Δεν είναι ένα, είναι δυστυχώς δεκάδες τα περιστατικά εγκληματικών συμμοριών που δρούσαν στην Κρήτη τα τελευταία χρόνια. Ο σκοπός της σύστασής τους πάντοτε ο ίδιος.
Το εύκολο χρήμα, ο πλούτος και η πολυτελής ζωή που δεν μπορεί να σου προσφέρει υπό φυσιολογικές συνθήκες μία τίμια και αξιοπρεπής δουλειά. Είναι πράγματι να απορείς πώς είναι δυνατόν, λίγα μόλις χρόνια μετά την έξοδο της Ελλάδας από τα μνημόνια, κάποιοι να έχουν καταφέρει να αποκτήσουν όλα ετούτα που κάποιοι άλλοι δεν πρόκειται να αποκτήσουν ποτέ, ακόμα και αν εργάζονται καθημερινά 24 ώρες το εικοσιτετράωρο.
Ποιο είναι άραγε το “μαγικό” μυστικό που εκείνοι οι λίγοι κρατούν και οι πολλοί αγνοούν την ύπαρξή του;
Είναι γεγονός ότι το έγκλημα στον τόπο μας έχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις, με τα κίνητρα να είναι πάντοτε τα ίδια, δηλαδή το χρήμα.
Τα μέσα μονάχα διαφέρουν ως προς την επίτευξη του στόχου.
Στην Κρήτη, οι πληγές που έχουν ανοίξει είναι μεγάλες και αφορούν ολόκληρο τον πληθυσμό του νησιού, που μάχεται να αποδείξει ότι η δράση ορισμένων κακοποιών στοιχείων, τα οποία κεντρίζουν το ενδιαφέρον των Μέσων Ενημέρωσης και όχι άδικα, δεν μπορεί να αποτελεί την αφορμή για τον στιγματισμό μίας ολόκληρης κοινότητας.
Όμως, η αλήθεια είναι ότι το κακό έχει παραγίνει.
Ακόμα και στην Κρήτη, που μέχρι πρότινος περηφανευόμαστε ότι το στοιχείο της συνοχής και της ενότητας των κατοίκων ήταν περισσότερο ανεπτυγμένο απ’ οπουδήποτε αλλού, σήμερα η εικόνα που επικρατεί στις μεταξύ μας σχέσεις απέχει πολύ από εκείνα που γνωρίζαμε και βιώναμε στο παρελθόν.
Η ζήλια, η εκδίκηση, το μίσος προς τον διπλανό μας, ακόμα και αν δεν έχουμε ανταλλάξει ποτέ ούτε ένα «γεια» μαζί του, η καθημερινή μάχη για το “φαίνεσθαι” και η επιδειξιομανία που διακατέχει πολλούς, να αποδείξουν στους γύρω τους ποιοι είναι και όχι στον εαυτό τους, με τον οποίο από καιρό ακολουθούν χωριστούς δρόμους, είναι η αιτία, ο σπόρος αν θέλετε που έχει εκθρέψει την εγκληματικότητα.
Τρανή απόδειξη η τελευταία εγκληματική οργάνωση στην Κρήτη, που εξαρθρώθηκε από την Αστυνομία αυτές τις μέρες.
Μάθαμε ότι οι συλληφθέντες ήταν ο φόβος και ο τρόμος σε μία ολόκληρη περιοχή στο νότιο Ρέθυμνο. Εκβίαζαν, καταπατούσαν και κατέστρεφαν ξένες περιουσίες που δεν τους ανήκαν και εισέπρατταν επιδοτήσεις προσκομίζοντας πλαστά στοιχεία.
«Ήταν η πρώτη περίπτωση στην Κρήτη;», θα ρωτούσε κάποιος.
Η απάντηση είναι όχι. «Θα μείνουμε μόνο εκεί και δε θα συναντήσουμε ανάλογα περιστατικά στο μέλλον;». Η απάντηση είναι ότι σίγουρα θα εμφανιστούν αντίστοιχες υποθέσεις και ότι δε σταματούν ποτέ.
