Κάθε καλοκαίρι η ίδια εικόνα. Οι φλόγες να καταπίνουν δάση, περιουσίες και κόπους μιας ζωής. Και απέναντί τους, άνθρωποι. Άνθρωποι που δεν υπολογίζουν ούτε τη θερμοκρασία, ούτε την εξάντληση, ούτε τον κίνδυνο.
Οι πυροσβέστες δεν μπαίνουν στη μάχη επειδή είναι άτρωτοι. Μπαίνουν γιατί κάποιος πρέπει να το κάνει. Και το κάνουν με αυταπάρνηση, με φιλότιμο και με μια δύναμη που μόνο η ελληνική ψυχή μπορεί να εξηγήσει.Όσοι βρέθηκαν αυτές τις ημέρες στα πύρινα μέτωπα της Κρήτης και της υπόλοιπης χώρας είδαν ανθρώπους να παλεύουν για ώρες ατελείωτες μέσα σε καπνούς, σε θερμοκρασίες που λυγίζουν ακόμη και το σίδερο. Είδαν πρόσωπα μαυρισμένα από τη στάχτη, μάτια κατακόκκινα από τον καπνό και σώματα που συνέχιζαν να κινούνται μόνο και μόνο επειδή υπήρχε άλλη μια εστία που έπρεπε να σωθεί και όμως, αυτή η τεράστια ψυχική δύναμη δεν συνοδεύεται πάντα από την προστασία που τους αξίζει.
Οι ίδιοι οι πυροσβέστες εδώ και χρόνια μιλούν για ελλείψεις σε μέσα, σε προσωπικό, σε σύγχρονο εξοπλισμό και σε ολοκληρωμένο σχεδιασμό. Δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν τα αυτονόητα, ώστε όταν φεύγουν από το σπίτι τους να έχουν όσο το δυνατόν περισσότερες πιθανότητες να επιστρέψουν.
Το πιο συγκλονιστικό, όμως, είναι ότι παρά τις δυσκολίες δεν εγκαταλείπουν. Συνεχίζουν γιατί γνωρίζουν ότι πίσω από κάθε φωτιά υπάρχει μια οικογένεια που αγωνιά, ένας άνθρωπος που περιμένει να σωθεί το σπίτι του, ένας ηλικιωμένος που δεν μπορεί να φύγει μόνος του, ένα δάσος που αποτελεί κομμάτι της ζωής όλων μας.
Η Ελλάδα της αλληλεγγύης και της ευθύνης
Η πραγματική δύναμη της χώρας δεν είναι τα μεγάλα λόγια μετά από κάθε καταστροφή. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που, χωρίς δεύτερη σκέψη, μπαίνουν εκεί απ' όπου όλοι οι υπόλοιποι προσπαθούν να φύγουν. Αυτή είναι η Ελλάδα της αλληλεγγύης, της ευθύνης και της προσφοράς.
Τα συλλυπητήρια μετά από κάθε τραγωδία δεν αρκούν. Οι υποσχέσεις επίσης δεν αρκούν. Αν πραγματικά θέλουμε να τιμήσουμε όσους δίνουν τη μάχη με τις φλόγες, οφείλουμε να τους προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή προστασία, σύγχρονα μέσα και συνεχή εκπαίδευση. Γιατί καμία ηρωική ψυχή, όσο μεγάλη κι αν είναι, δεν πρέπει να καλείται να αναπληρώνει τις αδυναμίες της Πολιτείας.Σήμερα δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να απαλύνουν τον πόνο των οικογενειών των δύο πυροσβεστών που χάθηκαν εν ώρα καθήκοντος. Κανένα συλλυπητήριο, καμία ανακοίνωση και καμία υπόσχεση δεν μπορεί να γεμίσει το κενό που αφήνει πίσω ένας άνθρωπος που έφυγε προσπαθώντας να προστατεύσει ζωές, περιουσίες και τον φυσικό πλούτο αυτού του τόπου. Το μόνο που μπορεί να σταθεί απέναντι στη θυσία τους είναι ο πραγματικός σεβασμός και ο πραγματικός σεβασμός δεν μετριέται με στεφάνια και σημαίες, αλλά με πράξεις.Η κοινωνία οφείλει να αναρωτηθεί πόσες ακόμη απώλειες χρειάζονται για να αλλάξουν πραγματικά τα πράγματα. Πόσα ακόμη φέρετρα πρέπει να σκεπαστούν με την ελληνική σημαία μέχρι να θεωρηθεί αυτονόητη η ουσιαστική προστασία αυτών των ανθρώπων; Η Πολιτεία δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση της επόμενης τραγωδίας. Οφείλει να επενδύσει στην πρόληψη, στην εκπαίδευση, στον σύγχρονο εξοπλισμό, στην ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού και στη διαρκή υποστήριξη όσων επιχειρούν κάτω από ακραίες συνθήκες.
Η θωράκιση των πυροσβεστών δεν είναι πολυτέλεια. Είναι στοιχειώδης υποχρέωση ενός κράτους που απαιτεί από αυτούς να μπαίνουν εκεί όπου όλοι οι υπόλοιποι προσπαθούν να φύγουν. Δεν μπορεί η αυτοθυσία να θεωρείται δεδομένη ούτε να μετατρέπεται σε άλλοθι για τη διαχρονική αδράνεια.
Ας είναι η τελευταία τραγωδία
Ας είναι, λοιπόν, αυτή η τραγωδία η τελευταία που θα μας βρει να μετράμε νεκρούς και να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες υποσχέσεις. Το λιγότερο που χρωστάμε στις οικογένειες των ανθρώπων που χάθηκαν είναι να διασφαλίσουμε ότι οι συνάδελφοί τους θα επιστρέφουν ζωντανοί στα σπίτια τους μετά από κάθε δύσκολη μάχη. Γιατί οι ήρωες δεν χρειάζονται μόνο χειροκροτήματα.
Χρειάζονται προστασία, σεβασμό και μια Πολιτεία που θα αποδεικνύει έμπρακτα ότι η ανθρώπινη ζωή αξίζει περισσότερο από κάθε καθυστέρηση και κάθε δικαιολογία.Δυστυχώς το έργο το έχουμε ξαναδεί και ξέρουμε πως δεν είναι το τελευταίο επεισόδιο.
