Δεν υπάρχει χειρότερη ατάκα από αυτή που κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες για να δικαιολογήσει το μέγεθος της καταστροφής από τις πυρκαγιές σε ολόκληρη την Ελλάδα. «Σπίτια και περιουσίες ξαναγίνονται», υποστηρίζουν οι διάφοροι πονηροί για να δικαιολογήσουν την ανεπάρκεια της Πολιτείας και όλων εκείνων που λαμβάνουν αποφάσεις, προσπαθώντας παράλληλα να ελέγξουν την οργή των πληγέντων, που είδαν σε μία στιγμή τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής να μετατρέπονται σε στάχτη.
Κανείς όμως δεν τολμάει να πει πώς βιώνουν την επόμενη μέρα όλοι εκείνοι που ξαφνικά έμειναν χωρίς σπίτι, χωρίς δουλειά, χωρίς καλλιέργειες. Οι άνθρωποι που εργάζονται σκληρά για να χτίσουν κεραμίδι-κεραμίδι ένα σπιτάκι, ο γεωργός και ο κτηνοτρόφος που βρίσκονται όλη μέρα στο χωράφι και τη στάνη, ο τουριστικός επιχειρηματίας που πέρασε από “χίλια κύματα” για να στήσει ένα κατάλυμα ή ένα κατάστημα εστίασης και οι υποχρεώσεις τον κυνηγούν κάθε μέρα, γνωρίζουν καλά πως ό,τι χάθηκε, αποτέλεσμα πολύχρονης δουλειάς, δεν μπορεί να αποκατασταθεί εύκολα.
Τρέχουν, λέει, οι κυβερνώντες για την ταχεία καταγραφή των ζημιών και την αποκατάσταση των πυρόπληκτων. Η κρατική αρωγή θα είναι η “σανίδα σωτηρίας”, όταν η ίδια απουσίαζε για ακόμα μία φορά στο κομμάτι της αντιπυρικής προστασίας. Οι Έλληνες φορολογούμενοι επιβαρύνονται κάθε τόσο με δισεκατομμύρια ευρώ από χαράτσια, απαιτώντας τουλάχιστον να έχουν τις αυτονόητες παροχές στο κομμάτι της κοινωνικής πολιτικής. Παιδεία, Υγεία, Πολιτική Προστασία. Και οι τρεις πυλώνες που ανέφερα αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα χρηματοδότησης και βιωσιμότητας, γιατί όπως φαίνεται οι κυβερνήσεις αποφάσισαν αυθαίρετα να ρίξουν αλλού το βάρος των προτεραιοτήτων τους. Εν ολίγοις, κάνουν κουμάντο στο δικό μας ταμείο, με λεφτά που προέρχονται από τον ιδρώτα μας, αλλά σε εμάς δεν πέφτει κανένας λόγος για το πού θα κατευθυνθούν και πώς θα διατεθούν αυτοί οι πόροι.
Κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, μετά από μία καταστροφική πυρκαγιά επαναλαμβάνουμε την ίδια “κασέτα”. Ενισχύστε το Πυροσβεστικό Σώμα με περισσότερο προσωπικό, προχωρήστε σε μόνιμες προσλήψεις εποχικών, εκσυγχρονίστε τα επίγεια και εναέρια μέσα πυρόσβεσης. Η βελτίωση σε κάθε αντιπυρική περίοδο είναι ελάχιστη, γιατί πολύ απλά τα κονδύλια που διατίθενται για την εξυπηρέτηση του συγκεκριμένου σκοπού είναι ελάχιστα.
Έπειτα, έρχεται ο πρωθυπουργός και μας μιλά για την κλιματική κρίση, για τους θυελλώδεις ανέμους που μας φέρνουν προ τετελεσμένου, για τις καιρικές συνθήκες που είναι απρόβλεπτες. Το ίδιο “μοτίβο” επιχειρημάτων εξακολουθεί να χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες. Παιδάκι ήμουν και ακόμα δεν μπορεί να σβήσει από το μυαλό μου η μορφή του παλαιού υπουργού Δημόσιας Τάξης Βύρωνα Πολύδωρα, να στέκεται μπροστά από τις κάμερες στο Μέγαρο Μαξίμου και να μιλάει με «ευφυολογήματα της δεκάρας» για τον στρατηγό άνεμο, ότι εκτίει ποινή λόγω του δύσκολου κυβερνητικού πόστου που κατέχει, παίρνοντας ύφος περίλυπου συγγενή που συναισθάνεται τον πόνο των παθόντων. Αλήθεια, από τότε μέχρι σήμερα τι έχει αλλάξει;
Θα έλεγα ότι τα πράγματα έχουν χειροτερέψει. Αφού σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία πάνω από 5 εκατομμύρια στρέμματα δασικών εκτάσεων έχουν καταστραφεί μέσα σε οχτώ χρόνια. Δε θα μιλήσω για το δυσαναπλήρωτο οικολογικό κενό που προκάλεσε η καταστροφή, το οποίο είναι αυτονόητο, θα μιλήσω για τις πληγές στην ψυχή των ανθρώπων, που βλέπουν τον όμορφο τόπο τους, τη γη τους, με την οποία είναι δεμένοι από τα παιδικά τους χρόνια, να αποκτά ένα αποκρουστικό μαύρο χρώμα, πάνω στην οποία δεν έχει πλέον θέση κανένα ίχνος ζωής.
Όχι, κύριε πρωθυπουργέ και αγαπητοί κυβερνώντες, η φύση δεν εκδικείται, εμείς εκδικούμαστε τη φύση και οδηγούμαστε αργά και βασανίστηκα σε ένα τέλος δίχως επιστροφή. Στις επόμενες γενιές Ελλήνων παραδίδουμε καμένη γη στην κυριολεξία και κανείς δεν υπολογίζει, μέσα στη ματαιοδοξία που τον διακατέχει, πώς θα επιβιώσουν τα παιδιά μας σε έναν τόπο όπου δε θα φυτρώνει τίποτα, η αναπαραγωγή θα έχει περιοριστεί στο ελάχιστο και θα δεσπόζουν μόνο τα έξυπνα κατασκευάσματα των υποδομών, τα οποία, αντί να τα προσαρμόσουμε με σεβασμό στο περιβάλλον και τη διατήρησή του, επιχειρήσαμε να προσαρμόσουμε το ίδιο το περιβάλλον πάνω σε αυτά.
