταση, αν θέλουμε πραγματικά να πάμε μπροστά και όχι να μείνουμε στάσιμοι.