Καταλήγουμε στη διαπίστωση την οποία άπαντες έχουν εντοπίσει, αλλά λανθασμένα κατά την άποψή μου δε βγαίνουμε να παραδεχτούμε ανοιχτά, τουλάχιστον όσοι αρθρώνουμε δημόσιο λόγο, ότι η κατάσταση είναι βαθύτατα νοσηρή.
Το να προσποιούμαστε ότι δε συμβαίνει τίποτα, το να τα ρίχνουμε όλα στη δύναμη της συνήθειας, το να υποδυόμαστε πολλές φορές τους ανήξερους, είναι σαν να δίνουμε άλλοθι στους εγκληματίες και το χειρότερο απ’ όλα, με τη δική μας ανοχή αφήνουμε ορθάνοιχτη την “κερκόπορτα” για να εισχωρήσουν οι νέες γενιές εγκληματιών.
Δε λέω κάποιοι να στιγματιστούν, να γίνουν οι “αποδιοπομπαίοι τράγοι” ή να ριχτούν στον Καιάδα για να διασωθεί η τιμή και η υπόληψη των υπολοίπων.
Το αντίθετο χρειάζεται. Μιλώ για μία κοινωνική επανάσταση, που θα επαναφέρει τις ισορροπίες και θα συσφίξει ξανά τους κοινωνικούς δεσμούς.
Η ευθύνη της Πολιτείας και των πολιτικών που την εκπροσωπούν είναι τεράστια. Όποιον παράνομο ρωτήσεις ή ύποπτο για παράνομες πράξεις θα σου πει πάντοτε το ίδιο: Δεν πρόκειται κανείς να με πειράξει, γιατί στο τέλος θα καθαρίσει ο “κουμπάρος” μου ή o κολλητός μου ο τάδε.
Μόνο που οι “κουμπαριές” ξόφλησαν, τα στόματα έχουν ανοίξει και ζητούν εδώ και τώρα δικαιοσύνη. Η πατρωνία όπως φαίνεται έχει κοντά ποδάρια, το είδαμε στην περίπτωση μεγαλοαγροτών που πιάστηκαν με τη “γίδα στην πλάτη” και βρέθηκαν ξαφνικά με τις χειροπέδες στα χέρια. Το είδαμε στις περιπτώσεις εκβιαστών, ναρκέμπορων και δουλεμπόρων. Όλοι μα όλοι, σε τοπικό επίπεδο, πουλούσαν εκδούλευση σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα.
Δεν υποστηρίζω ότι οι πολιτικοί τούς έκαναν πλάτη σε ό,τι αφορά τέτοιες “βρομοδουλειές”, ωστόσο η εκμετάλλευση των γνωριμιών και η ψευδαίσθηση ότι αποτελούν κάποιοι παράνομοι πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας έπαιξε καθοριστικό ρόλο.
Η ευθύνη των πολιτικών είναι μεγάλη και η σιωπή τους μπροστά σε αυτά που διαδραματίζονται με άτομα του στενού τους περιβάλλοντος ενοχική.
Το θέμα, όμως, δεν είναι τι κάνουν εκείνοι, αλλά τι κάνουμε εμείς.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, η κάθαρση μπορεί να επέλθει μόνο εκ των έσω. Υπάρχουν τα κατάλληλα εργαλεία;
Προφανώς και υπάρχουν. Η ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών, η ανεξαρτησία των Αρχών, η παιδεία και φυσικά η διεκδίκηση διαφορετικών πολιτικών επιλογών είναι τα πιο κρίσιμα.
Συνεπώς, εμείς πρέπει να πάρουμε την απόφαση να αλλάξουμε και όχι να αφήνουμε τους άλλους να μας κατευθύνουν προς το χείλος του γκρεμού!
