Αρκεί να κοιτάξει κανείς γύρω του για λίγα λεπτά. Στο λεωφορείο, σε μια καφετέρια, στην αίθουσα αναμονής ή ακόμη και σε μια οικογενειακή συγκέντρωση, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν το βλέμμα τους στραμμένο στην οθόνη του κινητού τους.
Το κινητό τηλέφωνο δεν είναι πλέον απλώς μια συσκευή επικοινωνίας. Έχει εξελιχθεί σε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, σε σημείο που πολλές φορές μοιάζει να αποτελεί προέκταση της προσωπικότητάς μας.
Μέσα σε μια μικρή οθόνη χωρά σχεδόν ολόκληρη η ζωή μας. Οι φωτογραφίες, οι συνομιλίες, οι αναμνήσεις, οι σκέψεις, οι αγαπημένες μας εφαρμογές και οι συνήθειές μας αποτυπώνουν, σε μεγάλο βαθμό, το ποιοι είμαστε. Ακόμη και ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο καθένας το κινητό του διαφέρει.
Άλλοι το αξιοποιούν για να ενημερώνονται, να εργάζονται ή να μαθαίνουν νέα πράγματα, ενώ άλλοι το χρησιμοποιούν κυρίως για ψυχαγωγία ή για να προβάλλουν την εικόνα τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το κινητό δεν είναι από μόνο του ούτε “καλό” ούτε “κακό”. Γίνεται όμως προβληματικό όταν αρχίζει να καθορίζει τη ζωή μας αντί να τη διευκολύνει.
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε βρεθεί σε μια παρέα όπου όλοι κοιτούν την οθόνη τους αντί να συζητούν μεταξύ τους. Έχουμε συνηθίσει να καταγράφουμε κάθε όμορφη στιγμή με μια φωτογραφία, ξεχνώντας πολλές φορές να τη ζήσουμε πραγματικά. Είναι σαν να έχει μεγαλύτερη σημασία η δημοσίευση μιας εμπειρίας, παρά η ίδια η εμπειρία.
Παράλληλα, μέσα από το κινητό δημιουργούμε και μια εικόνα του εαυτού μας που δεν ανταποκρίνεται πάντα στην πραγματικότητα. Επιλέγουμε ποιες στιγμές θα δείξουμε, ποιες θα κρύψουμε και πώς θέλουμε να μας βλέπουν οι άλλοι. Έτσι, υπάρχει ο κίνδυνος να δίνουμε μεγαλύτερη αξία στην ψηφιακή μας παρουσία παρά στον πραγματικό μας χαρακτήρα.
Κατά τη γνώμη μου, το κινητό είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο. Μπορεί να μας ενημερώσει και να μας φέρει κοντά με ανθρώπους που βρίσκονται μακριά. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι απλώς ένα μέσο και όχι ο πρωταγωνιστής της ζωής μας. Η προσωπικότητά μας δεν καθορίζεται από την οθόνη που κρατάμε στα χέρια μας, αλλά από τις πράξεις, τις αξίες και τις σχέσεις που “χτίζουμε” καθημερινά.
