Πίσω όμως από αυτή τη διαπίστωση κρύβεται ένα ερώτημα που αξίζει να μας προβληματίσει.. θέλουν πραγματικά να φύγουν από τη χώρα ή απλώς αναζητούν τις συνθήκες που θα τους επιτρέψουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Οι περισσότεροι νέοι δεν φεύγουν επειδή σταμάτησαν να αγαπούν την πατρίδα τους. Φεύγουν επειδή αισθάνονται ότι δεν μπορούν να χτίσουν εδώ τη ζωή που ονειρεύονται. Η Ελλάδα είναι ένας τόπος γεμάτος αναμνήσεις… οικογένεια, φίλους και ανθρώπους που δύσκολα αφήνει κανείς πίσω του. Κανείς δεν παίρνει εύκολα την απόφαση να μεταναστεύσει, να ξεκινήσει από την αρχή σε μια ξένη χώρα και να απομακρυνθεί από όλα όσα γνωρίζει. Όταν, όμως, η καθημερινότητα χαρακτηρίζεται από χαμηλούς μισθούς, αβεβαιότητα και περιορισμένες επαγγελματικές προοπτικές, η παραμονή μοιάζει πολλές φορές πιο δύσκολη από την αναχώρηση.
Πιστεύω, ξεκάθαρα, πως οι νέοι δεν ζητούν προνόμια ούτε μια εύκολη ζωή. Ζητούν να ανταμείβεται η προσπάθειά τους, να μπορούν να εργάζονται με αξιοπρεπείς συνθήκες και να έχουν τη δυνατότητα να σχεδιάσουν το μέλλον τους χωρίς τον φόβο της οικονομικής ανασφάλειας. Είναι απογοητευτικό να επενδύει κανείς χρόνια στις σπουδές του και τελικά να δυσκολεύεται ακόμη και να καλύψει τις βασικές του ανάγκες.
Βέβαια, ούτε το εξωτερικό αποτελεί έναν ιδανικό κόσμο. Η προσαρμογή σε μια νέα κοινωνία, η απόσταση από τα αγαπημένα πρόσωπα και η νοσταλγία είναι δυσκολίες που συχνά μένουν αθέατες. Παρ' όλα αυτά, πολλοί νέοι επιλέγουν να τις αντιμετωπίσουν, επειδή θεωρούν ότι εκεί θα βρουν περισσότερες ευκαιρίες και μεγαλύτερη αναγνώριση των προσπαθειών τους. Ναι μεν το πρόβλημα είναι ότι οι νέοι φεύγουν, αλλά πρόβλημα αποτελεί εξίσου και ότι αισθάνονται πως δεν έχουν λόγο να μείνουν. Μια χώρα δεν χάνει μόνο ανθρώπους όταν αυτοί μεταναστεύουν. Χάνει ιδέες, δημιουργικότητα και το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι της.
Αν θέλουμε να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση, δεν αρκούν τα λόγια. Χρειάζονται ουσιαστικές αλλαγές που θα επιτρέψουν στους νέους να ονειρεύονται και να δημιουργούν στον τόπο τους.
