Ζούμε στην εποχή όπου η επικοινωνία δεν ήταν ποτέ πιο εύκολη. Με ένα μήνυμα, μια βιντεοκλήση ή ένα σχόλιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Κι όμως, όσο περισσότερο εξελίσσεται η τεχνολογία, τόσο πιο συχνά ακούμε ανθρώπους να μιλούν για μοναξιά. Αυτή η αντίφαση με προβληματίζει ιδιαίτερα, γιατί δείχνει ότι η ποσότητα των επαφών δεν εγγυάται και την ποιότητα των σχέσεων.
Φοβάμαι πως έχουμε συνηθίσει να μετράμε τις σχέσεις μας με αριθμούς. Πόσους ακολούθους έχουμε, πόσα “likes” συγκέντρωσε μια φωτογραφία ή πόσα μηνύματα ανταλλάξαμε μέσα στην ημέρα. Όμως κανένας αριθμός δεν μπορεί να αντικαταστήσει μια αληθινή συζήτηση, μια αγκαλιά ή την αίσθηση ότι κάποιος είναι πραγματικά δίπλα σου όταν τον χρειάζεσαι.
Οι ουσιαστικές σχέσεις χτίζονται με χρόνο, εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια, όχι με μια οθόνη. Δεν θεωρώ ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ο εχθρός. Αντίθετα, έχουν φέρει κοντά ανθρώπους που βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά, έχουν δώσει φωνή σε πολλούς και έχουν δημιουργήσει νέες ευκαιρίες επικοινωνίας.
Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν ο ψηφιακός κόσμος αρχίζει να αντικαθιστά τον πραγματικό. Όταν προτιμάμε να στείλουμε ένα μήνυμα αντί να συναντήσουμε έναν φίλο ή όταν μοιραζόμαστε τις στιγμές μας με το διαδίκτυο πριν τις ζήσουμε με τους ανθρώπους γύρω μας. Η μοναξιά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος είναι μόνος. Μπορεί να βρίσκεται ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους και παρ' όλα αυτά να νιώθει ότι κανείς δεν τον καταλαβαίνει πραγματικά. Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας. Επικοινωνούμε συνεχώς, αλλά πολλές φορές ξεχνάμε να ακούμε. Προβάλλουμε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, αλλά διστάζουμε να δείξουμε τις αδυναμίες και τα πραγματικά μας συναισθήματα. Κατά τη γνώμη μου, η λύση δεν είναι να απορρίψουμε την τεχνολογία, αλλά να τη χρησιμοποιήσουμε πιο συνειδητά.
Να θυμηθούμε ότι οι πιο σημαντικές στιγμές δεν καταγράφονται πάντα σε μια φωτογραφία και ότι οι πιο δυνατές σχέσεις χτίζονται με την παρουσία, όχι μόνο με την επικοινωνία.
Γιατί, τελικά, δεν έχουμε ανάγκη από περισσότερους διαδικτυακούς φίλους. Έχουμε ανάγκη από περισσότερους ανθρώπους που θα είναι πραγματικά δίπλα μας όταν κλείσει η οθόνη.
