Η τραγωδία της Θεσσαλονίκης, με τον άδικο χαμό μιας γυναίκας, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αστερίσκους. Όποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι η πολιτική μπορεί να ασκηθεί με γκαζάκια, εμπρησμούς και τυφλές επιθέσεις, δεν υπηρετεί καμία κοινωνική διεκδίκηση. Υπηρετεί μόνο τον φόβο, την ανασφάλεια και, τελικά, εκείνους που αναζητούν αφορμές για περισσότερη καταστολή.
Δε ζούμε ούτε στις μεταπολιτευτικές δεκαετίες ούτε σε εποχές όπου κάποιοι μπορούσαν να βαφτίζουν την τυφλή βία “αντίσταση”. Βρισκόμαστε στο 2026 και η κοινωνία γνωρίζει πολύ καλά ότι τέτοιες πρακτικές δεν αλλάζουν κυβερνήσεις, ούτε δικαιώνουν αγώνες. Αντίθετα, τους υπονομεύουν.
Όταν τοποθετείς εκρηκτικούς-εμπρηστικούς μηχανισμούς σε υπόγεια γκαράζ, γνωρίζεις ότι δεν απειλείται μόνο ένα αυτοκίνητο. Απειλούνται ανθρώπινες ζωές. Και όταν τελικά χάνεται μια ζωή, δεν υπάρχουν πολιτικές εξηγήσεις, μόνο εγκληματικές ευθύνες.
Η κοινωνία δε ζητά αυτόκλητους εκδικητές
Η Ελλάδα είναι θυμωμένη. Με την ακρίβεια, τη διαφθορά, την αλαζονεία της εξουσίας, τις ανισότητες και την κυβερνητική αναποτελεσματικότητα. Όμως άλλο η οργή κι άλλο η τυφλή, φονική, βία.
Κανείς δεν ανέθεσε σε μια χούφτα ανεγκέφαλων να εμφανιστούν ως δήθεν εκφραστές της κοινωνικής αγανάκτησης. Το μήνυμα της κοινωνίας είναι ξεκάθαρο: «Όχι στο όνομά μας». Οι πραγματικές αλλαγές γεννιούνται μέσα από μαζικούς κοινωνικούς αγώνες, συλλογικές διεκδικήσεις και δημοκρατική συμμετοχή. Όχι μέσα από φαντασιώσεις “αντάρτικου πόλης”, που καταλήγουν να προσφέρουν το καλύτερο επικοινωνιακό δώρο σε κάθε κυβέρνηση που αναζητά άλλοθι.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος
Εξίσου αποκρουστική, όμως, είναι και η δεύτερη παράσταση που στήθηκε σχεδόν πριν ακόμη καταλαγιάσει ο καπνός.
Η βιασύνη κυβερνητικών στελεχών να αναζητήσουν “ηθικούς αυτουργούς” στους πολιτικούς τους αντιπάλους δεν συνιστά πολιτική ανάλυση. Συνιστά συνειδητή εργαλειοποίηση μιας ανθρώπινης τραγωδίας.
Είναι η γνωστή συνταγή: αντί να συζητηθεί η ακρίβεια, η καθημερινότητα, οι ευθύνες της εξουσίας και τα πραγματικά αδιέξοδα της κοινωνίας, η δημόσια συζήτηση μεταφέρεται σε ένα πεδίο φόβου, διχασμού και θεωριών περί «υποκινητών».
Η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν αντιμετωπίζεται πολιτικά. Επιχειρεί λοιπόν να τη μεταφράσει σε ζήτημα δημόσιας τάξης.
Άλλο οι λαϊκοί αγώνες, άλλο οι γκαζάκηδες
Η προσπάθεια να ταυτιστούν οι μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις των προηγούμενων χρόνων με τους δράστες τέτοιων ενεργειών αποτελεί ιστορική παραχάραξη. Ούτε το 2012 ούτε το 2015, ούτε το 2024 με αφορμή τα Τέμπη οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που κατέβηκαν στους δρόμους αναζητούσαν γκαζάκια και εμπρησμούς. Αναζητούσαν πολιτική αλλαγή, αξιοπρέπεια και διέξοδο από τις πολιτικές που θεωρούσαν αδιέξοδες. Οι λαϊκές κινητοποιήσεις δεν έχουν καμία σχέση με ανθρώπους που δρουν στο σκοτάδι και θέτουν ζωές σε κίνδυνο ή σκοτώνουν.
Όποιος επιχειρεί να βάλει στο ίδιο “κάδρο” τους δημοκρατικούς κοινωνικούς αγώνες με εγκληματικές ενέργειες, δεν υπερασπίζεται τη Δημοκρατία. Συκοφαντεί την ίδια την κοινωνία.
Εμφυλιοπολεμικά αντανακλαστικά σε συσκευασία 2026
Οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών που επιχειρούν να συνδέσουν συλλήβδην πολιτικούς χώρους με την τρομοκρατία δεν είναι ούτε ατυχείς, ούτε αυθόρμητες.
