Από σήμερα, τα αμερικανικά βιομηχανικά προϊόντα και οι... αστακοί από τις ΗΠΑ μπορούν πλέον να εισάγονται αδασμολόγητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αυτό προβλέπει η αμφιλεγόμενη δασμολογική συμφωνία που υπέγραψε πέρυσι η Κομισιόν με τον πρόεδρο Τραμπ και τίθεται σε ισχύ από την 1η Ιουλίου για τη βελτίωση της πρόσβασης των αμερικανικών προϊόντων στην ευρωπαϊκή αγορά.
Η συμφωνία επέτρεψε μεν στην Ε.Ε. να αποτρέψει έναν εμπορικό πόλεμο με τις ΗΠΑ, αλλά αναγκάστηκε να αποδεχτεί την επιβολή δασμών 15% στις περισσότερες εξαγωγές ευρωπαϊκών αγαθών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και να κάνει πρόσθετες παραχωρήσεις στον Τραμπ, όπως η κατάργηση των δασμών της Ε.Ε. στα εισαγόμενα αμερικανικά βιομηχανικά και αγροτικά προϊόντα.
Ο Τραμπ είχε ορίσει μάλιστα την 4η Ιουλίου - επέτειο των 250 ετών από την Ανεξαρτησία των ΗΠΑ - ως προθεσμία για την εφαρμογή της εμπορικής συμφωνίας. Είχε απειλήσει μάλιστα ότι εάν η Ε.Ε. δεν εκπληρώσει τη συμφωνία μέχρι τότε, οι δασμοί «δυστυχώς θα αυξηθούν αμέσως σε πολύ υψηλότερο επίπεδο».
Η καταναγκαστική δασμολογική συμφωνία αποτελεί αναμφίβολα άλλο ένα κομμάτι στην αλυσίδα των πιέσεων του προέδρου Τραμπ, με στόχο να επιβάλει ακόμη περισσότερο την αμερικανική κυριαρχία στην Ευρώπη.
Ένα μεγάλο μέρος του αμερικανικού πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου πιστεύει ότι ο καλύτερος τρόπος για να διασφαλιστεί ότι η Ε.Ε. δε θα δημιουργήσει “ανταγωνιστικά” προβλήματα στις ΗΠΑ στο μέλλον είναι να μετατραπεί η Ευρώπη σε “αμερικανικό οικόπεδο”.
Με βάση τη λογική του προέδρου Τραμπ, η Ευρώπη αποτελεί “ιδιοκτησία” των ΗΠΑ! Για παράδειγμα, έχει απειλήσει με δασμούς 100% εάν η Ε.Ε. θελήσει να “αντεπιτεθεί”, επιβάλλοντας ψηφιακό φόρο στους αμερικανικούς τεχνολογικούς κολοσσούς.
Ο Λευκός Οίκος - και δυστυχώς, σωστά από την πλευρά του - είναι αποφασισμένος να υπερασπιστεί τις αμερικανικές εταιρείες.
Και η Ε.Ε. δεν μπορεί να αμφισβητήσει την κυριαρχία των ΗΠΑ ούτε καν στο ίδιο το ευρωπαϊκό οικονομικό σύστημα! Απλά, κάνει υπομονή και περιμένει να λήξει η θητεία του Τραμπ. Λες και μετά κάτι θ’ αλλάξει ουσιαστικά στον Λευκό Οίκο!
Και την ίδια ώρα, η Ευρώπη συνεχίζει να απειλείται με μείωση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων, ακόμη και με αποβιομηχάνιση, εμμένοντας σε ανόητους “πράσινους” κανόνες και κάθε είδους γραφειοκρατικές στρεβλώσεις.
Σε αυτό το κλίμα, γίνονται νοητά πράγματα που μέχρι πρόσφατα ήταν αδιανόητα. Με την κυβέρνηση Τραμπ έχει παραβιαστεί ανοιχτά κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, σε σημείο - πέρα από τον πόλεμο στο Ιράν - να υπάρχουν αξιώσεις για την “προσάρτηση” του Καναδά, της Γροιλανδίας και του Παναμά.
Δεν έχει σημασία αν αυτές οι αξιώσεις μεταφράζονται ποτέ σε συγκεκριμένη δράση. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι έχουν γίνει μέρος του κανονικού ρεπερτορίου στον πολιτικό λόγο του προέδρου Τραμπ. Και οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών κάνουν ό,τι μπορούν για να κρατούν ικανοποιημένο τον Αμερικανό πρόεδρο.
