Πόσοι από εμάς έχουμε δει περνώντας από το κέντρο της πόλης, διάφορους να παίρνουν φόρα για να πηδήξουν πάνω από το νερό και μέσα στο μνημείο; Πόσοι έχουμε κάτσει για να τους δούμε να πέφτουν μέσα στην προσπάθειά τους να επιστρέψουν; Η σαχλαμάρα πάει σύννεφο και αγκαζέ με την έλλειψη παιδείας, αφού, μέσα σε όλα, υπάρχουν και οι έξυπνοι που ανεβάζουν το κατόρθωμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χωρίς φυσικά να κρύβουν πρόσωπα, αφού ούτε ντροπή υπάρχει.
Και ίσως έχω ή έχουμε συνηθίσει κάποιοι να βλέπουμε τοπικούς Τεντόγλου να δοκιμάζουν το άλμα τους. Αυτό πάντως που δεν μου είχε περάσει με τίποτα από το μυαλό είναι να δω εν έτει 2026, τα Λιοντάρια να χρησιμοποιούνται ως αποθηκευτικός χώρος!
Κι όμως έγινε και αυτό. Περπατώντας από το σημείο συνειδητοποίησα πως ναι, τα Λιοντάρια αναβαθμίστηκαν σε αποθήκη. 398 χρόνια ιστορίας... αποθήκη. Ξεφορτώνουν την πραμάτειά τους και οι άδειες κούτες βρίσκουν θέση μέσα στο ίδιο το μνημείο. Φταίνε αυτοί; Όχι. Εμείς φταίμε που δεν έχουμε κάνει κατανοητή ούτε με λόγια, ούτε με πράξεις την αξία της ιστορίας του τόπου μας. Που βλέπουμε τέτοιες εικόνες και απλά γελάμε.
Πλέον και αποδεδειγμένα, πάντως, τα Λιοντάρια έχουν εκτός από κατσαρίδες και κούτες.
Και μέσα σε όλα, θυμάμαι τον χαμό με τα κάγκελα... καταλαβαίνω, μπορεί να πρόσβαλαν την αισθητική μας. Χαλούσαν την πανέμορφη εικόνα του Ηρακλείου που όλοι μαζί φροντίσαμε να φτιάξουμε. Αλλά, σκέφτομαι... μήπως να τα ξαναβάλουμε; Τα βλέπουμε, δε τα βλέπουμε τα λιοντάρια, το ίδιο μάλλον μας κάνει.