Ανασύρουν μια παλιά, σκοτεινή πολιτική κουλτούρα, εκείνη που, αντί να αντιπαρατίθεται με επιχειρήματα, κατασκευάζει εσωτερικούς εχθρούς και μοιράζει πιστοποιητικά δημοκρατικών φρονημάτων.
Η ελληνική κοινωνία έχει ξαναζήσει τέτοιες απόπειρες. Θυμάται επίσης πόσο εύκολα διακινούνταν κάποτε οι πιο παράλογες θεωρίες, όπως εκείνες που έφταναν στο σημείο να παρουσιάζουν δημοκρατικούς πολιτικούς ως δήθεν αρχηγούς τρομοκρατικών οργανώσεων. Η ιστορία δε δικαίωσε κανέναν από αυτούς. Αντίθετα, τους κατέταξε στο περιθώριο της πολιτικής σοβαρότητας.
Η πραγματική σύγκρουση δεν κρίνεται στη σκιά
Πίσω από τον θόρυβο που προκαλούν τέτοιες εγκληματικές ενέργειες, υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αισθάνεται ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολιτική που διευρύνει τις οικονομικές ανισότητες, εξαντλεί τα νοικοκυριά με το αυξανόμενο κόστος ζωής και τη φορολογική επιβάρυνση, ενώ την ίδια ώρα η δημόσια ζωή δοκιμάζεται από υποθέσεις που τραυματίζουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις υποκλοπές έως τη διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών.
Αυτή η κοινωνική δυσαρέσκεια είναι υπαρκτή. Δεν μπορεί όμως να μετατραπεί σε άλλοθι για πράξεις που στοχοποιούν ανθρώπους ή θέτουν ζωές σε κίνδυνο. Η ανατροπή πολιτικών δεν επιτυγχάνεται με προσωπικές βεντέτες ούτε με αυτόκλητους τιμωρούς που εμφανίζονται ως εκπρόσωποι της κοινωνίας.
Το μεγαλύτερο δώρο στην εξουσία
Κάθε τέτοια ενέργεια οδηγεί τελικά στο αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που διακηρύσσει. Αντί να βρίσκεται στο επίκεντρο η συζήτηση για την ακρίβεια, τις κοινωνικές ανισότητες, τη λειτουργία των θεσμών και τις κυβερνητικές ευθύνες, η πολιτική ατζέντα μετατοπίζεται στη δημόσια τάξη και στην ασφάλεια. Έτσι, η εξουσία αποκτά την ευκαιρία να εμφανίζεται ως θύμα, να συσπειρώνει το πολιτικό της ακροατήριο και να διευρύνει το πεδίο της κατασταλτικής πολιτικής.
Η βία δεν αποδυναμώνει την εξουσία. Πολύ συχνά γίνεται το ισχυρότερο επιχείρημά της.
Ο λαός δεν αναθέτει τους αγώνες του
Η ιστορία αυτού του τόπου δε γράφτηκε από μοναχικούς “εκδικητές”. Οι μεγάλες κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις γεννήθηκαν όταν οι ίδιοι οι πολίτες βγήκαν μπροστά, οργανώθηκαν και διεκδίκησαν συλλογικά το δίκιο τους.
Οι αυτόκλητοι τιμωροί δεν εκφράζουν την κοινωνία. Εκφράζουν μόνο τη δική τους αυταπάτη ότι μπορούν να υποκαταστήσουν τη λαϊκή βούληση.
Ο λαός δεν έχει ανάγκη από “Ζορό”. Όταν αποφασίζει να αλλάξει τα πράγματα, γίνεται ο ίδιος πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Η δύναμη της δημοκρατίας βρίσκεται στη συλλογική δράση, όχι στις σκιές της ατομικής βίας.
Η Δημοκρατία δε χρειάζεται ούτε εμπρηστές ούτε πολιτικούς εμπόρους του φόβου
Η απάντηση απέναντι στους ανεγκέφαλους που φαντάζονται ότι αλλάζουν την κοινωνία με γκαζάκια είναι μία: απομόνωση, καταδίκη και εφαρμογή του νόμου.
Η απάντηση, όμως, απέναντι σε όσους επιχειρούν να μετατρέψουν μια τραγωδία σε προεκλογικό εργαλείο είναι εξίσου καθαρή.
Η Δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς εμπρηστές, είτε κρατούν μπιτόνι με βενζίνη είτε μικρόφωνο.
Η κοινωνία δε ζητά ούτε αυτόκλητους τιμωρούς, ούτε επαγγελματίες κινδυνολόγους. Ζητά δικαιοσύνη, πολιτική σοβαρότητα και λύσεις στα πραγματικά της προβλήματα.
Και όσο κάποιοι επιμένουν να μετατρέπουν μια ανθρώπινη τραγωδία σε πεδίο μικροκομματικής εκμετάλλευσης, τόσο αποκαλύπτουν ότι δεν ενδιαφέρονται για τη Δημοκρατία, αλλά για το επικοινωνιακό όφελος.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από πολιτική αντιπαράθεση, όχι από εμπρησμούς. Ούτε πραγματικούς ούτε λεκτικούς.
