Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης σε λίγες μέρες αναμένεται να επισκεφτεί τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στο περιβόητο οικονομικό πακέτο που πρόκειται να ανακοινώσει η κυβέρνηση. Οι εκτιμήσεις γύρω από το συνολικό ύψος των παροχών δίνουν και παίρνουν, άλλοι το κοστολογούν στο 1 δισεκατομμύριο ευρώ, άλλοι είναι πιο γαλαντόμοι ανεβάζοντας τον πήχη στο 1,5-1,7 δισεκατομμύριο ευρώ.
Πριν ακόμα γίνουν γνωστά τα μέτρα, συμπεραίνουμε ότι πρόκειται για ένα περιορισμένο οικονομικό πακέτο ενίσχυσης που απευθύνεται όχι φυσικά σε όλες τις κοινωνικές ομάδες, αλλά έχει ξεκάθαρη στόχευση. Διαβάζοντας προσεκτικά τις αναλύσεις που διοχετεύονται στα μέσα ενημέρωσης από τον κυβερνητικό μηχανισμό που επιχειρεί να προλειάνει το έδαφος ενόψει ΔΕΘ, δημιουργείται η εντύπωση ότι ο πρωθυπουργός σε λίγες μέρες σκοπεύει να ανοίξει το ταμείο του κράτους μοιράζοντας αφειδώς πακτωλό χρημάτων. Μάλιστα, κάποιοι πάνε ένα βήμα παρακάτω υποστηρίζοντας ότι ο Μητσοτάκης και το επιτελείο του θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο επαναφοράς στη “γαλάζια” κάλπη μέρος των αναποφάσιστων ψηφοφόρων, αντιστρέφοντας το αρνητικό κλίμα που επικρατεί σε βάρος της κυβέρνησης τους τελευταίους μήνες.
Τοποθετώντας στο “μικροσκόπιο” ένα προς ένα τα υποτιθέμενα μέτρα της ΔΕΘ, γίνεται αντιληπτό πως η κυβέρνηση έχει ποντάρει πολλά σε εκείνα, ενώ κατά την άποψή μου θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Γιατί στο στρατόπεδο της Ν.Δ. εσφαλμένα θεωρώ ότι δημιουργήθηκε η πεποίθηση ότι με 300 ευρώ επίδομα στους συνταξιούχους, έχοντας απορρίψει κάθε συζήτηση για επαναφορά της 13ης σύνταξης, με τον κατώτατο μισθό να πηγαίνει στα 970-1.000 ευρώ μικτά, που στις μέρες μας με τα χρήματα αυτά δε ζεις ούτε τις πρώτες δέκα μέρες του μήνα και μοιράζοντας μερικά pass στους νέους ψηφοφόρους, θα εξασφαλιστεί η εμπιστοσύνη της κοινωνικής πλειοψηφίας για τρίτη φορά με σχετική ευκολία.
Το γνωστό αφήγημα
Θα ακουστεί για ακόμα μία φορά το επιχείρημα μέσα από την ομιλία του πρωθυπουργού, ότι η Ν.Δ. αφαιρεί φορολογικά βάρη από τις πλάτες της μεσαίας τάξης. Το αφήγημα αυτό θα στηριχτεί και στην τελευταία πρωτοβουλία να κατέβουν κι άλλο οι φορολογικοί συντελεστές για ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρήσεις.
Από την άλλη όμως το κράτος θα εξακολουθεί να χαρατσώνει τους πολίτες μέσω της υψηλής φορολογίας στα βασικά είδη κατανάλωσης, στα καύσιμα και στην ενέργεια. Γιατί τα υπερπλεονάσματα δε χτίζονται χωρίς σχέδιο. Άλλωστε, υπάρχουν τα γνωστά υποζύγια που τα διατηρούν. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως αφήνεται να εννοηθεί, όχι μόνο δε φρόντισε να ελαττώσει τις οικονομικές υποχρεώσεις των πολιτών προς το κράτος στα επτά χρόνια που κυβέρνησε, αλλά πρόσθεσε και ακόμα περισσότερες.
Η σημερινή κυβέρνηση το 2027 κλείνει αισίως δύο γεμάτες τετραετίες στο “τιμόνι” της χώρας. Η κόπωση είναι δεδομένη. Οι πολίτες, που αναζητούν εναλλακτικό μοντέλο διακυβέρνησης, θα κάνουν μία συνολική αποτίμηση του κυβερνητικού έργου και θα πράξουν τα δέοντα. Σίγουρα, δεν προσμετράται στα υπέρ της Ν.Δ. το γεγονός ότι δε διαχειρίστηκε την εξουσία με σωφροσύνη, ως κυβέρνηση όλων των Ελλήνων. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το μεγάλο σφάλμα που διέπραξε το κυβερνών κόμμα.
Εργάστηκε με ζήλο για τη στενή κομματική της πελατεία, εξαιρώντας ολόκληρες κοινωνικές ομάδες από την ευνοϊκή μεταχείριση της πολιτικής του. Μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα, δημόσιοι υπάλληλοι, χαμηλοσυνταξιούχοι, αγρότες, νέοι επιστήμονες, στην πλειοψηφία τους ελάχιστα καλά θα έχουν να θυμούνται από τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη.
Και μία υπόμνηση που για εμένα έχει τεράστια σημασία. Όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις, που θέλησαν να αντιμετωπίσουν τους πολίτες ως “επαίτες”, δίνοντάς τους μερικά “ψίχουλα” από το περίσσευμα για να υφαρπάξουν την ψήφο τους δεν είχαν ποτέ την καλύτερη αντιμετώπιση την ώρα της κρίσης. Οι ψηφοφόροι, όσο και να πιστεύουν το αντίθετο τα κομματικά επιτελεία, δεν είναι πρόβατα. Έχουν σκέψη και γνώμη. Κανένας δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένος στις δημοκρατίες. Ο συγκεκριμένος παράγοντας είναι βασικός, ώστε το πολιτικό σύστημα μίας χώρας να θεωρείται υγιές, υπηρετώντας τα συμφέροντα των πολλών.
