Για το νέο “κόμμα Τσίπρα” με τον τίτλο “ΕΛΑΣ”, που έχει ήδη προκαλέσει αντιδράσεις σε όλο το πολιτικό φάσμα, θα έχουμε την ευκαιρία να γράψουμε πολλά στις επόμενες ημέρες. Μάλιστα, όταν ξεκαθαρίσει λίγο η κατάσταση με το “κόμμα Σαμαρά” (ΑΝ δημιουργήσει κόμμα ο πρώην πρωθυπουργός), θα έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε, σε συνδυασμό με τις δημοσκοπήσεις και την περιρρέουσα, τις πρώτες μας εκτιμήσεις για τη δυναμική που καταγράφεται για κάθε σχηματισμό στο νέο κομματικό σκηνικό. Αλλά αυτά σε μελλοντικό άρθρο.
Επί του παρόντος ας μιλήσουμε για τον Αλέξη Τσίπρα. Ξεκινώντας λίγο... ανάποδα. Ο ρόλος των επικοινωνιολόγων και ειδικών του μάρκετινγκ στην παγκόσμια πολιτική σκηνή είναι όχι απλά ισχυρός, αλλά απολύτως καθοριστικός ΚΑΙ κυρίαρχος.
Στην Ελλάδα τους γνωρίσαμε από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου με τον “πολύ” Σενγκελά, που όμως τελικά είχε μικρή επίδραση στην εικόνα του ΠΑΣΟΚ της εποχής.
Οι επικοινωνιολόγοι άρχισαν να επιδρούν περισσότερο και στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό στην εποχή Σημίτη και κυριάρχησαν σε μεγάλο βαθμό στη δεκαετία του 2000.
Ωστόσο, αφορούσαν κυρίως στα δύο μεγάλα κόμματα, που μπορούσαν να καλύψουν, διά των βαθύπλουτων χρηματοδοτών τους, τα υπέρογκα που απαιτούσαν τα “μεγάλα ονόματα” της πολιτικής επικοινωνίας.
Όταν ο Τσίπρας μπήκε στο παιχνίδι, ο επικοινωνιολόγος του ήταν ο... Καρανίκας. Ναι, αυτός που πλέον έχει “ανανήψει” και έχει γίνει πιο δεξιός από τον Βορίδη. Παρότι ο Σαμαράς είχε ένα αξιόλογο επιτελείο επικοινωνιολόγων, ο Τσίπρας επικράτησε το 2015 και ήταν οι τελευταίες εκλογές στις οποίες η πολιτική νίκησε τους επικοινωνιολόγους.
Η μετεωρική άνοδος του Κυριάκου Μητσοτάκη, από αουτσάιντερ για την ηγεσία της Ν.Δ. σε απόλυτο κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού στην Ελλάδα και νικητή διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων, σημάδεψε το πέρασμα και της Ελλάδας στη νέα εποχή: αυτήν την απόλυτης κυριαρχίας των επικοινωνιολόγων και των “παιχνιδιών” τους.
Το επιτελείο των ειδικών της πολιτικής επικοινωνίας του Κυριάκου Μητσοτάκη κάνει εκείνο των προκατόχων του να μοιάζει “ελάχιστο”. Σαν να συγκρίνεις ξέρω ’γω τα Μπολσόι με τον συνοικιακό χορευτικό σύλλογο “Η Σούστα”. Η εικόνα του πρωθυπουργού είναι πλήρως κατασκευασμένη και προσεκτικά καλλιεργημένη και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι η χαρά του επικοινωνιολόγου: καθώς δεν έχει κανένα (πολιτικό) χάρισμα και είναι άχρωμος και άγευστος, υπήρξε ο ιδανικός “πηλός” για να πλάσουν τον αρχηγό που ήθελαν οι Έλληνες ψηφοφόροι (του συντηρητικού χώρου, τέλος πάντων) σε αυτή τη συγκυρία.
Ωστόσο και ο Τσίπρας... έμαθε. Κατανόησε ότι τις εκλογές πλέον τις κερδίζουν οι επικοινωνιολόγοι, ούτε τα προγράμματα, ούτε τα κινήματα, ούτε οτιδήποτε πολιτικό. Απλώς το πώς πλασάρεται το κάθε κόμμα. Και το κόμμα Τσίπρα, η ΕΛΑΣ, παρά την προσπάθεια να του προσδώσει πολιτικά χαρακτηριστικά ο ιδρυτής του, φαίνεται να είναι τέκνο του “μαθήματος Μητσοτάκη” που περιγράψαμε παραπάνω. Οπότε στις επόμενες εκλογές θα έχουμε πάλι κυριαρχία των επικοινωνιακών επιτελείων, στη Ν.Δ. βεβαίως αναμενόμενο και σε βαθμό 100% ελέγχου του προέδρου του κόμματος και των “δικών του” από τους επικοινωνιολόγους. Αλλά και στην ΕΛΑΣ οι ίδιοι επαγγελματίες (διαφορετικά πρόσωπα και εταιρείες, προφανώς) θα κάνουν κουμάντο.
Τώρα... πρόοδος είναι αυτό ή κατάπτωση; Ε, όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος.
Αλλά όσοι περιμένουν “πολιτική ανατροπή”, καλό είναι να κρατάνε “μικρό καλάθι”.
